‘Alleen’ verder na Santiago

Drie dagen geleden zijn we uit Santiago vertrokken en inmiddels zijn we aangekomen in Rancagua, 100 km ten zuiden van Santiago. We nemen morgen, woensdag 19 oktober, een rustdag omdat ik dan jarig ben. Normaal gaan we altijd lopen als ik of Arlen jarig is, maar dit jaar hebben we besloten om het maar eens om te draaien en juist een dagje niet te lopen.
We zullen gaan genieten van de luxe die Rancagua te bieden heeft. Na de bizarre gebeurtenis van de afgelopen nacht (zie verhaal ‘nachtelijk bezoek’) stellen we een hotel op dit moment extra op prijs.

De vier dagen Santiago zijn omgevlogen. Voordat we het wisten gingen we al weer verder. We hadden er ook wel weer zin in, zin om de drukte van de grote stad te ontvluchten. In Santiago hebben we verschillende mensen ontmoet die ons op de een of andere manier helpen met onze tocht.

Victor, ons aanspreekpunt van Trekking Chile, kwam ons dinsdag 11 oktober al tegemoet fietsen, zo’n 35 km voor Santiago, in Colina. We hebben hem voor onze tocht meerdere malen ontmoet en al onze reservespullen, zoals nieuwe wielen, liggen bij Victor opgeslagen. Bij onze officiële start op 3 juni in Santiago, waar we symbolisch de eerste kilometer hebben gelopen, heeft hij ons namens Trekking Chile toegesproken en veel succes gewenst. Het is erg leuk om Victor na ruim 4 maanden weer te zien. Victor is niet helemaal met ons meegelopen naar Santiago. Na ongeveer een uurtje hebben we afscheid genomen en is Victor terug gefietst naar Santiago om op tijd te zijn voor de voetbalwedstrijd ‘Chili – Peru’, een kwalificatiewedstrijd voor de WK in 2014 in Brazilië.

Op woensdagavond 12 oktober zijn we ’s avonds uitgenodigd door Franz en Freddy van Trekking Chile om samen te eten. Ruim twee jaar geleden hebben we voor het eerst contact gehad met Franz. Hij was direct enthousiast over ons idee om van noord naar zuid Chili te lopen en zei: ‘You would be the first one who ever did it and this for the rest of human history.’ Dit zijn niet alleen mooie woorden van Franz, maar via Franz zijn we in contact gekomen met de vele mensen die ons helpen. Franz is een Oostenrijker die al vele jaren in Chili woont.
Tijdens het eten was vooral Franz geinteresseerd in onze avonturen. Freddy, die uit Chili komt, zei niet veel, waarschijnlijk omdat we de hele tijd Engels spraken. Het Engels van Freddy is beter dan ons Spaans, maar blijkbaar toch niet voldoende om echt actief deel te nemen in een gesprek van drie Europeanen. We hebben vooral gesproken over onze positieve ervaringen. Deze ervaringen zijn in de meerderheid, maar we hebben ook moeite om over onze negatieve ervaringen te praten als er een Chileen bij is. Zeker als het iemand is die ons goed geholpen heeft. Freddy heeft voor ons onze Chileense identiteitskaarten geregeld (zie hiervoor ook het verhaal ‘de L!’).

De volgende avond waren we uitgenodigd door drie dames van de Nederlandse ambassade, Maaike, Natalie en Katelijne. In December van het afgelopen jaar waren we al bij de ambassade langs geweest om hun te vertellen over onze plannen. Zij waren er enthousiast over en voor ons is het een prettige gedachten dat ze bij de ambassade weten waar we zijn in geval ons iets mocht overkomen. Tijdens onze officiele start op 3 juni in Santiago heeft Maaike ons namens de Nederlandse ambassade officieel toegesproken en ons veel succes toegewenst.
Ze hadden ons uitgenodigd om te vertellen over onze ervaringen, mede omdat wij op plaatsen komen waar normaal geen enkele toerist zal komen. En, om lekker bij te eten om energie op te doen voor het vervolg van onze tocht. We werden om 19.00 uur verwacht bij Baco, een Frans restaurant. Echter, wij kwamen er pas om 19.30 uur aan omdat het toch wat verder weg lag en we het niet goed konden vinden! Het werd een gezellige ‘Nederlandse’ avond waar we zowel onze positieve ervaringen hebben besproken maar ook onze negatieve ervaringen. Deze worden toch vaak veroorzaakt door het cultuurverschil dat in eerste instantie niet zichtbaar is. Chili lijkt op het eerste oog, m.u.v. van de Altiplano in het noorden, op een westers land. De praktijk is soms anders….

