Gespot

Ik ben weer toe aan een echt bed en een warme douche. Ik wil niet alleen het zweet van de afgelopen paar dagen van me afspoelen, maar een vrouw heeft soms zo haar periode waarin ze toch wel graag wil douchen. De afgelopen twee dagen hebben we gekampeerd. De beide plaatsjes waar we wilden en dachten te kunnen overnachten, Tucapel en Quilleco, hadden geen plek meer.
Nee, we zitten niet in een toeristengebied of in het toeristenseizoen. Alle hostals, residenciales en hoe het hier allemaal ook mag heten, zitten vol met ‘trabajadores’ oftewel ‘werkers’. Vele Chileense mannen werken ver van huis en overnachten in een hostal met hun collega’s samen in één kamer,.
Ik moet er niet aan denken om tijdens een dienstreis samen met collega’s op één kamer te moeten liggen. ’s Avonds samen uit eten en een biertje drinken is gezellig, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Het is rond 13.00 uur als we aankomen bij de rand van Santa Barbara, een wat grotere plaats waar we ook weer wat inkopen gaan doen en willen overnachten. Hier zou volgens de mensen van Quilleco zeker een overnachtingsplek voor ons moeten zijn. Als we echter zien dat er een grote nieuwbouwwijk in aanbouw is, krijgen we onze twijfels. Nieuwbouw betekent werk, en werk betekent ‘trabajadores’ die ergens moeten slapen. Als we bij een winkeltje komen en vragen ‘zijn hier ook overnachtingsplekken’, dan krijgen we direct te horen ‘ja, hier is voldoende, loop maar richting het centrale plein en vraag daar maar verder’.
Net voordat we bij het plein komen zien we al een gebouw waar ‘pension’ opstaat, ze zouden er zelfs wifi hebben.
Arlen gaat even naar binnen en is na een paar minuten weer terug. ‘Het zit vol hier, maar twee blokken verderop zit een senora die ook kamers verhuurt’, zegt Arlen tegen mij.

Maar, ook deze senora zit vol en de drie andere plekken waar we naar toe gestuurd worden ook. Ik baal als een stekker. Wat nu, een aantal kilometer doorlopen en dan gaan kamperen? We hebben daar beiden helemaal geen in. ‘We kunnen de bus naar Los Angeles nemen, dat is een grote stad waar we vast wel kunnen overnachten’, zegt Arlen.
‘Zullen we eerst even wat gaan eten in het restaurantje hier tegenover en dan eens rustig nagaan welke opties er mogelijk zijn?’, stel ik voor.
Als we een broodje vlees met twee gebakken eieren aan het eten zijn komen we tot de conclusie dat we de volgende drie mogelijkheden hebben.

We kunnen Harold bellen. Hij is een gids van trekking Chile en heeft ons per mail een aantal weken geleden aangeboden om in een cabaña van hem en zijn vrienden te overnachten. Deze cabaña is in de buurt van Santa Barbara, maar we weten niet waar. Arlen had hem hierover teruggemaild, maar geen reactie meer ontvangen. We hebben al vaker meegemaakt dat Chilenen op onze Spaanstalige website aanbieden om bij hun te overnachten als we toch in de buurt zijn. Maar als we dan per mail reageren, ontvangen we geen reactie meer. Om die reden gaan we er nu ook vanuit dat het geen zin heeft om Harold te bellen, ook omdat we geen idee hebben waar hij nu is.

We kunnen de bus naar Los Angeles nemen, zo’n 40 km verderop. Dit zien we bij nader inzien ook niet zo zitten. Onze wheelies zijn lastig te vervoeren in een bus, we zijn bang dat ze dan beschadigen. We zouden de wheelies hier in Santa Barbara kunnen achterlaten en met een klein rugzakje naar Los Angeles kunnen gaan. Maar, waar laten we dan de wheelies?
Kortom, we vinden deze optie te veel een gedoe.

De derde mogelijkheid is dat we overnachten bij ‘Doña Pola’ een hostal op zo’n kleine 40 km van Santa Barbara, dat op onze route ligt. We zouden dan vandaag nog een paar uur kunnen doorlopen en liften naar ‘Doña Pola’ om de dag daarna terug te liften naar het eindpunt van deze dag.
‘Doña Pola’ heeft plek voor ons, maar is ook erg duur, 60 Euro voor de eerste nacht, als we in een kamer kunnen overnachten en 100 Euro voor de tweede nacht omdat ze dan alleen nog maar een cabaña hebben voor ons.
We kiezen uiteindelijk voor deze optie en om ongeveer 15.00 uur vervolgen we onze tocht.

