Even binnen wippen

Arlen en ik komen oorspronkelijk uit Brabant. Het is daar gebruikelijk om onverwachts gewoon even bij vrienden of familie op de koffie te komen.
Waar we nu wonen, in het westen van Nederland, maar ook in Chili, gebeurt dat niet zo vaak. Alberto, een Spanjaard uit Barcelona, die al zeven jaar in Chili woont vertelde ons in Santiago dat hij dat wel mist. Gewoon even met vrienden spontaan de stad in gaan om koffie of een biertje te drinken.

Tijdens onze wandeltocht door Chili komen we niet zo vaak langs een plek waar we koffie kunnen drinken. Ten noorden van Santiago was het een grote uitzondering als we zo’n plek tegen kwamen. Nu, ten zuiden van Santiago komen we bijna iedere dag wel een keer een ‘koffieplek’ tegen, zo ook vandaag, zaterdag 22 oktober om half elf. We zijn nu ongeveer 150 km ten zuid-westen van Santiago, het gebied waar de Chileense wijn vandaan komt.

Ondanks de wijnvelden hebben we af en toe het idee dat we in Brabant lopen. Dit komt vooral door de geur van varkens. De afgelopen paar dagen hebben we tientallen vrachtwagens gezien en geroken waarin varkens worden vervoerd. De wagens hebben twee verdiepingen die volgestouwd zijn met varkens. Het rare is dat we geen enkele boerderij hebben gezien waar de varkens wonen. Tijdens onze overnachtingsplek van gisteren, vrijdag 21 oktober, vertelt de vrouw des huizes dat op het einde van de (doodlopende) straat een grote varkensfokkerij is. Ook de weg waar we een groot deel van de dag op gelopen hebben doet ons denken aan Brabant; aan weerszijden van de weg staan grote bomen. Echter, als we iets verder naar links kijken zien we de besneeuwde bergtoppen van de Andes en beseffen we weer dat we in Chili lopen.

Een bord geeft aan dat we over 1200 meter een motel zullen tegenkomen en we beginnen al trek te krijgen in koffie. Na 2000 meter komen we bij het motel met de naam ‘Venezia’. Aan de straatzijde is niet veel te zien van het motel, er staat een hoge muur voor. Direct rechts van de weg is een poort met daarop ‘entrada’, ‘ingang’. We lopen hier naar toe en net voordat we er zijn gaat de poort een klein stukje vanzelf open en een klein hondje komt ons blaffend tegemoet. We blijven even wachten en vervolgens komt er een man naar buiten die vraagt wat wij willen.

‘Kunnen we hier een kopje koffie drinken’, vraagt Arlen. De man zegt ‘Koffie, alleen koffie? Normaal doen wij dat niet. Dit is een motel’. ‘We begrijpen dat dit een motel is. Het enige dat wij graag zouden willen, is een kopje koffie. Kan dat of kan dat niet?’, vraagt Arlen. Na enige aarzeling zegt de man dat we binnen kunnen komen, maar dan wel via de inofficiele ingang die een paar meter verderop is. We komen in een soort huisje waar we in de ‘keuken’ kunnen gaan zitten. Behalve een tafel en een paar stoelen staat er ook een tv, een stapelbed en een aantal monitoren waar onder andere de ingang en de uitgang van het motel te zien zijn.
De man vertelt dat hier normaal alleen stelletjes in het hotel komen. Stelletjes die direct naar hun kamer gaan en waar zij verder geen contact mee hebben. Hoe lang die stelletjes er blijven vertelt hij niet. We durven niet goed te vragen of ze de kamers ook per uur verhuren.

Een andere vrouw zet koffie voor ons en zet een bord met brood en pate voor ons neer. ‘Als jullie trek hebben, neem gerust wat van het brood. Pate is het enige beleg dat ik heb’.

We eten wat van het brood en zeggen dat we van noord naar zuid Chili lopen. Ze vraagt hier kort wat over en gaat weer verder met haar eigen bezigheden.
Als we de koffie op hebben en wat brood met pate hebben gegeten willen we weer verder gaan en vragen wat we moeten betalen. ‘Oh, dit is gewoon gratis. Veel plezier met je reis door Chili’, zegt de vrouw. We bedanken haar en gaan weg, met een voldaan gevoel. Een paar meter verderop zien we aan de rechterkant van de weg op de hoge muur het bordje ‘salida’, ‘uitgang’ met daarop de naam van het motel ‘Venezia’ en een schildering van een man en een vrouw in een innige omhelzing. Ook dit doet ons denken aan Brabant.

PS. Bij ons vertrek uit Santa Cruz kwamen we al weer snel een ‘motelletje’ tegen, ‘7 lunas’.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 6: Bernardo O'Higgins. Bookmark de permalink .

Een reactie op Even binnen wippen

  1. Hennie van den Broek zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen,
    Ik vond het wel leuk om even te zeggen dat ik vanmiddag jullie Nel en Wim in Vortum op het kerkhof heb gezien. Ze gingen ook even het graf van jullie pap en mam schoonmaken en een bloemetje plaatsen net zoals ons Jose en ik. A.s. zondag is het Allerzielen. We hebben gezellig even gekletst. Ja zo gaat dat hier in Brabant. De koffie ontbrak helaas, die heb ik daarna bij ons Jose gedronken. Veel plezier en succes met jullie verdere tocht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s