Zondagochtend 16 oktober zijn we vertrokken uit Santiago, precies vier maanden na ons begin in het uiterste noorden van Chili. Toen vertokken we niet alleen en nu ook niet. Julio een gids van Trekking Chile wacht ons om 8.30 uur op in ons hotel, samen met zijn vrouw. Hij wil graag de eerste dag met ons meelopen en zegt ‘Ik loop met jullie de hele dag mee totdat jullie een kampeerplek hebben gevonden. Jullie lopen toch door tot ongeveer 18.00 uur?’ Julio is er trots op dat hij met ons ‘mee mag lopen’. Voor deze gelegenheid draagt hij aan de ene kant de Chileense vlag en aan de andere kant een zelfgemaakte Nederlandse vlag. We herkennen deze eerst niet omdat het blauw veel te donker is en er zwart uitziet. Zijn vrouw heeft een videocamera bij en maakt diverse opnames van Julio met ons.

We lopen samen met Julio eerst naar Plaza de Armas, naar het officiele ‘nulkilometerpunt van Chili’. Hier worden weer door de vrouw van Julio de nodige foto’s gemaakt. Ook de zoon van Julio is er ineens bij. Victor wacht ons hier ook op samen met Alberto een andere gids van Trekking Chile (Alberto is een Spanjaard die sinds 7 jaar in Chili woont) om vervolgens samen met ons Santiago te verlaten, volgens een route die Arlen heeft uitgezet.
Na een half uurtje neemt Victor afscheid van ons. Als het goed is zullen we hem over anderhalve maand, als we in de buurt van Pucon zijn, waar hij woont, weer zien.
Een uurtje later nemen de vrouw van Julio en zijn zoon afscheid van ons. We zijn vlak bij hun huis wat een mooi moment voor hun is om er mee te stoppen.
Alberto verlaat ons om ongeveer 13.00 uur. Hij had dit van te voren al gezegd. Het is zondag en hij wordt geacht ook nog wat tijd met zijn Chileense vrouw en kinderen door te brengen.
Wij lopen door met Julio, Julio die de hele dag zou meelopen. Maar om 15.00 uur zegt Julio tegen mij dat hij een beetje moe is en zo de bus terug zal nemen.

We nemen afscheid van Julio en gaan met z’n tweeën verder, we staan weer op eigen benen.
Het is lastig om een kampeerplek te vinden omdat bijna al het land langs de kant van de weg met prikkeldraad is afgezet. Iets na vijf uur zien we een restaurant met een grasveldje er naast. Dit lijkt ons een prima plek. Arlen gaat het restaurant in en legt uit wie we zijn (dat we te voet van noord naar zuid Chili lopen) en de eigenaar van het restaurant is direct enthousiast en wil ons graag helpen. Als we willen kunnen we boven het restaurant slapen, daar heeft hij een bed staan dat we kunnen gebruiken. ‘Uiteraard kunnen jullie hier ook warm douchen en daarna nodig ik jullie uit om te komen eten in mijn restaurant zodat jullie genoeg energie krijgen voor het vervolg van jullie tocht’, zegt de eigenaar. We zijn erg blij met zijn aanbod en ondanks het feit dat we vanaf nu weer alleen lopen geeft dit ons het gevoel dat we er niet ‘alleen voor staan’ en dat we altijd wel weer geholpen zullen worden. Een gevoel dat de dag erna helaas direct wordt weggenomen (zie verhaal ‘nachtelijk bezoek’).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region Metropolitana. Bookmark de permalink .

5 reacties op ‘Alleen’ verder na Santiago

  1. Dick zegt:

    Hallo Arlen en Jeanette,

    Ik volg al jullie verhalen met veel plezier. Het leest als een spannend jongensboek. De beschrijvingen van jullie tocht door Chili leveren een prachtig beeld van de natuur en de cultuur van dit land. Ga door met genieten en blijf het beschrijven.
    Groeten van Dick

  2. Hester zegt:

    Ha Jeannette,
    Nog gefeliciteerd met je verjaardag!

    Hester

  3. Hoi Jeannette, Van harte gefeliciteerd nog. Veel wandelplezier natuurlijk en niet teveel van die gekke dingen, zoals dat nachtelijke bezoek. Wel heel spannend. Maar nu weer genieten!

    Groetjes ook voor Arlen. V

    Frans en Riet

  4. wim zegt:

    Hoi Jeanette,

    Nog van harte gefeliciteerd. Ik hoop dat jullie een leuke en rustige dag hebben gehad. Ik blijf jullie avonturen met veel plezier lezen.

    groeten, Wim

  5. Renske Saathof zegt:

    Vanmorgen (19 okt) zat ik bij de buurvrouw Maaike in jullie huis een kopje koffie te drinken en nu zie ik jullie foto op Plaza de Armas.Ver weg, maar toch dichtbij!

    Het gaat jullie goed. lieve groet Renske

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s