Op glad ijs

Met veel pijn en moeite loop ik de trap af van ons hotel om te gaan ontbijten. Ook Arlen trekt een verbeten gezicht en komt kreunend naast mij aan tafel zitten.
‘Het is lang geleden dat ik mijn benen zo gevoeld heb. Vooral mijn bovenbenen doen pijn. Maar goed, na gisteren had ik het eigenlijk ook niet anders verwacht’, zeg ik tegen Arlen.
‘Ja, we zijn geen goede afdalers, en de 300 meter naar beneden de gletsjer in, was gewoon te veel voor ons. Ik voelde tijdens het afdalen al de pijn in mijn benen’, zegt Arlen.

Ik had ook niet verwacht dat zo zwaar zou zijn. Pas op het einde toen onze gids Pancho zei dat er vorig jaar een landverschuiving was geweest en ze daarom een nieuw pad naar beneden moesten maken, de gletsjer in, werd het mij duidelijk dat het niet alleen aan ons lag dat het zo moeizaam ging. Het was fijn geweest als hij dit vooraf had gezegd, dan had ik me daar beter op kunnen instellen. Maar goed, het was wel een bijzondere tocht.

Gisteren, donderdag 26 januari hebben we een uitstapje gemaakt naar de gletsjer Exploradores, één van de highlights hier in de buurt van Puerto Rio Tranquilo.
Om half 9 vertrekken we met onze gids en drie Duitse meisjes (19, 20 en 24 jaar oud. Eigenlijk dus gewoon vrouwen en geen meisjes meer. Maar in onze ogen zien ze er nog erg jong uit. Hoe wij er uit zien in hun ogen weet ik niet). Het is anderhalf uur rijden voordat we met de eigenlijke tocht kunnen beginnen. Er zou ook nog een groep Italianen gaan en om deze groep voor te blijven had gids Pancho bedacht dat we om half 9 zouden vertrekken i.p.v. 9 uur, wat gebruikelijk is. Aangezien de gids van de Italianen er ook zo over dacht, kwamen we dus met z’n allen tegelijkertijd bij het beginpunt aan.

Bij het beginpunt krijgt iedereen een setje stijgijzers mee om hiermee straks over het ijs te kunnen lopen. We lopen eerst naar het uitzichtpunt, wat zo’n 250 m stijgen is over een goed pad. Wat ik zie verbaast me eigenlijk. Er zijn vooral heel veel rotsblokken en kleine stenen te zien en in de verte wat ijs.
‘We gaan straks eerst afdalen en via de rotsblokken naar het ijs. Het is zo niet te zien, maar onder de rotsblokken en de stenen ligt het gletsjer-ijs. De steenlaag zal steeds dunner worden en op een gegeven moment zal er alleen nog maar ijs zijn. Op dat moment zullen we de stijgijzers aandoen en over het ijs gaan lopen. Nu gaan we eerst afdalen, de gletsjer in. Vamos!’, zegt gids Pancho.

Als een berggeit huppelt gids Pancho naar beneden. Binnen een paar minuten is hij al ver uit mijn zicht verdwenen. Eén vrouw besluit om niet verder te gaan. Zij vindt de afdaling te link. Ik kan haar geen ongelijk geven, maar aangezien ik nog in de kracht van mijn leven ben en in Chili al bijna 5000 km heb gelopen, is er geen haar op mijn hoofd die aan opgeven denkt. Stapje voor stapje, met af en toe hulp van een andere gids, kom ook ik enige tijd later beneden, waar de anderen op mij staan te wachten. Direct wordt er verder gelopen.

Het rotsachtige landschap met de vele keien maakt het lastig om snel te lopen. Tevens voel ik al pijn in mijn benen van de afdaling. Na een kleine twee uur lopen zijn we bij het ijs aangekomen. D.w.z. eigenlijk liepen we al over ijs, maar was dat moeilijk te zien, vanwege de hoeveelheid stenen die er op lag.
De stijgijzers worden omgedaan. Het is voor mij de tweede keer dat ik stijgijzers aan heb. De eerste keer was twee jaar geleden, ook in Chili, bij het beklimmen van de vulkaan Villarica. Toen liepen we voornamelijk in de sneeuw, nu is het ijs.

‘Bij het lopen met de stijgijzers moet je er rekening mee houden dat je zo’n 4 cm hoger staat. Het is belangrijk dat je bij iedere stap je voeten goed optilt, anders struikel je over je stijgijzers. Loop je vlak of ga je naar boven, dan moeten je voeten iets naar buiten wijzen. Ga je naar beneden, dan moeten je voeten recht naar beneden wijzen’, zegt gids Pancho. Als hij voordoet wat hij zegt ziet het er simpel uit, zoals altijd het geval is als een goed geoefend iemand iets voordoet. De theorie lijkt ook simpel, dus vol goede moed ga ik, met mijn stijgijzers aan, lopen.

Zolang we vlak lopen is het geen probleem. De stijgijzers zorgen voor een goede grip op het ijs. Een slippertje maken is bijna onmogelijk. Omhoog blijkt ook nog wel te gaan. Af en toe kost het wel veel kracht, maar dat is geen probleem voor mij. Maar, als je omhoog gaat, moet je ook weer een keer naar beneden. Als de hellingshoek niet te groot is heb ik nog wel vertrouwen dat ik niet zal wegglijden, maar een hellingshoek van 30 º of meer vind ik toch wel een beetje eng. ‘Gewoon recht vooruit kijken als je naar beneden loopt, dan kan er niets mis gaan’, zegt gids Pancho tegen mij, als hij de twijfel op mijn gezicht zie. Ik heb geen keuze, dus ik volg zijn advies maar op. Met zweet in mijn handen en ook op andere plekken, ga ik ook naar beneden. Het lukt, ik ga niet onderuit en glijd niet weg.

Het geploeter, gezwoeg, gekreun en soms een kleine vloek, is echter niet voor niets. Het is adembenemend mooi op het gletsjerijs. Zo mooi dat ik het beter niet kan beschrijven en gewoon alleen maar wat foto’s laat zien.

Na zeven uur lopen, ploeteren, zijn we weer bij ons beginpunt en moeten we nog anderhalf uur rijden voordat we weer terug bij ons hostal zijn. Het is een tocht waar ik nog vaak aan zal terugdenken en waar ik de komende dagen nog veel plezier van zal hebben in de vorm van spierpijn. Maar goed, dat loop ik er wel weer uit.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 11: Aysen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Op glad ijs

  1. riboek zegt:

    Hallo Arlen en Jeannette.
    Wat weer een mooi, fascinerend verhaal. Ik had er graag bij willen zijn.
    Nu begeven wij ons in Nederland ook op glad ijs deze week. Eindelijk hebben we winter en kunnen de schaatsen uit het vet. Wie weet hebben wij eind van deze week ook spierpijn.
    Houd het vol, ook het schrijven.
    ‘Koude’groet uit Delft,
    Rianne

  2. Hennie van den Broek zegt:

    Hoi Jeannette,

    Het zal inderdaad af en toe best wel eng zijn geweest. Maar wat een mooie foto’s zeg. Vooral die laatste. Heel bijzonder !! Super mooi!!! Zou jammer zijn als jullie dit niet meegemaakt hadden.
    Veel plezier verder.
    Groetjes Hennie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s