Galopen zegt gafietsen!

Je moet regelmatig iets nieuws ondernemen. Anders roest je vast. Na Chili kochten we trekkingfietsen en daarmee fietsten we rond in Birma en Noorwegen. Nu zitten we in Ghana. Tijd dus ook voor een nieuwe blog: GAFIETSEN!

| 2 reacties

Te voet door Chili – het echte verhaal

21 februari verschijnt bij uitgeverij Elmar het boek Gemaakt om te lopen – 6242 kilometer te voet door Chili. Hierin beschrijft Arlen het hele verhaal van de voettocht door Chili, wat het doet met twee mensen die samen dit ogenschijnlijk eindeloze avontuur aangaan en de les die ze leren. Naarmate de tocht vordert blijkt dat lopen – het fysieke aspect – niet zozeer een probleem is, maar het onderweg zijn en het omgaan met tegenslagen – het mentale aspect – dat veel meer is.

Op deze website publiceerden Jeannette en Arlen korte verhalen, na afloop gebundeld in het boek Chili, de langste uitdaging te wereld. Deze impressies zijn momentopnamen, bijzondere gebeurtenissen die ze wilden delen. Het zijn zogezegd losse flodders, maar de les die Jeannette en Arlen tijdens de tocht leerden valt hier niet uit op te maken. Dat motiveerde Arlen om een nieuw boek te schrijven. Een boek waarin veel méér staat dan de korte impressies van de tocht. Een boek dat kan inspireren.

Hike & Trekking Magazine beschrijft het boek als volgt: “Een boeiend verhaal over doelen stellen, niet weten waar je aan begint, doorzettingsvermogen en meer bereiken dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.
Lees verder

Geplaatst in Bijzonderheden | 2 reacties

Video-verslag van onze tocht

Wat doe je met ruim vierduizend foto’s en een kleine honderd korte filmpjes over een tocht die 290 dagen duurde? De foto-albums zijn nog lang niet af, maar we hebben onze hoogte- en dieptepunten vastgelegd in een filmpje. Het was even proppen en duwen, maar we zijn er in geslaagd om onze 417 duizend minuten durende tocht in een filmpje van minder dan vijftien minuten te stoppen. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | 6 reacties

De langste uitdaging, het boek

Het moest er van komen. Na alle enthousiaste reacties en de ‘roep om het boek’ besloten we om snel de eerste uitgave te publiceren van onze tocht. Een hardcover uitgave met onze route in kaart gebracht, de dagen in cijfers en tweets en natuurlijk onze verhalen, gelardeerd met foto’s. Bekijk de preview van het boek (pdf 8 Mb). Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | Tags: , , | 7 reacties

We zijn er!

Het voelt onwennig vandaag. Het lopen gaat lekker, maar ik mis iets, en dat is een understatement. Ik mis veel, heel veel. Het voelt zelfs een beetje als verraad. Al meer dan negen maanden loop ik met mijn trouwe wandelmaatje. Ze is er altijd bij, of het nou regent, stormt of de zon schijnt, ze laat me niet alleen. Ik moet haar vaak op sleeptouw nemen, maar dat heb ik er graag voor over. Ze zorgt er voor dat ik deze tocht kan maken. Zonder haar was het niet gelukt, En nu, tijdens de allerlaatste dagen van de tocht, neem ik haar niet mee. Lees verder
Geplaatst in Region 12: Magallanes | 44 reacties

Discriminatie

Dit is een verhaal dat ik niet wilde schrijven. Niet omdat het een gebeurtenis is die ik niet wilde ervaren, zo zijn er meer en die schrijf ik zonder problemen op, Lees verder
Geplaatst in Region 12: Magallanes | 1 reactie

Alles moet weg!

Alles voor het goede doel

We verkopen het grootste deel van onze uitrusting, met maar één doel: zoveel mogelijk bomen planten. De gehele opbrengst van deze verkoop zal gebruikt worden om bomen te planten. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | 3 reacties

Beren op ons pad

‘Het gerucht gaat dat er nog steeds levende exemplaren rondlopen’, zegt guardaparque Ciro. ‘Een boer hier hoorde laatst angstig geblaat uit zijn schaapskudde. Zijn honden blaften, maar weigerden mee te gaan en bleven angstvallig dicht bij de boerderij. Lees verder
Geplaatst in Region 12: Magallanes | Tags: , | 3 reacties

Brandbrief

De afgelopen drie dagen liepen we door het nationale park Torres del Paine, het bekendste park van Chili. Iedereen die in (zuid)-Chili op vakantie gaat, gaat naar Torres del Paine. We waren gewaarschuwd voor de enorme hoeveelheid toeristen die daar zouden zijn. Dit viel mee, of moet ik zeggen, dit viel tegen? Normaal vind ik het wel prettig als het niet te druk om me heen is, maar nu voelt het toch niet helemaal goed aan. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 12: Magallanes | Tags: | 4 reacties

Eenzaam op de pampa

Blaffende honden komen ons tegemoet als we naar het kleine witte huisje met een groen golfplaten dak lopen. Nog voor we bij het huisje zijn stapt een man naar buiten. Lees verder
Geplaatst in Argentinië | Tags: | 4 reacties

Een andere wereld

`Kun jij verstaan wat zij zegt?`, vraag ik aan Arlen. `Ze slist wel heel erg, zouden alle Argentijnen zo slissen?’.
`Ze is de eerste Argentijnse die we tegenkomen, dus ik zou het niet weten’ , antwoordt Arlen. Lees verder
Geplaatst in Argentinië, Bijzonderheden | 3 reacties

