Walking on sunshine

Drup, drup, drup. Het is twee uur ’s nachts en de regendruppels vallen op onze tent. We liggen lekker droog en het duurt nog wel even voordat we opstaan, dus ach, dan zal de regen ook wel weer gestopt zijn. Als ik om vijf uur weer wakker word, regent het nog steeds en als om half acht de wekker gaat, is het nog steeds hetzelfde: regen!
We ontbijten onder het afdak van een verlaten huis. In de regen breken we de tent op. Deze gaat drijfnat in de wheelie van Arlen. Weer één kilo meer voor Arlen om mee te nemen.

Het ziet er erg grauw uit, geen zonnestraal te zien. We hebben geen keuze, we moeten verder. Het is nog bijna 70 km naar Villa O’Higgens en daar willen we morgen aankomen. We hebben geen zin om te wachten, niets te doen, ook al is het droog onder het afdakje. Ik kan me niet voorstellen dat het zo droog zal worden, wachten heeft dus geen zin. Met regenbroek, regenjas en mijn hoge waterdichte schoenen aan, vertrekken we. Ik heb een hekel aan deze schoenen. De zool is erg hard en de schoenen zijn zwaar. Na een aantal uren lopen krijg ik altijd gevoelige voeten, geen blaren, maar het voelt wel aan alsof alles beurs geworden is. Ik loop bijna nooit op deze schoenen, behalve als het hard regent, want ze zijn waterdicht en dat zijn mijn andere lage, flexibele, lichte schoenen niet.

We moeten meteen een paar honderd meter hoogteverschil overbruggen. De regen komt met bakken naar beneden en met veel moeite sleur ik mijn wheelie omhoog. Mijn rug wordt nat van het zweet, het is zo grauw dat er geen uitzicht is. Het is hard werken op deze dag zonder beloond te worden met een mooi uitzicht. Waar doe ik het voor?
Mijn regenbroek heeft ook zijn beste tijd gehad en de voorkant van mijn broek voelt al nat aan na twee uur lopen. Ik begin het een beetje koud te krijgen.
Na vier uur lopen is mijn broek helemaal nat. Het vocht trekt op naar mijn t-shirt en alles wordt nat. Ik krijg het nu echt koud. De regen komt nog steeds met bakken naar beneden en ik zie het niet zitten om vanavond te kamperen. We hebben inmiddels 18 km gelopen.

‘Als we nu een lift zouden nemen naar Villa O’Higgens, dan is het te ver om morgen het resterende deel, ruim 50 km, te lopen. We zullen dus nog minimaal nog een paar uur moeten doorlopen’, zeg ik tegen Arlen. ‘Zo direct komen de auto’s die de boot van twaalf uur hebben genomen. Als we die niet proberen te nemen, zullen we nog zes uur lang door moeten lopen, omdat de volgende boot pas om zes uur gaat. In de tussentijd zullen er waarschijnlijk geen auto’s passeren’, reageert Arlen.
‘Dan lopen we dus nog door’. Ik heb het nog niet gezegd of de auto’s van de ‘twaalf uur boot’ passeren ons. Het is even slikken, weten dat we nog zeker zes uur in de regen moeten lopen, of in de regen onze tent moeten opzetten. De laatste loodjes van onze tocht lijken inderdaad zwaar te worden.

Een half uurtje later stopt er een vrachtwagen. Drie mannen kijken me aan en vragen of ik een lift wil. Arlen loopt tien meter voor me en ik twijfel. Als we deze lift nemen, dan moeten we morgen nog bijna 50 km terug, om het resterende stuk te lopen. We lopen immers alles. Maar, ik ben drijfnat en heb het koud. De drie mannen zijn echt niet aantrekkelijk, maar hun aanbod is wel verleidelijk. ‘Ja, we gaan graag met jullie mee naar Villa O’Higgens’, zeg ik. Arlen kijkt verbaasd om. ‘We zouden toch nog even verder lopen? Maar goed, als jij nu de lift wilt, doen we dat.’
De wheelies worden achter op de vrachtwagen geladen, wij stappen in en zitten lekker droog op de achterbank.