Wat we op dat moment niet weten is dat een zekere Richard, die wij toen nog niet kende, ons gezien heeft in Santa Barbara, terwijl hij aan het lunchen was, de belangrijkste maaltijd in Chili. Richard is een vriend van Harold, de gids van Trekking Chile. Via Harold wist Richard dat we in Santa Barbara zouden komen. Harold had tegen hem gezegd dat hij ons daar op vrijdag verwachtte, maar het is nu pas woensdag. Richard herkent ons omdat hij onze website meerdere malen bekeken heeft. Op onze website ziet hij nu dat we deze ochtend een ‘ok-bericht’ hebben verstuurd met onze spot, 10 km van Santa Barbara. Hij belt Harold en die zegt tegen Richard dat wij richting Ralco zouden gaan. Richard stapt vervolgens met een vriend van hem, Payo, in de auto en rijdt richting Ralco, op zoek naar ons.

Inmiddels is het iets na vieren en de lucht is erg dreigend, we zijn bang dat het gaat regenen. ‘Als er nu een pick-up stopt die ons een lift aanbiedt, dan nemen we die, wat mij betreft en laten we ons afzetten bij Doña Pola’, zeg ik tegen Arlen. Hij vindt het prima. Er stoppen dagelijks meerdere pick-ups die vragen of we mee willen rijden. De Chilenen kunnen zich niet voorstellen dat je voor je plezier gaat lopen. We gaan er vanuit dat er binnen een uur dus wel een pick-up zal stoppen.

Nog geen vijf minuten later worden we ingehaald door een pick-up die vijftig meter verderop stopt. Twee mannen stappen uit en als we hun passeren en ze groeten zeggen ze ‘Arlen y Jeannette?’ tegen ons. We zijn verbaasd dat ze onze namen kennen.
‘We zijn Payo en Richard, vrienden van Harold van Trekking Chile. We willen jullie graag uitnodigen om in onze cabaña te overnachten, deze ligt een eindje verderop, zo’n 18 km van de route af. Als jullie willen kunnen jullie er meerdere nachten blijven’, zegt Payo.

Arlen en ik kijken elkaar aan. Het is duidelijk, dit geweldige aanbod kunnen we niet weigeren. ‘Ja graag, dank je wel. Maar we moeten dan nog wel even Doña Pola afbellen’, zegt Arlen.
Een uurtje later komen we bij de cabaña aan. Het is een ruim huisje met voor een terras en binnen een houtvuur, een woonkamer, keuken, een warme douche en drie slaapkamers.
Richard en Payo gaan direct voor ons worstjes en eieren bakken die we vervolgens gezamelijk, met wat brood, opeten. Ze hebben tevens voor een ruime hoeveelheid bier (literflessen Heineken) gezorgd. Kortom, we worden verwend door de Chileense heren.
Payo regelt dat de buurman van de cabaña, don Jaime, een Chileen met een stoere cowboy-hoed, ons beide ochtenden weer naar ons eindpunt van de vorige dag brengt zodat we verder kunnen lopen. Payo halt ons de volgende dag weer op en brengt een halve geroosterde kip voor ons mee, ons avondeten.

Van Richard krijgen we als aandenken een hoofdband die gedragen wordt door de Pewenche-indianen, de oorspronkelijke bewoners van dit deel van Chili.
Gelukkig hebben wij een aantal kleine Delftsblauwe beeldjes bij die wij aan onze gastheren geven. Voor ons gevoel kunnen we ze niet voldoende bedanken voor hun gastvrijheid en de hulp die ze geboden hebben. Het is een goed gevoel, we kunnen weer verder!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 8: Bio bio. Bookmark de permalink .

Een reactie op Gespot

  1. Marcel & Carla zegt:

    Arlen & Jeanette, ik heb zojuist jullie laatste 2 reisverslagen gelezen en het blijft boeiend om te lezen hoe jullie door Chili trekken. Zo nu en dan een dip hoort er bij, maar ik begrijp wel dat het niet altijd simpel is. Tussendoor nog even wat statistieken van jullie gelopen afstanden om de link naar het CBS warm te houden. Nog veel succes met jullie verdere tocht en….we blijven jullie volgen.
    Groeten, Marcel & Carla

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s