Heimwee

Het is een vreemd woord: heimwee. Homesick in het Engels. Thuisziek. Hoe kun je nou ziek zijn van thuis? Tenzij je een slechtwerkende kachel hebt en koolmonoxidevergiftiging oploopt of waardeloze ouders hebt die je mishandelen word je niet ziek van thuis. Je wordt beter van thuis, je voelt je goed thuis, in je eigen beschermde omgeving, waar je doet wat je wilt doen en je bent zoals je bent.

Ik voel me thuis vandaag. Mijn mp3-speler heb ik in de stereo geplugd en door de boxen schalt Anouk. Jeannette zit bij de houtkachel in een comfortabele fauteuil een boek te lezen terwijl de wind om het huis giert en de regen tegen de ruiten klettert.

We hoeven niets te doen vandaag. Het is dinsdag, maar het voelt als zondag. Het is zomer, volop zomer, maar het lijkt wel herfst. Als ik mijn ogen dicht doe ben ik thuis en is het een herfstachtige zondag in Den Hoorn. Als ik mijn ogen dicht doe pak ik de telefoon en bel ik met mijn ouders, vraag ik aan ze of het ook zo’n slecht weer is in Asten. Maar of ik thuis ben of niet, mijn ouders kan ik niet bellen. Ik mis ze, ik zou ze graag vertellen waar ik ben, hoe het met mij en Jeannette gaat, dat we genieten van onze tocht en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken.

We zitten in een heerlijke cabaña in Caleta Tortel, met alles wat we nodig hebben en nog meer ook. Drie slaapkamers, een badkamer, halfopen keuken en een woon-eetkamer. Door de ramen kijken we uit over Caleta Tortel en, als de mist en regenflarden af en toe optrekken, zien we de bergen die het plaatsje omgeven. Besneeuwde bergen liggen op een steenworp afstand en tientallen, honderden meters hoge, langgerekte watervallen storten zich in een grillig patroon over de rotsen omlaag. Schuin beneden ons ligt de medische post van het dorp met een groot groen golfplaten dak en een grote houten vlonder voor het gebouwtje. De kleine electriciteitsmasten en -kabels wiebelen heen en weer in de wind. Ze lijken het stormachtige weer goed te doorstaan. Ze zijn wel erger gewend hier.

Wij niet. Wij hebben zo’n slecht weer nog niet gehad in Patagonië en ik ben blij dat we binnen zitten, een kachel kunnen stoken, kunnen lezen en muziek kunnen luisteren. We wilden naar de gletsjer Steffen gaan, maar met dit weer laten we dit tochtje maar aan ons voorbij gaan. We komen nog wel meer gletsjers tegen op onze tocht. Waarschijnlijk gaat de boot niet eens met dit weer.

Ik vind het niet erg dat het regent, als het morgen maar droog is. Nu zitten we lekker warm binnen in een van de meest comfortabele cabaña’s die we in Chili zijn tegengekomen. Het zou thuis kunnen zijn, als ik mijn ogen dichtdoe. Dat geeft een goed gevoel. Dat geeft me het besef dat ik een thuis heb. Een thuis waar ik naar toe kan gaan als ik dat wil. Waar ik kan doen wat ik wil doen.

Maar voorlopig wil ik nog niet naar huis. Ik doe wat ik wil doen: onderweg zijn, lopen. Steeds verder. Steeds verder weg van ons startpunt, steeds dichter bij ons einddoel. We zijn al zo lang onderweg dat ik niet meer kan geloven dat het één en dezelfde tocht is. Dat ik niet meer kan geloven dat we ‘alleen maar’ van noord naar zuid Chili lopen. Het voelt alsof we op verschillende vakanties in verschillende werelden geweest zijn. Ik ben alleen vergeten dat ik tussendoor ook nog gewerkt heb. Ik kan zelf ook bijna niet geloven dat we, te voet, al tot zo ver in Patagonië zijn doorgedrongen. Dit ongeloof geeft me kracht. Als we tot dit in staat zijn, kunnen we nog veel verder komen. Plaatsen bereiken die onbereikbaar lijken. Doelen halen die ver achter de horizon liggen. Morgen gaan we verder. We gaan ons doel halen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bijzonderheden, Region 11: Aysen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Heimwee

  1. Rob Spee zegt:

    Dag Arlen en Jeannette,

    Ongelooflijk wat jullie gepresenteerd hebben en de komende maanden ongetwijfeld nog gaan presteren.
    En hoe je het ook bekijkt, vanuit “thuis” zijn er vele ogen op jullie gericht. Je zou kunnen zeggen dat we jullie “op de voet volgen”.
    Dus blijf vooral deze verhalen schrijven!

    Ps. Ik was ook een beetje thuisziek, maar dan wel samen met een buikgriep.

    Rob Spee

  2. leny en bernard zegt:

    Hallo Arlen en Jeannette,
    Bedankt voor al die mooie reisverslagen.
    Op deze manier reizen wij met jullie mee en we genieten ervan.
    We zijn onder de indruk.
    Wij laten niet vaak van ons horen maar we maken het allemaal mee.
    Veel reisplezier y un beso,
    leny en bernard

  3. Bovenste beste Arlen en Jeanette,
    Trots overmant me bij het lezen van jullie stukjes op het weblog. Vandaag komt daar een dimensie bij: meevoelen wat jullie drijft dit geweldig grote doel te halen, ondanks alle hindernissen op jullie weg. Jullie zijn kanjers in optima forma en ik ben blij dat ik mee mag kijken in en genieten van jullie leven onderweg, intens en eerlijk weergegeven in jullie blog, gelardeerd met de prachtige foto’s. Dank jullie wel! In alle opzichten veel kracht nog toegewenst!
    Warme groet,
    Wilma

  4. marian zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen
    Dat gevoel ken ik om even naar huis te willen bellen en dingen te vertellen. hoe ik me voel, nieuwe kittens waarvan ik vind dat oma “toetie”ze even zou moeten zien.
    Ik vind het fijn dat julie een doel willen halen. Super knap!!! Geniet van alles wat jullie mee maken. Deze dingen gebeuren maar eens in je leven. Wandel ze nog en we leven met jullie mee.
    Lieve groetjes vanuit het koude Sint Tunnis.
    Marian en Jan-hein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s