Het begin van het einde

De naam heeft iets magisch, iets mystieks. Het roept bij mij beelden op van bebaarde avonturiers die te paard door besneeuwde bergen en bossen trekken. Die brede rivieren doorkruisen met kolkend steenkoud smeltwater en maar ternauwernood hun paarden in bedwang weten houden. Beelden van gletsjers die uitmonden in opaalblauwe meren en afbrokkelend ijs dat met donderend geraas in het water stort.

Patagonië. Officieel hebben we dit gebied al een tijdje geleden bereikt, ik denk uit marketingoverwegingen omdat het voor het toerisme gunstig is om het zo noordelijk mogelijk te laten beginnen, maar voor mijn gevoel begint Patagonië pas onder Hornopiren, waar we nu zijn. Pas als we overmorgen de boot nemen en bij Caleta Gonzalo weer aan land gaan zijn we echt in Patagonië aangekomen. Dan begint een tocht van 1100 kilometer over de Carretera Austral. 1100 kilometer over één en dezelfde weg, ik kan mijn GPS wel weggooien.

Twee dagen geleden hebben we onze eerste stappen gezet op de Carretera Austral. Bij Puelche kwamen we op deze beroemde grindweg. Hier komt de veerboot aan die het begin van de Carretera Austral, 46 kilometer van Puerto Montt naar La Arena, verbindt met de 57 kilometer Carretera Austral naar Hornopiren. Kleine stukjes weg in vergelijking met de 1100 kilometer van Caleta Gonzalo naar Villa O’Higgins.

Op dit eerste kleine stukje hebben we al kennis gemaakt met de, vooral door fietsers, gevreesde keien en stenen. Er is weinig langs de weg, de afstanden zijn groot, en de bussen, vrachtwagens en auto’s rijden hard. In de bochtige weg, met vaak maar één fatsoenlijk spoor voor de wielen, zien ze Jeannette en mij pas laat. Bovendien hebben de bestuurders klaarblijkelijk een broertje dood aan remmen. Daardoor wijken ze pas op laatst een beetje uit, op het moment dat wij ook al aan de kant springen. Met slippende wielen schuiven ze door het grind en de steentjes vliegen ons om de oren.

De Carretera Austral is een idee van Pinochet. Patagonië wordt zo ontsloten voor de rest van het land. In 1976 is het eerste stukje vanaf Puerto Montt aangelegd en later volgde de rest. Pinochet heeft zijn militairen hier naar toe gestuurd om de weg aan te leggen, hebben ze dus ook nog iets goeds gedaan, en menig soldaat heeft hier het loodje gelegd. De barre weersomstandigheden zijn daar mede schuldig aan. Ik hoop dat ons een beter lot beschoren is, hoewel ik denk dat wij hier het grootste risico lopen om door een bellende, of anderszins niet oplettende, bestuurder aangereden te worden.

Ik loop de laatste dagen rond met een gevoel van lichte euforie. Ondanks de regen die we gehad hebben, de frisse wind en de lagere temperaturen, ondanks de roekeloze autombilisten en de rondvliegende stenen, ondanks de soms erg sobere slaapplekken ben ik opgewonden. Ik geniet van de besneeuwde bergen die langzaam tevoorschijn komen achter dreigende donkergrijze wolken. Ik ben blij met elke dag dat de zon schijnt, want ik weet dat dat in Patagonië niet vanzelfsprekend is, zelfs niet in de zomer.

Dat ik met zo’n goed gevoel rond loop komt niet alleen doordat Hornopiren in zicht was, een plaats die lange tijd heel, heel ver weg leek. Het komt ook doordat we inmiddels op de Carretera Austral zitten en in Patagonië lopen, ook al begint dat voor mijn gevoel pas ná Hornopiren. Maar het komt vooral door het gevoel dat we aan het laatste stuk beginnen. Oke, nog altijd een stuk van ruim 2300 kilometer, maar wel de laatste grote etappe van onze tocht. Dat geeft me het gevoel dat onze tocht eindig is en dat we ons einddoel, het meest zuidelijke puntje van het vasteland van Zuid-Amerika, Kaap Froward, wel eens zouden kunnen gaan halen. Het zal nog lang duren, maar het is een keer voorbij. Juist door het besef van die eindigheid geniet ik van elke dag.