Op de vlucht

Meneer Jensen weet niet wat hem overkomt als de politie ineens voor zijn deur staat. Die komen hier normaal nooit. Of hij de personen op de foto herkent? Lees verder
Geplaatst in Argentinië | 1 reactie

Een grens over

‘De boot gaat om drie uur’, zegt Alfredo, terwijl hij zijn mobieltje neerlegt. Hij heeft net gesproken met Hans van Hielo-sur. Hans heeft besloten dat de boot, ondanks de harde wind wel naar Cadelario Mancilla vaart, maar niet naar de gletsjer O’Higgins. Lees verder
Geplaatst in Argentinië, Region 11: Aysen | 6 reacties

Walking on sunshine

Drup, drup, drup. Het is twee uur ’s nachts en de regendruppels vallen op onze tent. We liggen lekker droog en het duurt nog wel even voordat we opstaan, dus ach, dan zal de regen ook wel weer gestopt zijn. Als ik om vijf uur weer wakker word, regent het nog steeds en als om half acht de wekker gaat, is het nog steeds hetzelfde: regen! Lees verder
Geplaatst in Region 11: Aysen | 2 reacties

Heimwee

Het is een vreemd woord: heimwee. Homesick in het Engels. Thuisziek. Hoe kun je nou ziek zijn van thuis? Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 11: Aysen | 4 reacties

5000 km gelopen

‘Zijn jullie het nog niet beu?’
‘Is het niet erg ver?’
‘Zijn jullie blij als het er op zit?’ Lees verder
Geplaatst in Region 11: Aysen | 2 reacties

Op glad ijs

Met veel pijn en moeite loop ik de trap af van ons hotel om te gaan ontbijten. Ook Arlen trekt een verbeten gezicht en komt kreunend naast mij aan tafel zitten.
‘Het is lang geleden dat ik mijn benen zo gevoeld heb. Vooral mijn bovenbenen doen pijn. Maar goed, na gisteren had ik het eigenlijk ook niet anders verwacht’, zeg ik tegen Arlen. Lees verder
Geplaatst in Region 11: Aysen | 2 reacties

D(w)aas op oorlogspad

Rond het middaguur breekt de zon door en met de zon komen ook de dazen, op zoek naar bloed. Ze dansen om mij heen, ze zoemen rond mijn hoofd en ze hebben maar één strategie: ‘hit and run’. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 11: Aysen | 4 reacties

Doen alsof je thuis bent

‘Heeft u kippeborst?’, vraagt Jeannette.
Het lijkt een retorische vraag. Op de vrieskist is een vel papier geplakt met de aanbiedingen. Hamburgers, worstjes en kippeborst staat er op. Maar niet zelden blijkt een winkel niet alles te hebben. Lees verder
Geplaatst in Region 11: Aysen | 1 reactie

Verandering van spijs

‘Ik heb kip en vlees, met rijst erbij’, zegt de vrouw waar we overnachten.
Ik had het net zo goed niet kunnen vragen. Negen van de tien keer is dit het eten dat we krijgen. Standaard Chileens eten. Dertien-in-een-dozijn-eten. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 11: Aysen | 2 reacties

Met z’n allen alleen

‘Jullie kunnen jullie fiets in het schuurtje plaatsen’.
Dit hebben we al een aantal keren gehoord op plekken waar we willen overnachten op de Carretera Austral. Hier kunnen ze namelijk niet zo snel bevatten dat wij te voet zijn, ze denken dat iets met wielen wel een fiets moet zijn. Lees verder
Geplaatst in Region 11: Aysen | 3 reacties

Weer te mooi om waar te zijn

Ik zit in de lobby van ons luxe hotel ´Espacio y Tiempo´ (ruimte en tijd) in La Junta, en voor mij staan drie paraplu´s werkeloos in een houder. Niemand zal deze nu meenemen, of het moet zijn ter bescherming tegen de zon. Lees verder
Geplaatst in Region 10: Los Lagos, Region 11: Aysen | 3 reacties

Droomplek

De wekker gaat. Het is koud in de kamer en ik trek de dekens nog even lekker over me heen. ‘Sta je op?’, vraagt Jeannette.
Ik heb nog geen zin om op te staan. Lees verder
Geplaatst in Region 10: Los Lagos | 1 reactie

Uitbarsting

We waren er voor gewaarschuwd. Ze zouden met velen komen en het zou onze tocht moeilijk maken. Maar we hebben geen keus, we kunnen ze niet vermijden. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 10: Los Lagos | 7 reacties

Chileense koeien

Ik weet nog precies wanneer ik de eerste Chileense koe zag. Het was maandag 12 september en we waren een paar kilometer voor La Serena, zo’n 600 kilometer boven Santiago. Ze zag er net zo uit als in Nederland, dus eigenlijk niet echt bijzonder. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 10: Los Lagos, Region 14: Los rios, Region 9: Araucania | 1 reactie

Het begin van het einde

De naam heeft iets magisch, iets mystieks. Het roept bij mij beelden op van bebaarde avonturiers die te paard door besneeuwde bergen en bossen trekken. Die brede rivieren doorkruisen met kolkend steenkoud smeltwater en maar ternauwernood hun paarden in bedwang weten houden. Beelden van gletsjers die uitmonden in opaalblauwe meren en afbrokkelend ijs dat met donderend geraas in het water stort. Lees verder
Geplaatst in Region 10: Los Lagos | 6 reacties

