Eenzaam op de pampa

Blaffende honden komen ons tegemoet als we naar het kleine witte huisje met een groen golfplaten dak lopen. Nog voor we bij het huisje zijn stapt een man naar buiten. Uit zijn mondhoek hangt een zelfgerold sjekkie in een grote toetervorm. De peuk brandt niet, maar blijft als een soort extra lichaamsdeel aan zijn mondhoek hangen, ook als praat. Hij draagt een donkerblauwe broek en dikke donkerblauwe trui. Ik weet niet of dit het uniform is van de politie of dat donkerblauw zijn lievelingskleur is. Ik ben wel benieuwd hoe het is om alleen op deze politiepost te zitten. De kleinste en meest verlaten politiepost van Argentinië. In de wijde omtrek is niets. Het dichtsbijzijnde huis ligt meer dan twintig kilometer verder, aan het begin van deze weg.

‘We zijn te voet’, probeer ik het gesprek te beginnen als ik vlak bij het huisje ben, mijn wheelie losgesp en neerzet.
Ik krijg geen antwoord. Bewegingsloos blijft de man staan, in afwachting van wat ik verder zal vragen.
‘Is er nog iets tussen hier en Tapi Aike?’, vraag ik.
‘Nee, alleen pampa’, mompelt de man met bungelend sjekkie.
‘Maar in Tapi Aike is een hotel?’
‘Niet meer’, is het antwoord.
Oef. Dit moet ik even verwerken. Jeannette zakt neer en gaat op het stoepje voor het huis zitten. In Tapi Aike is geen hotel. We zijn ruim twee dagen geleden uit El Calafate vertrokken en morgen hopen we in Tapi Aike aan te komen. We dachten daar weer in een bed te kunnen slapen en een douche te kunnen nemen, maar volgens deze man is er niets. Aan het begin van de weg zag ik een bord en volgens de pictogrammen op dat bord is er een restaurant en een benzinestation in Tapi Aike.
‘Is er dan wel een restaurant’, vraag ik, ‘dat stond op het bord twintig kilometer terug.’
‘Nee.’
Ik besluit om hem een open vraag te stellen, in de hoop dat we iets meer informatie van de man krijgen. ‘Wat is er in Tapi Aike?’
‘Politiepost en benzinestation.’
‘Verder niets?’, probeer ik nog.
‘Een estancia. Is dicht.’
Ik kijk hem even aan, in de hoop dat hij nog iets meer loslaat, maar hij blijft bewegingsloos staan. Het enige dat beweegt is het sjekkie dat in zijn mondhoek bungelt. Hier moeten we het mee doen.
‘Heeft u water?’, vraag ik.
‘Is schoon’, zegt hij, terwijl hij met zijn ogen naar de rivier wijst.
Terwijl ik de jerrycan pak, draait de man zich om en loopt terug het huisje in. De eenzaamheid van de pampa lijkt een soort beginnende vorm van stomheid te veroorzaken. Er komen alleen nog maar zinnen van twee woorden uit deze man. Wat weet hij nog te zeggen over een jaar?

De volgende dag komen we in Tapi Aike aan. Ondanks de waarschuwing van de politieman hoop ik toch nog een klein beetje op onderdak. Al van grote afstand zien we de estancia van Tapi Aike liggen, maar het eerste gebouw waar we langs komen is van de politie. Een agent in zwart uniform met een kogelvrijvest aan staat ons te woord door een open raam. Als ik vraag of we in Tapi Aike Aike kunnen overnachten wijst hij naar de bomenrij naast het gebouw.
‘Je kunt je tent daar opzetten’, zegt hij.
‘Is er geen overnachtingsmogelijkheid bij de estancia?’, vraag ik.
‘Weet ik niet’, antwoordt hij, ‘misschien weten ze dat bij de benzinepomp’.
Dat weet hij niet? Tapi Aike bestaat uit een politiepost, een benzinestation en een estancia. Meer is er niet. De dichtsbijzijnde plaats ligt meer dan vijftig kilometer verderop. Ertussen is niets. Pampa. En de meest afgelegen politiepost van Argentinië, maar verder niets. Praat je dan niet met je meest directe buur? Is een verre vriend hier beter dan een goede buur?

We besluiten naar de benzinepomp te lopen. Deze ziet er nog best leuk uit. Een klein gebouwtje met grote ramen die bijna volledig beplakt zijn met stickers van reisorganisaties. De pompbediende lijkt verwant met de politieagent van gisteren. Erg spraakzaam is hij niet. Hij weet ook niet of we bij de estancia kunnen overnachten.

