Brandbrief

De afgelopen drie dagen liepen we door het nationale park Torres del Paine, het bekendste park van Chili. Iedereen die in (zuid)-Chili op vakantie gaat, gaat naar Torres del Paine. We waren gewaarschuwd voor de enorme hoeveelheid toeristen die daar zouden zijn. Dit viel mee, of moet ik zeggen, dit viel tegen? Normaal vind ik het wel prettig als het niet te druk om me heen is, maar nu voelt het toch niet helemaal goed aan.

Het is twee maanden geleden dat een deel van dit park is afgebrand. Dit heeft zelfs het nieuws in Nederland gehaald. Niet alleen dit park stond in brand, ook het zeer bosrijke gebied ‘Bio-Bio’ in Chili, ongeveer 1500 km ten noorden van Torres del Paine, stond in lichterlaaie. Ondanks het feit dat wij toen tussen twee vuren zaten, hebben er niets van gemerkt. Bio-Bio lag ver achter ons en Torres del Paine nog ver voor ons. Dat het een grote natuurramp zou zijn, was voor ons wel duidelijk.

Toen we vanuit uit oosten het park in kwamen leek het wel mee te vallen met de gevolgen van de brand. Dit komt vooral omdat er sowieso erg weinig begroeiing is. Wat lage struikjes en gras, geen bomen. We waren al gewend dat het er hier erg dor en droog uit ziet. Dit geeft mij soms een somber gevoel. Nu is dat gevoel ineens sterker. Het is hier niet alleen dor en droog, sommige struiken zien er bruin gekleurd uit en andere zwart geblakerd, een enkele struik heeft nog wel een paar groene blaadjes.
Als we verder het park inkomen, zien we ook bomen, gras, meren en rivieren. We zien het niet alleen, maar ruiken het ook. Helaas niet de frisse geur van een lekker groen bos, maar vooral brandlucht. Bomen zijn (grotendeels) verbrand en het gras is weggeschroeid.

De berghut waar we overnachtten, ‘Refugio Paine Grande’, midden in het park heeft de brand overleefd, doordat alle medewerkers van de refugio hebben meegeholpen met blussen. Water was geen probleem omdat deze refugio aan een meer ligt, ‘Lago Pehoe’. Rondom de refugio is alles verbrand. De brandblussers die ze gebruikt hebben staan nu in een gebouwtje bij elkaar. Hun taak zit er op. Ondanks het feit dat de brand twee maanden geleden was, hebben ze blijkbaar nog geen tijd gehad om nieuwe brandblussers aan te schaffen. Wij slapen op de begane grond waar we via het raam gemakkelijk naar buiten kunnen, mocht er brand uitbreken.

Er was plek genoeg in de refugio. Ook waar we nu zijn, in een hosteria net buiten het park, in het plaatsje Serrano, is plek genoeg. De eigenaar van de hosteria zegt dat de afgelopen maanden zeer slecht voor hun waren, bijna geen klanten. De toeristen zijn weggebleven.
Niet alleen voor de natuur is de brand een ramp, maar ook voor het toerisme. Het toeristenseizoen in Patagonie duurt maar een paar maanden. In deze periode moeten de hotels het geld verdienen, daarna staat alles nagenoeg leeg.

De oorzaak van de brand in Torres del Paine is bekend. Een Israëlier probeerde het toiletpapier dat hij gebruikt had, te verbranden. Dit is blijkbaar gebruikelijk is de woestijn in Israel. Daar kan het ook geen kwaad, er is daar niets om te verbranden. Deze persoon was niet slim genoeg om te beseffen dat de situatie hier anders is, en was evenmin niet handig genoeg om een stukje papier te verbranden zonder ook een groot deel van een park ook aan te steken. Domme pech?

In 2005 is er ook een grote brand geweest in Torres del Paine. Toen was het een Tsjech waarvan het benzinebrandertje omviel. Wij hebben ook een benzinebrander. Deze is gelukkig nog nooit omgevallen. Maar, een ongeluk zit in een klein hoekje, één goede windvlaag kan al voldoende zijn. Patagonie staat bekend om z’n harde wind.