Stof om over te schrijven

‘Hé het lijkt wel of het sneeuwt, maar dat kan helemaal niet’, zegt Arlen als hij ’s morgens buiten staat om te vertrekken. Ik kom ook naar buiten en zie dat er fijn wit stof naar beneden dwarrelt. Lees verder
Geplaatst in Region 10: Los Lagos | 4 reacties

Koudwatervrees

Bijna kokend heet water stroomt over mijn tenen. Razendsnel draai ik de mengkraan naar koud en koel mijn tenen. Lees verder
| 3 reacties

Vreemde vogel

Alejandro kijkt ons een beetje verschrikt aan, maar moet ook een beetje lachen.
‘Nee, ik kan niet uitleggen wat ‘pajero’ betekent, niet waar mijn dochter van 11 bij is’, zegt hij. Zijn dochter, die ook bij ons aan tafel zit, komt bijna niet bij van het lachen. Lees verder
Geplaatst in Region 14: Los rios | 2 reacties

Sollipulli

‘Ik weet niet of dit wel verantwoord vind. Wat denk jij, Arlen?’
Jeannette kijkt me bezorgd aan.
‘We hebben niet de goede schoenen aan, geen stijgijzers en geen pikhouweel’, voegt ze er aan toe. Ik weet het. Ik heb ook mijn twijfels. Voor mij gaapt een steile helling, bijna 50 meter loodrecht omlaag. Lees verder
Geplaatst in Region 9: Araucania | 7 reacties

Bij de Pewenche

Als je door Chili reist zou je bijna vergeten dat er al mensen in Chili woonden voordat de Spanjaarden vanaf 1540 dit land veroverden onder leiding van Pedro de Valdivia.
De meeste bewoners in Chili hebben of een blanke huid of een iets getinte, ´Spaanse´ huid. Maar sommige mensen hebben een ´afwijkende´ huidskleur en uiterlijk. Lees verder
Geplaatst in Region 8: Bio bio, Region 9: Araucania | 1 reactie

Een bijzondere dag

We zitten in een houten huisje bij een houtkachel en ik nip aan mijn koffie, de beker met beide handen omklemd. De wind raast om het huis en doet het golfplaten dak trillen en schudden. We hebben vandaag 17 kilometer gelopen, gisteren 37. Je zou denken, het was een rustige, gemakkelijke dag, maar niets is minder waar. Lees verder
Geplaatst in Region 9: Araucania | 5 reacties

Gespot

Ik ben weer toe aan een echt bed en een warme douche. Ik wil niet alleen het zweet van de afgelopen paar dagen van me afspoelen, maar een vrouw heeft soms zo haar periode waarin ze toch wel graag wil douchen. Lees verder
Geplaatst in Region 8: Bio bio | 1 reactie

Hoezo halverwege?

‘Hoezo halverwege? Jullie zouden toch 7500 kilometer lopen?’
Ik zie de gefronste wenkbrauwen al bij mijn CBS-collega’s: ‘Ze hebben er net 3257 kilometer opzitten en denken ze dan echt dat ze halverwege zijn?’ Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | 5 reacties

Eindelijk halverwege

‘Gaan we weer’, zeg ik tegen Jeannette.
‘Ja, we gaan weer’, antwoordt ze.
Ik kijk nog even de kamer rond om te zien of we niks vergeten. Het is verbazingwekkend hoe we, als we in een hotel of hostal aankomen, onze slaapkamer onmiddellijk volledig vullen met al onze spullen en hoe gemakkelijk alles de volgende morgen weer in onze wheelies verdwijnt. De kamer ziet er weer kaal en leeg uit. Lees verder
Geplaatst in Region 8: Bio bio | 5 reacties

Goed of fout?

Ik wist voordat we aan onze tocht begonnen dat in Chili een aantal zaken gevoelig ligt. Zoals bijvoorbeeld het feit dat direct na de tweede wereldoorlog, ‘foute’ Duitsers naar Chili zijn gevlucht om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden, Region 7: Maule | 2 reacties

Chileense honden

Laat ik maar meteen duidelijk zijn, ik houd niet van honden. Ik houd ook niet van katten, kinderen of vis, maar het minst houd ik van honden. Dat er weinig goeds is aan honden blijkt al uit de uitdrukkingen met hond, zoals hondenleven en hondenweer. En ‘zo trouw als een hond’ is een bewijs dat honden dom zijn. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | 6 reacties

Toegang geweigerd

De telefoon in het gele kastje aan het hek rinkelt voor de tweede keer. Ik maak het kastje open en haal de gitzwarte hoorn van de haak. ‘Si?’, zeg ik vragend. ‘Luister’, zegt de man aan de andere kant van de lijn, ‘Ik heb net gesproken met mijn baas. Ik heb hem thuis, op zijn privénummer gebeld en hij geeft jullie geen toestemming om hier te passeren.’ Lees verder
Geplaatst in Region 7: Maule | 2 reacties

Weer ‘thuis’

Het is voor ons een uitzondering om tijdens een reis terug te gaan naar een plaats waar we ooit al eens eerder zijn geweest. Het liefst gaan we naar nieuwe plekken en laten we ons graag verrassen door wat zo’n nieuwe plek te bieden heeft. Lees verder
Geplaatst in Region 7: Maule | 2 reacties

