Stof om over te schrijven

‘Hé het lijkt wel of het sneeuwt, maar dat kan helemaal niet’, zegt Arlen als hij ’s morgens buiten staat om te vertrekken. Ik kom ook naar buiten en zie dat er fijn wit stof naar beneden dwarrelt. ‘Dit moet stof zijn van de vulkaan Puyehue’, zegt Arlen en de vrouw van ons hostal, die inmiddels ook buiten staat, beaamt dit.

Het is ongeveer een half jaar geleden dat de vulkaan Puyehue uitgebarsten is. Wij zijn nu in Entre Lagos op ongeveer 50 km van deze vulkaan. De vulkaan die een half jaar geleden er voor gezorgd heeft dat het Nederlands elftal met vertraging uit Zuid Amerika vertrokken is na een oefenwedstrijd tegen Brazillië. Vele vluchten waren toen gecancelled. De echte uitbarsting is inmiddels al weer lang voorbij, maar er komt nog steeds veel as uit de vulkaan. As die, nu er een noordoostenwind staat, precies op ons afkomt. Meestal waait hier een zuidwestenwind en waait de as naar Argentinië, waar inmiddels op sommige plaatsen zo’n 50 cm ligt.

Plaatsen in Chili die dicht bij een vulkaan liggen hebben in het centrum informatie over de activiteit / gevaar van de betreffende vulkaan. Er staat een soort ‘verkeerslicht’ met de kleuren rood, oranje en groen. Is het ‘verkeerslicht’ groen dan is er niets aan de hand. De vulkaan is rustig, er is geen gevaar. Bij oranje is er dreigend gevaar en moeten mensen er rekening mee houden dat de vulkaan op korte termijn kan uitbarsten. Bij rood moet je wegwezen. In Entre Lagos hebben we zo’n ‘verkeerslicht’ niet gezien. In Melipeuco, waar we de Sullipulli beklommen hebben, was wel zo’n ‘verkeerslicht’, wat toen gewoon op groen stond.

Sommige mensen lopen nu in Entre Lagos met een kapje voor hun mond en neus. Wij hebben dat niet bij en pakken onze (vieze) zakdoeken die we voor ons gezicht binden. Of het helpt is lastig te zeggen. We proberen zo min mogelijk te praten en zo veel mogelijk door onze neus te ademen. Mijn ogen doen pijn van het stof. Als bescherming zou ik graag mijn zonnebril opzitten, maar ik heb mijn zonnebril een paar weken geleden verloren, bij de afdaling van de Sullipulli. Ik vond het toen niet nodig om een nieuwe te kopen omdat we toch meestal met de zon (als die er is) in onze rug lopen en ik normaal ook nooit een zonnebril draag.

De zonnebril had ik speciaal gekocht voor onze tocht door Chili, en dan vooral voor de periode dat we in het noorden op de Altiplano zouden zijn, op 4 km hoogte. Op deze hoogte is er extra veel UV licht dat schadelijk is voor de ogen. Veel mensen op de Altiplano hebben om die reden problemen met hun ogen. Ik heb er nu spijt van dat ik geen nieuwe bril heb gekocht. Als alternatief zet ik mijn pet op. De klep van de pet moet dan maar het vulkaanas tegenhouden. Het helpt wel wat, maar toch krijg ik last van brandende en tranende ogen. Als ik met mijn, bestofte vingers, door mijn ogen wrijf, wordt de pijn alleen nog maar erger. Het liefst zou ik mijn ogen spoelen met water, maar dat hebben we niet voldoende bij.