I am walking on sunshine‘ van Katrina & the Waves, klinkt luid door de vrachtwagen.
‘Katrina is blijkbaar nog nooit in Patagonia geweest’, zeg ik tegen Arlen, ‘je moet wel erg optimistisch zijn om nu aan de zon te denken, wat een vies weer’.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst dit nummer heb gehoord, maar herken het wel direct (voor diegene die het nummer niet kennen, luister hier naar het nummer).

Nog geen kwartier later stopt het met regenen en breekt de zon door. Arlen en ik kijken elkaar aan en kunnen onze ogen niet geloven. Na 14 uur regen schijnt de zon en dat allemaal dankzij Katrina & the Waves. De rest van de dag blijft de zon schijnen! We hebben gemengde gevoelens. Was het niet beter geweest als we gewoon waren doorgelopen en vanavond hadden gekampeerd? Morgen moeten we immers bijna 50 km lopen om het stuk in te halen dat we nu met de vrachtwagen doen. Zo ver hebben we nog nooit in één dag gelopen.

De volgende dag staan we om 8.00 uur langs de weg, te wachten op een lift. Na een kwartier stopt een vrachtwagen, we kunnen mee! Om 9.15 uur zijn we weer op de plek waar we gisteren zijn opgepikt door de vrachtwagen en gaan lopen. Nu, echt te voet naar Villa O’Higgens. We beginnen met een beetje regen, maar snel breekt de zon door en blijft het bijna de hele dag droog. Elf uur later en 49 km verder komen we aan in Villa O’Higgens. De hele dag heb ik het nummer ‘Walking on sunshine’ in mijn hoofd. Katrina zingt hierover omdat ze de liefde van haar leven ontmoet heeft en zich te gek voelt, zó gelukkig is ze.

Ik heb ook een gevoel van euforie. We zijn aangekomen in Villa O’Higgens, het einde van de Carretera Austral! Ik krijg steeds meer het gevoel dat we ons einddoel, Cabo Froward gaan halen. Een doel dat in het begin van onze tocht eindeloos ver weg leek en nu steeds dichterbij komt.

‘Wikipedia’ geeft de volgende omschrijving van euforie:
Euforie (van het Grieks ευφορία, euforia) is een extreem gevoel van vreugde.
Het gevoel van euforie komt met name voor wanneer een extreme prestatie verricht is. Na een marathon voelen mensen zich bijvoorbeeld extreem gelukkig, terwijl ze lichamelijk vaak totaal uitgeput zijn.

De omschrijving is treffend, op één puntje na; ik ben niet totaal uitgeput. Wel een beetje moe na 49 km lopen. Een rustdag is voldoende om te herstellen en om verder te gaan. Nog ongeveer 1000 km te gaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 11: Aysen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Walking on sunshine

  1. Renée van Limborgh zegt:

    Hoi Arlen en Jeanette,

    Een beetje moe na 49 km, is dat een eufemisme of zijn jullie aan de hormonen?! Niet te geloven wat er een conditie opgebouwd kan worden, super, ik ben jaloers..:)

    Go and go! Groetjes van Renée uit Breda

  2. Marjon zegt:

    Hallo Arlen en Jeannette,
    Nog PROFICIAT met jullie mijlpaal van 5000 km! Echt super knap dat jullie al zover gekomen zijn. En bewondering voor jullie doorzettingsvermogen: toch lopen door de stromende regen en weer terug gaan waar je de dag ervoor gestopt bent en dan ook nog de extra kilometers “inhalen”! Dan is de euforie wel op zijn plaats. We hopen dat jullie nog vaak “on sunshine” kunnen lopen. Heel veel groetjes van iedereen uit Helmond, Marjon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s