Op safe spelen

Het is nu precies één week geleden dat we voor het laatst gekampeerd hebben, het was de keer van het ´nachtelijk bezoek´. Daarna hebben we iedere keer wel een plek gevonden om ´binnen´ te overnachten. Soms in een hotel en soms bij mensen thuis. Maar vandaag, dinsdag 25 oktober kunnen we geen onderdak vinden en het is erg lastig om zomaar ‘wild te kamperen’. Bijna al het land is privé-gebied en met hekken of prikkeldraad afgezet. Lees verder
Geplaatst in Region 6: Bernardo O'Higgins | 4 reacties

Even binnen wippen

Arlen en ik komen oorspronkelijk uit Brabant. Het is daar gebruikelijk om onverwachts gewoon even bij vrienden of familie op de koffie te komen. Lees verder
Geplaatst in Region 6: Bernardo O'Higgins | 1 reactie

‘Alleen’ verder na Santiago

Drie dagen geleden zijn we uit Santiago vertrokken en inmiddels zijn we aangekomen in Rancagua, 100 km ten zuiden van Santiago. We nemen morgen, woensdag 19 oktober, een rustdag omdat ik dan jarig ben. Normaal gaan we altijd lopen als ik of Arlen jarig is, maar dit jaar hebben we besloten om het maar eens om te draaien en juist een dagje niet te lopen.
We zullen gaan genieten van de luxe die Rancagua te bieden heeft. Na de bizarre gebeurtenis van de afgelopen nacht (zie verhaal ‘nachtelijk bezoek’) stellen we een hotel op dit moment extra op prijs. Lees verder
Geplaatst in Region Metropolitana | 5 reacties

Nachtelijk bezoek

Ik word wakker van een vreemd geluid. Ik kan niet goed thuisbrengen wat het was. Een auto? Portieren die dichtgegooid worden? Het is half twaalf ’s nachts en ik spits mijn oren. Een lichtbundel schampt onze tent maar ik weet niet of het van ver weg of van dichtbij komt. De lichtbundel staat ineens vol op onze tent en beweegt van links naar rechts en van boven naar beneden. Dan blijft de lichtbundel op het midden van de tent gericht. Een man roept iets. Ik versta het niet en ik weet niet wat hij wil. Adrenaline jaagt door mijn lichaam, mijn hart bonkt in mijn keel. Ik zeg niks. Ook Jeannette is muisstil. We kijken elkaar gespannen aan. Ineens vliegt er een steen door de lucht die met een klap op de tent terecht komt. Lees verder
Geplaatst in Region Metropolitana | 5 reacties

Aankomen in Santiago

‘Kunnen we hier kamperen?’, vraag ik aan de piepjonge militair achter het hek. Zijn geweer is bijna groter dan hij zelf en zijn zandkleurig uniform lijkt ook een maatje te groot voor hem.
‘Nee, dit is militair terrein’, zegt hij. Lees verder
Geplaatst in Region Metropolitana | 12 reacties

Artikel in El Mercurio

Maandag 10 oktober is er in de meest gezaghebbende krant van Chili, El Mercurio, een artikel over ons gepubliceerd. Niet alles klopt… Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | Een reactie plaatsen

Kleredag

´Morgen om twaalf uur is de was klaar. Maar we zijn gesloten van twaalf tot vier’, zegt de mevrouw van de wasserette tegen ons. ´Is prima, dan zijn we er morgen na vier uur´, zeggen we tegen haar. Lees verder
Geplaatst in Region 5: Valparaiso | 3 reacties

Kunnen we hier ergens overnachten?

Gisteren zijn we in San Felipe aangekomen, waar we vandaag, na 8 dagen lopen sinds onze vorige rustdag in Illapel, een dagje blijven.
We verblijven in ‘Residencial Aldo’, waar we een grote kamer hebben zonder een raampje naar buiten. Maar we kunnen gebruik maken van hun terras, dus we zitten hier goed. Lees verder
Geplaatst in Region 5: Valparaiso | 3 reacties

Tunnelvisie

Het is een frisse ochtend en de nevel hangt tussen de bergen in de vallei achter ons. Honden blaffen bij een afgelegen huisje, geiten mekkeren op de heuvels om ons heen en de turca, een inheemse Chileense vogel die we nooit hebben gezien maar alleen gehoord, laat zijn afkeurend gefluit horen. Tenminste, voor mij klinkt het als commentaar op wat we aan het doen zijn. Lees verder
Geplaatst in Region 4: Coquimbo | 6 reacties

Nieuwe wielen lopen soepel?

Ik wist dat ik spijt zou krijgen. Ik vermoedde al dat het verkeerd zou kunnen uitpakken, maar ik had geen keus in Huasco. Nu ondervinden we de consequenties. Jeannette wijst op de linkerband van haar wheelie. ‘Hij is helemaal slap’, zegt ze wanhopig. Lees verder
Geplaatst in Region 4: Coquimbo | 4 reacties

Loos alarm?

