Sollipulli

‘Ik weet niet of dit wel verantwoord vind. Wat denk jij, Arlen?’
Jeannette kijkt me bezorgd aan.
‘We hebben niet de goede schoenen aan, geen stijgijzers en geen pikhouweel’, voegt ze er aan toe. Ik weet het. Ik heb ook mijn twijfels. Voor mij gaapt een steile helling, bijna 50 meter loodrecht omlaag.

Gisteren deed onze gids Gonzalo Gonzalez, nog erg luchtig over de beklimming van de Sollipulli. Stijgijzers waren niet nodig, we zouden het zelfs op onze sandalen kunnen doen. Nu is ook hij van gedachten veranderd.
‘Tja, jullie hebben eigenlijk niet de juiste schoenen aan’, zegt hij. ‘Maar’, voegt hij er aan toe, ‘dat is geen probleem. Ik zal voorop gaan met Jeannette en Arlen kan dan volgen.’

Ik ben er niet gerust op. Toen we ruim twee uur geleden vertrokken bij de lodge ‘Ecocamp‘ maakte de eigenaar Cristian Gibson een foto’s van ons groepje. ‘Dan kan ik controleren of iedereen weer terug komt’, grapte hij. Met zoveel zijn we niet, we gaan met zes man omhoog. Wij tweeën, Robert, de zoon van Cristian, een Duits meisje, gids Gonzalo en zijn leerling Ricardo. Meteen vanaf ons vertrek konden we genieten van de prachtige natuur. Het eerste stukje was gewoon bos, maar al snel kwamen we bij prachtige Araucania-bomen die boven alles uitsteken. Tussendoor hebben we zicht op de vulkaan Llaima. Daarna wordt het Araucania bos minder dicht en ligt er af en toe sneeuw. ‘In de winter valt hier meer dan twee meter sneeuw en het duurt tot ver in de zomer voor alles weg is’, vertelt Gonzalo. Niet veel verder lopen we over de flanken van de vulkaan Sollipulli en staan er kleine groepjes Araucania’s in de sneeuw.

Als Gonzalo hier, bij deze steile sneeuwwand zou zeggen: ‘Tot hier gaan we, verder gaan is niet verantwoord’, zou ik niet teleurgesteld zijn.
Maar Gonzalo vindt het wel verantwoord, en wie wil er niet naar de top van de Sollipulli?
‘Als je valt, kan er niks gebeuren’, zeg ik tegen Jeannette, ‘je schuift alleen een eindje door de sneeuw’.
Jeannette krijgt een pikhouweel en één van de twee wandelstokken van Ricardo. Ik krijg de andere wandelstok. Beneden had Gonzalo nog gevraagd of we wandelstokken wilden. Wij keken vragend: ‘Is dat nodig?’
‘Niet als je normaal ook niet met stokken loopt’, had Gonzalo gezegd.
Nu blijken de stokken noodzakelijke hulpmiddelen voor ons om verder te gaan.

Gonzalo gaat voorop en hakt met zijn voeten treden in de sneeuw. Jeannette volgt vlak achter hem. Ik vind het verbazingwekkend hoe gemakkelijk Gonzalo tegen deze steile helling aan staat. Het lijkt hem geen enkele moeite te kosten om stabiele plekjes in de sneeuw te vinden. Ik volg maar langzaam, voorzichtig balancerend en steeds steun zoekend met mijn wandelstok. Ricardo loopt vlak achter mij, klaar om in te grijpen als het misgaat. Maar het gaat niet mis en we komen allebei heelhuids beneden. Daarna gaat het een paar honderd meter licht glooiend verder door de sneeuw. Dan moeten we een bijna verticale sneeuwwand omhoog klimmen. Gonzalo stuurt Robert Gibson voorop. Hij trapt treden in de wand waardoor wij relatief eenvoudig, zolang we maar niet omlaag kijken, omhoog kunnen lopen.