Alle natuurparken in Chili worden beheerd door Conaf. Aangezien Chilenen van BBQ-en houden is er op iedere kampeerplek een BBQ-plek gemaakt door Conaf. Een paar stenen muurtjes van ongeveer tien cm hoog. Binnen die muurtjes kan men een vuurtje stoken voor de BBQ. Ik vind het vreemd dat Conaf op deze wijze mensen stimuleert om te gaan BBQ-en in een park. Het is spelen met vuur.
Maar, BBQ-en is een deel van de Chileense cultuur, zoals bij ons het afsteken van vuurwerk tijdens oud en nieuw.

Wij worden gedurende onze tocht gesteund door Conaf; we hoeven geen entree te betalen in de parken en soms krijgen we er onderdak. En, als er een Conaf camping is, mogen we gratis onze tent opzetten.
Om wat terug te doen voor Conaf en voor de Chileense natuurparken willen we Conaf voor iedere kilometer die wij lopen, een boom geven. Een boom die gepland kan worden omdat er ergens een bosbrand is geweest.
We hebben inmiddels bijna 6000 km gelopen en een kleine 2000 bomen (= 2000 Euro) ontvangen aan donaties. We zijn blij met de donaties die we al ontvangen hebben en willen iedereen die al wat gedoneerd heeft hiervoor bedanken. Maar, tevens willen we een oproep doen aan iedereen die wel onze verhalen lezen, maar nog geen tijd hebben gehad om te doneren.

Lever ook een bijdrage aan de (wederopbouw van de) Chileense natuurparken en doneer vandaag nog je bijdrage op rekeningnummer 70.78.39.165, tnv Hoebergen e/o Leenders, Den Hoorn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bijzonderheden, Region 12: Magallanes en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Brandbrief

  1. Sophie zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen,
    Wat een bijzonder verhaal weer. Het lijkt me echt een beetje een nachtmerrie-achtige ervaring om mee te maken, door zo’n verbrand, zwartgeblakerd landschap te lopen. Jullie zijn gelukkig met zijn tweeen! Heel veel succes nog de komende periode!

  2. Karl Kusters zegt:

    Hoi Arlen en Jeanette,

    Ik had Amber van jullie initiatief verteld om geld op te halen voor het planten van nieuwe bomen in Chili en ze was wel enthousiast om ook wat te doneren. Ik zal haar morgen dit stukje laten lezen, dan vergeet ze het niet…. Hoewel als ik het stukje lees: Is dit niet vechten tegen de bierkaai met al die argeloze toeristen die Torres del Paine bezoeken. Misschien is het een beter idee om het geld uit te geven aan berichtgeving dat het park volledig verwoest is door de bosbranden en zeker 20 jaar nodig heeft om te herstellen. Op die manier blijven tenminste de toeristen weg en kan de natuur weer zijn gang gaan.
    Maar uiteraard zal ik dit laatste morgen niet tegen Amber zeggen want dan zal haar animo om geld te storten voor bomen in Chili niet echt groeien.
    Prachtige foto trouwens van die zwarte kronkelige bomen met bergen met sneeuw op de achtergrond. Maar wat is nou dat witte vlekje bovenin? Een wolk?

    Groetjes,
    Karl

  3. Annet van der Horn zegt:

    Toch vind ik zo’n afgebrand bos ook een bepaalde schoonheid hebben. Zeker als je na een tijdje het herstel weer ziet. Wist je dat bepaalde bomen, zoals de sequoia, brand nodig hebben om zaden te verspreiden? Maar als je echt dagen alleen maar zwartgeblakerd ziet, dat lijkt me toch anders. Zeker met die geur erbij.
    De nieuwe NENsens (personeelsblad van NEN) staat op uitkomen. Ik had al het echtervolgingsverhaal geselecteerd. (thema is (op)volgen, dat lijkt er een beetje op), maar ik probeer deze brandbrief er nog in te krijgen. Hopelijk gaan de collega’s nog vele bomen doneren. Zo te lezen is het hard nodig!
    Succes verder!

  4. Wilma den Breejen-Buhrs zegt:

    Geweldig initiatief!
    Sterkte met verder lopen in deze desolate omgeving!
    Warme groet,
    Wilma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s