Op safe spelen

Het is nu precies één week geleden dat we voor het laatst gekampeerd hebben, het was de keer van het ´nachtelijk bezoek´. Daarna hebben we iedere keer wel een plek gevonden om ´binnen´ te overnachten. Soms in een hotel en soms bij mensen thuis. Maar vandaag, dinsdag 25 oktober kunnen we geen onderdak vinden en het is erg lastig om zomaar ‘wild te kamperen’. Bijna al het land is privé-gebied en met hekken of prikkeldraad afgezet.

Om ongeveer vier uur passeren we een basisschool. Het is er een drukte van jewelste, de school gaan uit, kinderen rennen naar de bussen die klaar staan om naar huis te gaan en een enkele leerling wordt met de auto opgehaald. De school is omheind met een muur en heeft een ruime binnenplaats met een sportveldje waar aan beide zijden een goaltje staat. Dit lijkt ons een prima plek om te kamperen, vooral als de kinderen weg zijn.

Arlen gaat de school in en vraagt aan de directrice of wij hier kunnen kamperen nadat ze gezegd had dat hier in de buurt geen overnachtingsplekken zijn. ´Tja, wat mij betreft zou dat kunnen, maar ik kan hier niet over beslissen en zal mijn baas moeten bellen voor toestemming´. We hebben het al vaak meegemaakt in Chili dat mensen niet zelf een beslissing durven te nemen en dat ze de toestemming willen hebben van de hoogste baas. Blijkbaar wordt eigen initiatief niet gewaardeerd. Na een half uur wachten krijgen we het verlossende antwoord; ´jullie mogen hier kamperen maar het is wel prettig als je morgenochtend rond half negen alles hebt opgeruimd omdat dan de kinderen komen´.

We zijn blij dat we onze tent in een beschermde omgeving kunnen opzetten en gaan op het sportveldje staan. Hier staat het bordje ´zona de seguridad´, ´veilig gebied´. Wat willen we nog meer? Een warme douche! We kunnen de douches van de school gebruiken, maar helaas voor de kinderen en voor ons, is er alleen koud water. Aangezien de hele dag de zon geschenen heeft en het boven de 30 C was, neem ik toch maar snel even een koude douche.

Als we gaan slapen leg ik mijn ´hondenspray´ binen handbereik, voor het geval er toch nog ongewenst persoon langs komt. De ´hondenspray´ hebben we begin juni gekocht in Santiago om daarmee honden op een afstand te houden. Het is een spray met daarop een afbeelding van een hond. Het is een soort pepperspray die je in de ogen van een hond moet spuiten als hij je probeert aan te vallen. Ik heb hem pas één keer gebruikt. Het blijkt veel effectiever te zijn om een steen te pakken en te dreigen daarmee te gooien. Dit is wat honden kennen en waar ze bang voor zijn. Ze rennen al weg zonder dat de steen gegooid is. Hondenspray kennen ze niet, dus hiermee dreigen is zinloos, je zult het direct moeten gebruiken.
Of ´hondenspray´ ook tegen mensen werkt, weten we niet. Ik durf het niet op Arlen uit te proberen en wil niet hebben dat Arlen het op mij uitprobeert.

´s Nachts worden we toch meerdere malen wakker. Een groep honden blijft maar blaffen. Als de ene hond stopt met blaffen, neemt de andere het over. Het blaffen klinkt erg dicht bij en we weten niet hoe dicht ze bij de tent zijn. Uiteindelijk vertrekken ze.
Een uurtje later begint een ezel te balken, en om zes uur worden de hanen wakker en maken ons ook wakker door hun gekraai. Even na zeven uur staan we op en ruimen alles op zodat we alles ingepakt hebben voordat de kinderen komen. We hebben veel spullen bij die interessant kunnen zijn voor kinderen en voordat je het weet hebben ze wat meegenomen. Niet omdat het kleine boefjes zijn, maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Spullen die voor ons erg belangrijk zijn, zoals onze ´spot´. Twee keer per dag versturen we een bericht met onze ´spot´ zodat iedereen op onze website kan zien waar we zijn en hulp kan bieden mocht dat nodig zijn.

Iets na achten arriveren de eerste kinderen en is het voor ons gedaan met de rust. De kinderen varieren van een paar jaar tot ongeveer twaalf jaar. Ineens komen alle kinderen naar ons toegerend en een paar kleine kinderen komen in hun speelgoedautootje naar ons toe gereden. De directrice komt er ook aan gelopen, samen met een paar moeders. Ze willen graag met ons op de foto. Nadat we dit ondergaan hebben besluiten we dat het voor ons de hoogste tijd is om verder te gaan voordat er nog meer kinderen komen. 300 meter verderop zien we een bordje met ´restaurant y pension´….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 6: Bernardo O'Higgins. Bookmark de permalink .

4 reacties op Op safe spelen

  1. Karl zegt:

    Jammer dat jullie je door het incident toch wat minder veiliger voelen in Chili.
    Hopelijk gaat het weer wat beter naarmate jullie verder van Santiago verwijderd zijn en er weer minder afzettingen/prikkeldraad is.
    Na deze reis kunnen jullie trouwens wel veel informatie aanleveren voor de Lonely Planet over Chili!

    Groetjes,
    Karl

  2. Hoi hoi, Wel heel afwisselende slaapplekken voor jullie. En wel alert geworden, door het nachtelijk bezoek eerder. Heel bijzonder om dat mee te maken, lijkt me wel.

    succes ermee. Groetjes Frans en Riet

  3. Annet zegt:

    Als je een roman zou schrijven en de hoofdpersonen maken dit mee, dan zegt iedereen: veel te toevallig. Maar de werkelijkheid is oneindig veel ongeloofwaardiger.

  4. Alexander zegt:

    Leuk geschreven Jeannette. Mooie clou!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s