Het alarm gaat af en ondanks het feit dat het 12.00 uur is, schrik ik toch een beetje. Ik ben er nog steeds niet aan gewend dat in iedere grote plaats in Chili, iedere dag om 12.00 uur het alarm afgaat. In Nederland is dat maar 1 keer per maand, de eerste maandag van de maand om 12.00 uur. Meestal ben ik op dat tijdstip op kantoor bij NEN en schrik ik ook altijd een ‘beetje wakker’. Lees verder
Geplaatst in Region 4: Coquimbo | Een reactie plaatsen

Een beetje pelgrim

‘Virgen de Andacollo, Luz y Esperanza’
(‘De maagd van Andacollo, Licht en Hoop’)

Het is zaterdagochtend 17 september, half 10. We hadden eigenlijk al weg moeten zijn, maar lopen nog even door het plaatsje Andacollo om wat foto’s te maken en te wachten tot de band van mijn wheelie weer gemaakt is. Volgens de maagd van Andacollo, het beeldje dat we nu bekijken, is er nog hoop dat alles goed zal komen met mijn wheelie. Zelf heb ik mijn twijfels hierover. Lees verder

Geplaatst in Region 4: Coquimbo | 1 reactie

Boos en blij

Ik ben boos en verbijsterd. Ik begrijp het niet meer. Ik schreeuw naar Jeannette van vreugde en plezier, van ontzag voor de natuur en wat ik zie. Twee enorme rotsen, tientallen meters hoog, en een smal karrenspoor dat er precies tussendoor loopt. Jeannette lijkt zo nietig en klein tussen die enorme rotsblokken. Lees verder
Geplaatst in Region 4: Coquimbo | 7 reacties

De boot in

‘Ik zal er morgen tussen 10 en 11 uur zijn. Rodrigo zal ook meekomen, en we zullen dan samen de tocht naar de pinguins maken’. Het is donderdagavond 8 september en Arlen heeft onze gids Juan Carlos aan de lijn. Juan Carlos woont in La Serena en is onze contactpersoon voor dit gebied. Wat Cristian voor de vorige regio was, is Juan Carlos voor deze regio, regio 4. Onze ervaringen met Cristian waren niet echt positief, maar een nieuwe gids biedt nieuwe kansen. Lees verder
Geplaatst in Region 4: Coquimbo | Een reactie plaatsen

Hoe verder (met Cristian)? Deel 3 en slot.

Ik heb het gevoel dat elk moment Cristian kan verschijnen. Het is bijna tien dagen geleden dat we hem voor het laatst hebben gezien. Er was geen afscheid, geen ‘nos vemos’, tot ziens. Lees verder
Geplaatst in Region 3: Atacama | Een reactie plaatsen

Werken aan de kust

We hebben moeite om Huasco te verlaten. Dat ligt niet aan Huasco, hoewel het plaatsje wel uitnodigt om langer te blijven. Maar wij blijven nooit lang, we moeten verder, we willen verder. Na een dag niet lopen begint het weer te kriebelen en hebben we weer zin om te vertrekken. De was is gedaan, onze etensvoorraad is aangevuld en uitgerust en fris gaan we weer op pad. Lees verder
Geplaatst in Region 3: Atacama | 2 reacties

Hoe verder (met Cristian)? Deel 2.

Mijn telefoon gaat. ‘Het is Cristian, hij is op tijd’, zeg ik tegen Jeannette. We zijn allebei een beetje uit ons humeur omdat we net stevig ruzie hebben gemaakt met het hotel over een gebakken ei. Cristian kan maar beter niks verkeerd doen, want dan krijgt hij de wind van voren. Lees verder
Geplaatst in Region 3: Atacama | Een reactie plaatsen

Lente

Na twee maanden lopen in de woestijn, zien we voor het eerst bloemen in de woestijn. Het begint met een paar kleine bloemetjes die wit en roze gekleurd zijn, maar na een paar kilometer, wordt het steeds kleurrijker. Paarse bloemen, gele bloemen en veel cactussen. Het lijkt wel alsof de lente begonnen is. We horen zelfs vogeltjes fluiten. Lees verder
Geplaatst in Region 3: Atacama | 1 reactie

Hoe verder (met Cristian)?

In de lobby van ons hotel tref ik Cristian. Hij begroet me uitbundig, op zijn Chileens, een stevige handdruk gevolgd door een omhelzing en een paar klappen op de rug. Hij heeft een knalgeel T-shirtje aan. ‘Tamarugal rally team’ staat er op. Ik laat mijn wheelie even bij Jeannette staan in de lobby en loop naar buiten om te zien wat daar gebeurt. Lees verder
Geplaatst in Region 3: Atacama | 2 reacties

Aardige mensen

´Als ik kan douchen, vind ik het al prima. Ik vind het helemaal niet erg om te kamperen, maar een douche vind ik wel lekker´, zeg ik tegen Jeannette.
´Maar het scheelt wel, als we de tent niet op hoeven te zetten. Misschien is er wel een cabana.´, antwoordt ze.
We zijn vlak bij Caleta Cifuncho. Een piepklein plaatsje met een strandje, vijftig kilometer ten zuiden van Taltal. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta, Region 3: Atacama | 2 reacties

Terug naar Taltal

Vandaag, 14 augustus, zijn we via de kustroute, aangekomen in Taltal, nu te voet en niet met de auto zoals eind vorig jaar. We hebben ons er op verheugd om hier weer te zijn. We zijn direct naar het hotel gegaan waar we de vorige keer ook zaten, ‘Mi Tampi’. Dit hotel heeft een erg leuke patio waar we de vorige keer lekker buiten hebben gezeten in de zon. Helaas, Mi Tampi blijkt vol te zitten en het is bewolkt. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 3 reacties

Hoog en droog

Ik ben het lopen verleerd. Tenminste, het lijkt alsof ik niet meer goed kan lopen. Elke pas kost me kracht en voortdurend staan mijn spieren gespannen. Ik voel mijn kuiten, de pezen in mijn knieholte doen pijn en zelfs mijn heupen protesteren. Achter mij trekt Jeannette kromgebogen aan haar wheelie. Ook zij heeft het zwaar. Nog even, dan zijn we boven aan de pas. Een pas op 2170 meter hoogte. Ik had niet gedacht dat we zo snel na de altiplano al weer op deze hoogte zouden komen. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 4 reacties

Bijna 1000 km gelopen!