Boven ligt geen sneeuw meer en kunnen we over vulkanisch grind naar de top van de Sollipulli lopen. Ik heb steenkoude tenen, want mijn schoenen en sokken zijn drijfnat van de sneeuw. Op de top hebben we zicht op een enorme sneeuwvlakte, de Nevados de Sollipulli Gonzalo legt uit hoe de Nevados zijn ontstaan.
‘800 jaar geleden is de Sollipulli voor het laatst uitgebarsten. Toen is de hele top er af geblazen en zijn de zijwanden ingestort. De vulkaan was meer dan 2800 meter hoog, nu is hij nog maar 2200 meter hoog. Na de uitbarsting is een krater onstaan van 3 kilometer breed, 5 kilometer lang en 600 meter diep en in de loop der jaren is de krater helemaal gevuld met sneeuw en ijs. Het is eigenlijk één grote gletsjer geworden.’
Ik ben onder de indruk. Het is een buitengewone plek en ik ben blij dat we onze angsten hebben overwonnen en door de sneeuw verder zijn gegaan naar de top. Ik maak me alleen nog wel wat zorgen over de afdaling, we moeten dezelfde weg weer terug!

We stellen het afdalen nog even uit. Het is uitzonderlijk windstil hierboven en de lucht is strakblauw. Minstens een uur blijven we genieten van het uitzicht. Maar het is onvermijdelijk dat we weer een keer aan de afdaling moeten beginnen. Als we bij de steile sneeuwwand komen laat Robert zien hoe je het snelste beneden komt. Hij springt gewoon omlaag en laat zich zo ver mogelijk doorglijden door de sneeuw. Het Duitse meisje volgt, gids Ricardo gaat en dan glijden Jeannette en ik er ook achteraan (zie filmpje op Youtube). Zo gemakkelijk kan het dus en het is nog leuk ook. We hebben nog drie lange glijbanen en ik ben teleurgesteld als we weer beneden de sneeuwgrens zijn.

Weer bij Ecocamp organiseren Cristian en Robert snel een barbeque. Grote lappen vlees liggen boven een houtvuur en wijn komt op tafel. Als we na het eten weggaan vraag ik aan Cristian hoe we hem voor deze fantastische tocht kunnen betalen.
‘Hm, niks’, zegt hij, ‘ik vind het geweldig wat jullie doen en ik bied het graag aan.’
‘Maar al dat eten, de drank?’, probeer ik nog.
‘Nee, dat is al goed. Maar weet je, zet maar op jullie website hoe mooi het hier is, dan ben ik helemaal tevreden.’
‘Dat doe ik!’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 9: Araucania. Bookmark de permalink .

7 reacties op Sollipulli

  1. Marc zegt:

    Dag Jeannette! Alles lijkt goed te gaan als ik jullie verhalen lees. Zo nu en dan probeer ik er even tijd voor te maken. Prachtige omgevingen en wat een avonturen; super!

    Volhouden en onderweg lekker genieten.

    Groetjes,
    Marc

  2. Hans van Lowijde zegt:

    Het is hier 5 december dus laat ik Sinterklaas aan het woord:

    Sint geniet menigmaal,
    van jullie mooie reisverhaal
    emotie blijdschap en spanning
    alles zit er in.
    Applaus voor jullie prestatie
    daar in het verre Chili.
    Bewondering wat jullie met je 4 voeten klaren
    (Amerigo, m’n paard, had al lang blaren!)
    Ga zo door roepen al m’n pieten
    dan kan Sint nog lang genieten.

  3. marjon zegt:

    hallo Arlen en Jeannette,

    wat spannend en adembenemend mooi!
    we wensen jullie een goed vervolg en groetjes uit Helmond,
    Marjon

  4. gerrie en Wim zegt:

    hallo Jeanette en Arlen

    Vandaag weer met veel ongeloof in jullie boeiende verhalen gedoken, ik kon bijna niet stoppen.
    De natuur, cultuur, mensheid. Lukt het wel of niet vandaag, improviseren, proberen, steeds weer een oplossing zoeken en vinden. Geweldig dat jullie deze uitdaging aan zijn gegaan.

    Alle goeds

    groetjes, Wim en Gerrie

  5. Hoi hoi,

    Wat een avontuur. Ook nog glijden in de sneeuw. Prachtige opnames. Als ik het zo zie, zou ik het haast ook durven….. En dan het filmpje erbij, maakt het helemaal aantrekkelijk voor ons.

    Doei.

  6. wim zegt:

    Dit ziet er geweldig uit. ik neem aan een van de hoogtepunten tot nu toe

  7. Nel-Wim zegt:

    wat een mooie foto’s, ’t lijkt wel alsof jullie op een andere planeet verblijven.
    Jeannette, nog een paar keer oefenen met glijden dan gaat ’t vanzelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s