De ingang van de estancia ziet er hoopvol uit. Een metalen boog verwelkomt ons. ‘Estancia y cabaña’ staat er op de boog. Aan dikke kettingen hangen metalen pijpen die de naam Tapi Aike vormen. Dat ziet er veel belovend uit. Ik wil best in een bescheiden cabaña slapen vannacht. Tot voor een paar jaar geleden had de estancia ook een hosteria. Een luxe hotel met ruime kamers en een gezellige woonkamer met open haard. Die is nu dicht en die gaat voor ons niet open. We kunnen nergens in een van de vele gebouwtjes die op het terrein van estancia staan overnachten. We mogen niet eens kamperen op het terrein van de estancia en dus gaan we terug naar de politiepost. Achter de politiepost, onder de beschutting van een paar boompjes, op een grasveldje vol eendestront, vlak bij de ronkende generator die de post van electriciteit voorziet, mogen we onze tent opzetten.

De volgende ochtend gaan we naar het benzinestation om te ontbijten. Het heeft hard geregend vannacht en de pompbediende is druk bezig om het betonnen plaatsje bij de pomp met een trekker droog te maken. Ik groet hem als we bij de pomp komen. Zijn werk vergt al zijn aandacht als hij het water in een van de afvoergoten veegt. Hij kijkt niet op of om als ik langs hem af loop, maar ik hoor een vaag gemompel wat waarschijnlijk een ‘buenos dias’ was.

We gaan in het gebouwtje van het benzinestation zitten aan een van de drie houten tafeltjes. Dat voelt als ongekende luxe. We zitten binnen op een stoel aan een tafel, beschut tegen de wind die om het gebouwtje raast. De laatste dagen zaten we steeds op een klein krukje naast onze wheelies, nu kunnen we onze plastic borden op een tafeltje zetten. We halen het laatste brood dat we hebben uit onze tas en snijden de laatste kaas in stukjes. De pompbediende brengt water voor ons aan de kook en serveert koffie uit een zakje. Dat is nieuw voor ons. Koffie in een theezakje, maar het smaakt best goed.

Terwijl wij ontbijten bereidt de pompbediende zich voor op een nieuwe dag. Netjes vult hij het kleine schap aan met koekjes, chocolade en sigaretten. Ik vraag of er veel verkeer langs komt. Het duurt even voor hij antwoordt. Pas als het laatste pakje sigaretten op zijn plaats staat zegt hij: ‘poco’, weinig. Dan neemt hij plaats aan zijn klein bureau. Het lijkt alsof hij een moeilijke wiskundige bewijsvoering opschrijft, zo vol concentratie is hij bezig in een schriftje. Hij legt een stapeltje kwitanties netjes op de hoek van zijn bureau neer en kijkt tevreden rond. De dag kan weer beginnen. Hij is er klaar voor. Jammer dat er zo weinig verkeer komt.

We nemen met gemengde gevoelens afscheid van Tapi Aike en lopen verder. De pampa verandert langzaam en twee dagen later komen we bij de Argentijns-Chileense grens. Cerro Castillo lijkt een oase in de pampa. We zijn blij dat we weer in Chili zijn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Argentinië en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Eenzaam op de pampa

  1. Pieter Snels zegt:

    Voor de eerste keer zie ik dit reisverslag. Prachtig om te lezen. Zelf was ik opzoek naar mensen met ervaring met de Radical Wheelie. Binnenkort wil ik gaan wandelen op de route Santiago de Compostella. Na een oefentocht met de R. W. door geaccidenteerd terrein kreeg ik last van mijn rug en dat ziet er niet hoopvol uit. Tijdens het lopen heb ik ook mijn wandelstokken gebruikt. Mijn vraag is nu wie van de lezers heeft ervaring met de R. W. en kan mij tips geven.
    Zelf heb ik het idee dat de ontstane rugpijn veroorzaakt is doordat ik de heupgordel op de heup gedragen heb en niet wat lager om de heup. Wie heeft ervaring en of tips.
    met vriendelijke groet,
    Pieter Snels

  2. Wilma den Breejen-Buhrs zegt:

    Wat fijn dat jullie elkaar hebben; je zult afhankelijk zijn van dit soort gezelschap! Samen staan jullie sterk, dat is weer eens heel goed van pas gekomen!
    Sterkte met de laatste tig kilometers!
    Hug, Wilma

  3. Koos Saathof zegt:

    Bij onze buren is het ook heel stil.
    Vooral aan de ene kant, die hoor je nooit.
    Ha,ha.
    Jullie schieten lekker op.
    In mei weer thuis.
    Straks weer buren.
    Koos en Renske

  4. Hennie van den Broek zegt:

    Mooi verhaal. Wat een saaie mensen daar in Argentinie, die niet meer zeggen als wat hard moet. Geniet nog maar van het laatste stuk wandelen in Chili.
    Groetjesss.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s