Vandaag 5 augustus hebben we een rustdag genomen in Antofagasta, en morgen zullen we hier ook weer een rustdag nemen om vervolgens zondag door te lopen richting Taltal. Taltal ligt zo’n 250 km verder en is de eerstvolgende grote plaats die we zullen tegenkomen. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 1 reactie

Gezeik onderweg

We lopen weer over ‘de 1’. Beter gezegd, ruta 1. De doorgaande weg van Iquique naar Antofagasta. Gisteren hebben we de 1 verlaten om naar Mejillones te gaan en vandaag, na 19 kilometer zijn we weer terug op de 1. In de loop van de ochtend is de zon doorgebroken, maar het landschap boeit vandaag niet. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 3 reacties

De één z’n dood….

Deze ochtend kwamen we een steen tegen met de volgende tekst uit de bijbel (zie ook de foto):

Jesus dijo (Jezus zei)
Yo soy el camino (ik ben de weg),
y la verdad (en de waarheid),
y la vida (en het leven)

Juan 14:6 Lees verder

Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 3 reacties

Gatico, luxe in de woestijn

De zon breekt door. Niet een beetje, zo voorzichtig tussen de wolken, maar echt goed. De wolken zijn vrijwel volledig verdwenen en we hebben een strak blauwe lucht boven ons. Voor het eerst sinds we Iquique elf dagen geleden hebben verlaten voelen we de zon weer echt. Ik vrolijk er van op en ook Jeannette krijgt een beter humeur. De bergen zijn kleurrijker en zelfs de bruingroene rotsen langs de kust zien er fraaier uit. Het is helder op zee we kunnen een stuk verder weg kijken. Sinds lange tijd zien we de horizon weer. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 3 reacties

Onverwacht in een hut

Vandaag beginnen we aan regio 2, regio Antofagasta, de Atacama woestijn aan de kust. Een bord boven de weg verwelkomt ons in deze nieuwe regio: “Regio Antofagasta: Mistiek en vol verrassingen”. We zullen zien. Lees verder
Geplaatst in Region 2: Antofagasta | 5 reacties

BBQ met Billy

Iets meer dan twee weken geleden hebben we Billy samen met zijn broer Leo voor het eerst ontmoet. Dat was op zaterdagavond 9 juli in Colchane. Ze hebben ons geholpen om weg te komen uit Colchane, weg van de altiplano, naar de kust, naar Iquique, waar Billy en Leo wonen.

Nu nemen we afscheid van ze, op het strand van Rio Loa, precies op de grens van regio 1 en regio 2. Billy organiseert hiervoor een BBQ, en is vanuit Iquique, zo’n 140 kilometer hier vandaan, gekomen, met nog ruim tien van zijn Chileense vrienden. Lees verder

Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 1 reactie

Afgelegen ontbijt

De grijze, dertig jaar oude Subaru stationwagon glijdt soepel door het losse zand. Mario heeft hem een paar jaar geleden op de kop getikt, voor 600 dollar, een koopje. Het verbaast me dat de auto niet vastloopt in het losse, mulle zand. Ik zou hier niet durven rijden. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 4 reacties

Publiciteit in Iquique

Onze aankomst in Iquique is niet onopgemerkt gebleven. De lokale pers was erbij…. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 4 reacties

Weg uit Colchane

Het is maandagochtend 11 juli, kwart over zeven. De wekker gaat. Ik was al wakker en lag een beetje te wachten op de wekker. Het bed is warm, de kamer koud. De ramen zijn bevroren. Niet met mooie ijsbloemen, maar met dikke druppels water vastgevroren op het glas. Ik heb zin in vandaag. Vandaag is anders dan de vorige dagen. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 3 reacties

Zwerfkatten

Iedere keer als er een vrachtwagen me tegemoet komt, zet ik me schrap en houd mijn pet vast. Dit om te voorkomen dat ik van de weg geblazen word. Het waait erg hard en het is donderdag 14 juli, bijna 16.00 uur dus tijd om een kampeerplek te zoeken. We besluiten om nog even door te lopen omdat we dan op de weg naar Iquique komen. We verwachten dat het daar niet druk zal zijn. Helaas, het blijkt extreem druk te zijn. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 2 reacties

Vast in Colchane

We lopen naar de carabineros om te vragen hoe het met de weg staat. Het is lekker weer, de zon schijnt, het waait niet hard, maar het is nog wel een beetje fris. Er is bijna geen sneeuw meer te zien in Colchane en ik kan me moeilijk voorstellen dat er nog veel problemen zijn op de weg naar Iquique. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 4 reacties

Van het bed gelicht

‘Arlen, weet jij wat dat gebons op onze deur is?’, vraag ik een beetje verschrikt. Het is maandagavond 4 juli even na acht uur. Arlen slaapt half en ik ben, met behulp van een zaklampje nog wat aan het lezen en aan het luisteren naar mijn mp 3-speler. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 2 reacties

Geluk?