We rusten even uit in Hornopiren, maar overmorgen nemen we de boot naar Caleta Gonzalo. Dan beginnen we, zo voel ik het, echt aan de Carretera Austral en Patagonië. Dan begint de laatste grote etappe. Overmorgen is het begin van het einde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 10: Los Lagos. Bookmark de permalink .

6 reacties op Het begin van het einde

  1. mary polman-v.d. knaap zegt:

    Hallo Arlen en Jeannette,

    Op de eerste plaats wens ik jullie ook een gelukkig 2012. Wat een moed en wat een volharding, geweldig. Ik hoop dat het laatste stuk niet te veel problemen op gaat leveren. De verslagen zijn ook zeer prettig om te lezen, alhoewel het er niet altijd van komt.
    Met de wereldwinkel loopt alles goed. Toos heeft voor een grote order gezorgd. Daar zijn we natuurlijk heel blij mee. We hebben veel kerstmarkten gehad en het was lekker druk.
    Nu weer over naar de orde van de dag.
    Heel veel hartelijke groeten, Mary Polman.

  2. Nicoline Veenendaal zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen,
    Dit was weer een prachtige column, ik zie het helemaal voor me. Ook al moeten jullie nog een ontzettend eind, hou het gevoel van nu even vast: het eindpunt is dichterbij dan het startpunt. Ik hoop dat jullie op de één of andere manier toch iets van ‘kerstdagen’ hebben ervaren, en wens jullie alle goeds voor het nieuwe jaar.
    Groetjes, Nicoline.

  3. Erma zegt:

    Ha Arlen en Jeannette,
    Weer een leuke column met een prachtige foto. Ook in Megen zijn we met de voorbereidingen bezig van de Chileense Kerstmaaltijd voor de familie Hoebergen. Wij zorgen voor het nagerecht: Empanadas de Vainilla y Pasas de Uvas (de keuken ruikt al heerlijk naar dit gerecht, een soort mini appelflapjes) met Turron de vino (opgeklopt eigeel met ingekookte wijn + suiker) en een tropische fruitsalade. Ik hoop dat we jullie niet al te gek maken met deze lekkernijen, maar misschien worden jullie ook nog verrast door een heerlijk kerstmaal? Geniet lekker van de dagen rust, en succes met het grote laatste gedeelte. Fijne kerstdagen en een goed uiteinde aldaar.
    Groetjes

  4. Jac en Jopie Hoebergen, Rosmalen zegt:

    Hoi Arlen en Jeannette,
    We hopen dat jullie de twee dagen in Hornopiren gezellig kunnen doorbrengen, laat nu de dagen maar eens gesmeerd lopen. De inspanningen zijn groot geweest. De rust is jullie van harte gegund. Fijne Kerstdagen wensen wij jullie graag toe. En daarna varend en lopend op weg naar het nieuwe jaar. Overmorgen is dan alweer, het einde van het begin, aan jullie lange laatste tocht.
    Veel succes en een goed 2012.
    Groetjes Jac en Jopie

  5. marjon zegt:

    Hallo Arlen en Jeannette,
    Zojuist heb ik een aantal foto’s bekeken (indrukwekkend) en natuurlijk dit laatste verslag gelezen. Knap dat jullie het al zolang hebben volgehouden. Nu jullie al zijn zover gekomen hoop ik dat de komende tijd dat extra energie gaat geven.
    Hier staan de Chileense gerechten klaar voor onze familiebijeenkomst vanmiddag, met jullie avontuur in onze gedachten. De “Runder-rendang met kokosmelk” en “Curry van bloemkool en tomaat” zien er goed uit en met name het laatste gerecht smaakt verrassend lekker, door de specerijen en verse gember.
    We wensen jullie een hele fijne Kerst, lekker uitrusten en hopelijk ook een lekker kerstmaaltje voor jullie.

    groetjes, Marjon

  6. Wilma den Breejen-Buhrs zegt:

    Beste Arlen en Jeanette,
    Vanuit een kersterig Autralië wil ik jullie oproepen tot grote voorzichtigheid. Wat zou het vreselijk zijn als 1 van jullie alleen terug moet…. en verder moet met het verdriet dat deze zo prachtige tocht, die zoveel jaren van voorbereiding heeft gekend, zo is geëindigd.
    Jullie schrijven niets over kerst. Merken jullie er weinig van onderweg of ligt het minder in jullie interessesfeer.
    Jullie schrijfstijl en doozettingsvermogen boeit mij bovenmatig!
    Warme groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s