Beren op ons pad

‘Het gerucht gaat dat er nog steeds levende exemplaren rondlopen’, zegt guardaparque Ciro. ‘Een boer hier hoorde laatst angstig geblaat uit zijn schaapskudde. Zijn honden blaften, maar weigerden mee te gaan en bleven angstvallig dicht bij de boerderij. Toen hij naar zijn kudde ging zag hij een schim de bossen in vluchten en trof hij een opengereten schaap aan.’
Ciro kijkt me met pretoogjes aan, ‘ik zou hier niet kamperen’, voegt hij er aan toe, ‘maar dat hoeft ook niet, jullie kunnen in dat huisje overnachten, het oude verblijf van de guardaparques. We hebben nu zelf een nieuw onderkomen.’

Ciro lijkt in zijn element. We zijn net aangekomen bij het Monumento Natural Cueva del Milodon waar hij parkwachter is. De wolkenhemel ziet er dreigend uit en ik ben blij dat we weer binnen kunnen slapen. Jeannette is ook blij verrast. ‘Dat had ik hier niet verwacht’, zegt ze. Ciro laat ons het huisje zien. Een klein slaapkamertje, een keuken met houtfornuis en een ruime kamer met tafel en stoelen. Het is een beetje rommelig, maar dat maakt ons niet uit. Ciro verontschuldigt zich er zelfs voor en pakt snel een natte doek uit de keuken om de tafel schoon te vegen. Als we even geduld hebben kunnen we zelfs een warme douche nemen.

De Milodon. Bruce Chatwin gaat er in zijn boek ‘In Patagonië’ naar op zoek en wij lopen er zomaar tegen aan. Hij kruist toevallig ons pad, de Milodon, een beerachtig zoogdier. Eind negentiende eeuw zijn resten gevonden in de grot waar we nu voor staan. Stukken huid, haren en botten die zo goed geconserveerd waren dat men dacht dat de Milodon nog niet uitgestorven was, maar nog steeds rond liep op de uitgestrekte vlakten van Patagonië. Hele expedities zijn begin vorige eeuw georganiseerd om de Milodon te vinden èn er een mee terug te nemen naar Europa voor de London zoo. Inmiddels is vast komen te staan dat de Milodon 10.000 jaar geleden is uitgestroven. Bovendien is het een graseter en zal deze oerbeer zich niet snel vergrijpen aan een schaap.

Ciro vraagt hoe het vervolg van onze tocht er uit ziet en ik vertel hem over de etappes die we nog voor de boeg hebben. ‘Morgen gaan we naar Puerto Natales, waar we twee dagen blijven om uit te rusten. Dan volgt een stuk van 250 kilometer over de pampa naar Punta Arenas en ten slotte nog 110 kilometer naar Cabo Froward.’
‘Jullie weten van de overstromingen?’, vraagt Ciro.
Ja dat weten we. Twee dagen geleden trok een slecht weer front over. Wij zaten warm en droog in een hotel in Pueblito Serrano. Het goot. Ze zijn in Patagonië wel een beetje regen gewend, maar 100 milimeter in 24 uur was zelfs voor Punta Arenas te veel. Rivieren traden buiten hun oevers en delen van Punta Arenas zijn overstroomd.
‘Ik weet niet of jullie wel naar Cabo Froward kunnen lopen’, zegt Ciro. ‘Daarvoor moet je door een moerasgebied en dat is nu waarschijnlijk ontoegankelijk.’

We kunnen misschien niet naar Cabo Froward? Niet naar het meest zuidelijke puntje van het vasteland van Zuid-Amerika, hèt einddoel van onze tocht? We zijn begonnen in het meest noordelijke puntje van Chili en hebben dat punt inmiddels bijna zesduizend kilometer achter ons gelaten. Stranden we dadelijk in het zicht van de haven? Vinden we ergens in zuid Patagonië ons Waterloo of kunnen we deze hopelijk laatste beer op ons pad nog overwinnen?

‘In deze tijd van het jaar hebben we vaker hoog water’, licht Ciro toe. ‘en met de enorme regenval van de afgelopen dagen is de kans groot dat je niet door het moeras kunt. Het is de enige route naar Cabo Froward.’
‘We komen pas over twee weken aan in Punta Arenas, misschien kunnen we er dan wel door’, zeg ik hoopvol.
‘Dat zou kunnen, maar het water blijft altijd lang staan in het moeras’, tempert Ciro mijn verwachtingen.

We hopen maar op droog weer. We zullen alles in het werk stellen om ons einddoel, Cabo Froward te halen, maar het is niet onze bedoeling dat over 10.000 jaar wat stukjes huid, haar, botten en de restanten van twee wheelies uit de moerassen bij Faro San Isidro opgegraven worden en dat wij als een slecht lijkende replica van een vreemd geëvolueerde Homo sapiens tentoongesteld worden als Wheelodon.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 12: Magallanes en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Beren op ons pad

  1. marian zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen,
    Wat een verhalen weer!! Leuk om allemaal te lezen.
    Arlen, gefeliciteerd met je verjaardag en drink er iets lekkers op.
    Weten jullie al wat de volgende reis zal zijn? Daar hebben jullie nu
    wel tijd voor gehad om over na te denken of niet?
    Hier alles prima. Veel groetjes,
    Marian en Jan-Hein

  2. Hans van Lowijde zegt:

    Altijd weer effe lezen of er weer iets bijzonders gebeurd is.
    Het blijven mooie verhalen.
    Nu heel in de verte de finish inzicht komt zal ik straks de verhalen nog gaan missen.
    Arlen jij van harte gefeliciteerd met je verjaardag,
    In mijn beleving ben je overigens een uur of 5 à 6 ouder dan jij denkt dat je nu bent.
    proost er samen op

    groet van Hans van Lowijde

  3. Marcel zegt:

    Leuke foto! Ik ben benieuwd wie er gewonnen heeft: de Milodon of de Wheelodon?
    Groet,
    Marcel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s