Dertig centimeter sneeuw! Ik kan mijn ogen niet geloven, als ik ’s morgens om zeven uur uit het raam naar buiten kijk. Het is maandag 4 juli en het zou de droge periode moeten zijn op de Chileense altiplano. De is sneeuw is droog en het heeft de hele nacht gesneeuwd. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 4 reacties

Naar de kust

De twee ‘guardaparques’, Leo en Pedro, zetten ons met hun grote witte pick-up truck af bij de grens tussen regio 15 en regio 1. Tot hier zijn we gisteren, zonder wheelie, gelopen. Nu gaan we weer verder met volle bepakking. Het is maar tien kilometer lopen vandaag. Pedro, de guardaparque uit Guallatire, legt het me nog eens uit. Lees verder
Geplaatst in Region 1: Tarapaca | 2 reacties

Op eigen benen

Rustdag! Het is donderdag 30 juni en we hebben inmiddels totaal 10 dagen gelopen en een afstand afgelegd van 229 km. We zitten nu in een Conaf hut bij Salar de Surir.
Het was de bedoeling dat we tot dit punt ondersteuning zouden krijgen van onze Chileense Aymara gids, Alvaro. Toen we in januari van dit jaar, als voorbereiding in Chili waren, hebben we dit uitgebreid met hem besproken. Hij zou ons begeleiden van ‘Tripartito’, ons beginpunt, tot de Conaf hut bij Salar de Surire. Lees verder
Geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota | 1 reactie

Vrachtwagens

De aanstormende vrachtwagen mindert vaart op het moment dat hij ons ziet. Hij toetert en de chauffeur steekt zijn duim omhoog. Ik zwaai terug en zwoeg verder de helling op. De weg loopt langzaam omhoog, maar dat loopt hij al zeker drie kilometer en nog zijn we niet bij de top. Jeannette loopt vlak achter me. Omhoog lopen is zwaar met onze wheelies. Vooral als de weg een beetje zanderig is. Lees verder
Geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota | Een reactie plaatsen

Te hoog gegrepen, te weinig gegeten

Ik word wakker en blijf stil liggen. Als ik beweeg kom ik op een ijskoud plekje in bed. Ik hoor keukengeluiden, het ontbijt wordt klaargemaakt. Ik moet naar de WC, maar ik heb geen zin om op te staan. Het is niet warmer dan 5 graden op de kamer. Jeannette wordt ook langzaam wakker. Het is 21 juni, kwart voor acht. Over ruim een uur gaan we weer lopen. Een korte dag, 17 kilometer naar Lago Chungara. Met een ruk gooi ik de dekens van mij af en ik trek snel mijn ijskoude kleren aan. Plotseling voel ik mij duizelig worden, ik zoek een steuntje tegen de muur en zak terug op bed. Lees verder
Geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota | 5 reacties

Hoogtepunt

Vandaag, 21 juni, hebben we onze eerste rustdag, in Parinacota (op 4350 m). Na 5 dagen lopen, totaal 114 km op hoge hoogte (tussen 4000 m – 4600 m) zijn we hier gisteren aangekomen.
De 100 km grens zijn we dus gepasseerd. We beseffen dat 100 km op een totaal van 7500 km te verwaarlozen is, maar het ‘kopje is er af’. Nog 7400 km te gaan! Lees verder
Geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota | 4 reacties

Je beste vriend

Vlak voor Caquena zien we het minibusje staan dat ons begeleidt. Alvaro en Marko, onze gidsen die ook de hele tijd met ons meelopen willen alweer verder lopen.
‘Waar gaan jullie naar toe?’, vraag ik.
‘We moeten nog een stukje doorlopen’, antwoordt Alvaro, ‘dan gaan we kamperen.’
We zitten op 4450 meter hoogte, het is zondag 19 juni, kwart over drie ’s middags, we zitten op een steenworp van Caquena en Alvaro wil doorlopen. Lees verder
Geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota | 1 reactie

Het begin van Chili

‘Algo mas?’, vraagt de verkoopster.
Ja, we willen nog meer. De hele toonbank ligt al vol met spullen, maar we zijn nog niet klaar met inkopen doen. We bestuderen het grote schap achter de lange toonbank met grote precisie. Misschien ligt er nog iets tussen dat we goed kunnen gebruiken: licht van gewicht, veel calorieën en ook nog met een goede voedingswaarde. De verkoopster doet ons nog wat suggesties van de hand: ketchup, muesli-reepjes of nog een zak suiker? Lees verder
Geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota | 1 reactie

De overgang

Ik had nooit gedacht dat het mij zou overkomen. Ik ben fit, goed getraind en relatief jong (46 jaar).
Toch lig ik nu gestrekt bij de eerste hulp van Putre (3500 m) met een kapje over mijn mond en neus waarmee ik extra zuurstof krijg toegediend. De extra zuurstof moet er voor zorgen dat ik me beter ga voelen. Helaas, het braken staat me nader dan het lachen. De extra zuurstof zorgt er wel voor dat ik me iets minder beroerd voel, maar mijn hoofd doet nog steeds pijn. Nadat de arts mijn bloeddruk heeft gemeten, moet ik een pilletje van hem slikken, de bloeddruk was veel te hoog, mijn hoogst gemeten onderdruk tot nu toe. Het pilletje zou er direct voor moeten zorgen dat de bloeddruk lager wordt. Dit gebeurt niet, hij wordt hoger. Vervolgens krijg ik een injectie in mijn bil. Ook dit heeft niet het gewenste effect. De diagnose: hoogteziekte! Er zit niets anders op dan terug te gaan naar zeeniveau, terug naar Arica. Het is zondag 5 juni, ongeveer 18.00 uur. Lees verder
Geplaatst in De voorbereiding | 12 reacties

De eerste kilometer, de eerste boom.