Iedere keer als een (vracht)auto ons passeert komen we in een wolk van vulkaanstof terecht. Het stof dat al is neergeslagen op de weg, dwarrelt dan weer omhoog. Omdat het zicht voor de auto’s ook minder is, rijden de meeste auto’s met de lichten aan. We hopen dat we een beetje zichtbaar zijn voor de auto’s. Gelukkig passen bijna alle auto’s hun snelheid aan.
De eerste 15 km lopen we over asfalt, daarna verandert deze in een kiezelweg. Op dat punt ontmoeten we drie fietsers van ongeveer 30 jaar. Een vrouw uit Chili, een man uit Spanje en nog een man uit Colombia. Ze zijn een paar weken geleden begonnen in Santiago en willen ook helemaal naar het zuiden fietsen. Maar, ze zien het hiet niet meer zitten, ze hebben te veel last van de vulkaanas en besluiten om te gaan liften. Ze vragen of wij hier geen last van hebben. ‘Uiteraard hebben wij er ook last van, maar wij liften niet, wij lopen door, wij doen alles te voet’, zegt Arlen. Twee uur later passeren ze ons in een pick-up.

Een kwartiertje nadat we de fietsers gepasseerd zijn, draait de wind en hebben we bijna geen last meer van de vulkaanstof. Die dag lopen we bijna 40 km. We worden opgehaald door Armin, een Zwitser die samen met zijn Chileense vrouw Nadia, een kleine 20 km van de route af, een hostal hebben, ‘Zapato Amarillo’ (gele schoen). Twee jaar geleden zijn we, als voorbereiding op onze tocht, ook al bij hun geweest. Zij bieden ons voor twee nachten gratis onderdak aan. ’s Avonds, onder een warme douche spoelen we het vulkaanstof van ons af. Onze bestofte kleren gaan in de wasmachine en met een koel biertje spoelen we de stof weg uit onze mond.

Over ongeveer een maand zullen we vlak langs de Hudson vulkaan komen. Een maand geleden zijn alle mensen in een straal van 40 km van deze vulkaan geëvacueerd. De Hudson stond toen op uitbarsten, maar heeft zich toch nog ingehouden. We hopen niet dat deze vulkaan nog roet in onze tocht gaat gooien.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 10: Los Lagos. Bookmark de permalink .

4 reacties op Stof om over te schrijven

  1. Renée van Limborgh zegt:

    Hoi Arlen en Jeanette,

    Wat een verhaal weer, poeh! Ik zie nu al dat dit de gebeurtenis van jullie leven gaat worden. Op het moment zijn er weer wat uitzendingen op de Nederlandse T.V. over de Camino en wat dat met mensen doet (kerst komt eraan).
    Zelf ben ik na een halfjaar zonder baan met NLP bezig. Daarin leer ik o.a. dat het belangrijk is voor jezelf een zog. “Big five for life” oftewel een prio-lijstje van dingen die je in je leven graag wil doen te maken. Het lijkt een cliché maar doe het maar eens zoals jullie…
    Maak er een fijne kerst van en geniet van elkaar en wat jullie bereikt hebben met een dikke zoen op Oud en Nieuw! Petje af en geluk in 2012!!

    Groet van Renée uit Breda.

  2. Jose Bongarts zegt:

    Ha Jeanette en Arlen,
    Elke dag is een verrassing voor jullie. Soms leuk en soms minder leuk.
    Super knap hoe jullie er mee om gaan. En nu de 4000km al gepasseerd, weer een mijlpaal.
    Hopelijk brengt de tocht nog meer verrassingen dan hebben wij leuke verhalen om te lezen.
    Heel veel succes verder en voor t geval dat jullie kerst vieren, geniet ervan.
    Groetjes uit sambeek, Willem, Jose en de kids

  3. Theo en Francine zegt:

    Super gedaan! Wij wensen jullie een voorspoedig vervolg van jullie tocht en hopen in 2012 nog veel van jullie te horen. Het ga jullie goed.
    Waar zijn jullie van oud op nieuw?

  4. Wilma den Breejen-Buhrs zegt:

    Wat een ongelofelijk dappere diehards zijn jullie toch!
    Menigeen was in deze omstandigheid gezwicht voor een lift; zo consequent en sterk dat jullie niet aan een dergelijke neiging hebben toegegeven!
    Ik ben er trots op jullie te kennen!
    Vanuit Australie letterlijk en figuurlijk een warme groet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s