Victor Vera loopt zenuwachtig heen en weer in de lobby van hotel Windsor Palace. Het is vrijdagochtend tien over acht en over vijftig minuten moet alles perfect verlopen. Wij zijn dan de hoofdrolspelers. Hij probeerde ons zojuist tevergeefs te bellen op onze kamer, zou er iets mis zijn? We hoorden de telefoon wel overgaan, maar stonden al klaar om naar de lift te gaan. Victor ziet ons zo wel komen. Ik laat Jeannette eerst met haar wheelie naar beneden gaan, daarna pak ik met mijn wheelie de volgende lift. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | 4 reacties

De L!

‘Laurentius, Maria, Johannes, Adriana?’, vraagt de mevrouw van de vreemdelingepolitie als ze Arlen goed aankijkt. Ze snapt er niets van, waarom heeft Arlen twee vrouwennamen, Maria en Adriana? Hij ziet er toch uit als een echte man die zich twee dagen niet geschoren heeft.
Arlen legt in z’n beste Spaans uit dat dit zijn doopnamen zijn en dat er verder niet gekeken moet worden of de namen mannelijk of vrouwelijk zijn.
Ze twijfelt, maar heeft geen keuze. Arlen wordt ‘goedgekeurd’ en er wordt een foto van hem gemaakt voor zijn ‘Certificado de registro de visa’. Lees verder
Geplaatst in Bijzonderheden | 9 reacties

Chileense publiciteit

Het Chileense tijdschrift Domingo de El Mercurio heeft onze -spaanstalige- website ontdekt en een klein artikel over onze tocht geschreven.
Geplaatst in Bijzonderheden | Een reactie plaatsen

Door de Atacama woestijn

‘Ik ga stoppen’, roept Jeannette, ‘Ik stop nu!’
We zijn zojuist Estacion Imilac gepasseerd. Een verlaten station met een paar vervallen barakken. Ruim drie uur rijden over smalle zandwegen vanaf Peine, het laatste dorp dat we gezien hebben. Ik zit gebogen over mijn GPS om Imilac als ´waypoint´ in te voeren. Nog voor de auto stilstaat krijg ik de volle laag. Ik zie niets meer, behalve een roodbruine wolk die ons en de auto omgeeft. Lees verder
Geplaatst in De voorbereiding | 1 reactie

Te voet met wielen

Van camino naar sendero

Nee, we lopen niet naar Santiago de Compostela. We zijn drie dagen geleden uit Madrid vertrokken en lopen de Camino de Madrid, richting Santiago. Maar daar gaan we niet naar toe. Deze keer gaan we niet naar Santiago, we hebben een ander doel.

Misschien zien we de kathedraal, het beeld en de crypte van Santiago nooit meer en blijft het bij die twee keer dat we er aankwamen. Bovendien, alleen de eerste keer is echt. Voor het eerst in Santiago aankomen zonder er ooit eerder geweest te zijn. Na 104 dagen, 2700 kilometer lopen, is het aankomen voor, in en onderin de kathedraal een einde en een begin tegelijkertijd.Nee, de camino had ons niet veranderd. Daar waren we zeker van toen we weer thuis waren. We dachten hetzelfde, we deden hetzelfde als voorheen. En nu? Wat zouden we nu doen als we nooit naar Santiago waren gelopen? Dan zouden we hier nu niet zijn. Tijdens de camino groeide er iets, gistte er iets. Het borrelde op, spatte weer uiteen maar kreeg langzaam vorm. Het besef dat wandelen, lopend onderweg zijn, ons gelukkig maakt. En dat dat best iets langer dan 104 dagen mag duren. Daarom zijn we nu hier. Daarom lopen we de Camino de Madrid. Maar nu, juist nu twijfelen we als nooit tevoren. Waar zijn we aan begonnen? Lees verder

Geplaatst in De voorbereiding | 2 reacties

Het wordt serieus! We zijn in voorbereiding.

Over één jaar gaat het gebeuren. Dan gaan we naar Chili om 7500 km te lopen. Dat kunnen we niet zomaar, daar moeten we wel wat voor doen!
Wat? Dat zie je in onderstaand filmpje.
Geplaatst in De voorbereiding | 1 reactie

Chili, hoe het begon

‘Chili? Jullie zouden toch in China gaan lopen?’
Vriendin Anke kijkt ons met grote ogen aan. Ontkennen heeft geen zin. Tegen de muur staan twee grote platen met kaarten, noordwest China en centraal China. De zijderoute staat met een klein rood stippellijntje ingetekend. Onze boekenkast puilt uit met boeken over China. ‘In het spoor van Marco Polo’, ‘De zijderoute’, ‘National Geographic – China’, ‘Bij de Chinees’ van Bettine Vriesekoop, ‘Chinees voor dummies’. Lees verder …
Geplaatst in Bijzonderheden | Een reactie plaatsen