Kleredag

´Morgen om twaalf uur is de was klaar. Maar we zijn gesloten van twaalf tot vier’, zegt de mevrouw van de wasserette tegen ons. ´Is prima, dan zijn we er morgen na vier uur´, zeggen we tegen haar.
Het is vrijdagavond 7 oktober en we zijn een uurtje geleden aangekomen in San Felipe waar we morgen een rustdag zullen nemen voordat we verder lopen naar Santiago. Zoals gebruikelijk laten we op een rustdag onze vieze was ergens uitwassen. Als het hostal het wil doen waar wij overnachten, dan is dat het makkelijkste en anders gaan we naar een wasserette.
Het is een luxe die wij ons veroorloven. Beiden hebben we geen zin om op een rustdag de was te doen.

De was van één persoon bestaat meestal uit een lange broek, één t-shirtje, een wit shirtje met lange mouwen een aantal onderbroeken en wat sokken. Dat is de oogst van vier tot acht dagen lopen. We lopen dus al die tijd in hetzelfde shirtje. Dat shirtje zit dan ook vol zweetvlekken die vooral goed te zien zijn in de vorm van cirkels onder de oksel. De ene dag zweet je meer dan de andere dag en iedere dag zorgt dus voor een afzonderlijke witte zweetcirkel. Aan het aantal cirkels kunnen we zien hoeveel dagen we alweer gelopen hebben sinds de laatste rustdag, net zoals je bij een boom aan het aantal cirkels kunt zien hoe oud die is.

De wijze waarop bepaald wordt hoe duur het is om de was te laten doen, varieert per wasserette. Soms betalen we per gewicht, soms per aantal (aantal onderbroeken, sokken etc. Per kledingstuk wordt dan een bepaalde prijs gehanteerd) en soms of het in één wasmachine past. In San Felipe gebruiken ze een wasmand om te bepalen of het in één machine past. We hebben driekwart wasmand vol. Dus, we hadden eigenlijk ook ons slaaplaken wel weer eens kunnen laten uitwassen.

Tijdens onze rustdag op zaterdag 8 oktober ga ik wat geld trekken bij een bank. We zorgen altijd dat we voldoende cashgeld bij hebben. In kleine plaatsen is er meestal geen bank en in de grotere plaatsen zijn er vaak meerdere banken. Vandaag wil ik mijn geld trekken bij de ´Scotiabank´. Ik heb geen band met deze bank, maar deze bank was toevallig de eerste bank die we zagen toen we besloten om geld te gaan trekken.
Alles lijkt goed te gaan. Ik moet mijn pincode intypen en type vervolgens in dat ik 200.000 pesos wil (is ongeveer 300 Euro). We horen het bekende geluid dat het geld geteld wordt. Er wordt gevraagd of ik nog een transactie wil doen. Aangezien ik hiervoor geen reden heb druk ik op ´no´. Vervolgens komt mijn pasje weer naar buiten, maar, geen geld en geen bonnetje. Dat laatste vind ik nog niet zo erg, het geld zou ik toch wel graag willen hebben. Het apparaat zwijgt verder en ook als we er een paar zachte tikjes op geven gebeurt er niets. De vraag is, wordt dit nu wel of niet afgeschreven van mijn rekening?

Bij de geldautomaat staat een nummer dat we bellen. Het is een nummer dat gebeld kan worden in geval van een storing. Arlen belt en toetst ´1´ in omdat we dan in het Engels verder geholpen zouden worden. Maar, het is nu zaterdag en blijkbaar werkt de Engelssprekende persoon van Scotiabank niet op zaterdag. Arlen legt in z´n beste Spaans uit wat het probleem is. De persoon van de helpdesk van Scotiabank vindt dat Engels maar niets en verbindt na een paar minuten de verbinding. We gaan terug naar ons hostel, starten internet op en gaan naar de site van de ing-bank om te checken of er al iets is afgeschreven van mijn rekening. Dit blijkt gelukkig niet het geval te zijn. Meestal is binnen een half uur al te zien via internet dat we hier in Chili wat geld hebben opgenomen. Een uurtje later checken we nogmaals en nog steeds is er niets afgeschreven.

Het is inmiddels vijf uur en we besluiten om de was te gaan ophalen om daarna nog even op een terras een biertje te drinken, nu de zon nog schijnt. Als we de wasserette op een afstand zien krijgen we een slecht gevoel, het lijkt alsof die dicht is. Als we dichterbij komen blijkt dat inderdaad het geval te zijn. We willen morgen vertrekken en onze was ligt in een gesloten wasserette.
´Weten jullie wanneer de wasserette weer open gaat, onze was ligt daar´, vragen we aan een mevrouw van het winkeltje tegenover de wasserette. ´De wasserette is vandaag om twee uur dicht gegaan en zal dinsdag weer opengaan omdat maandag een feestdag is en morgen is het zondag´, krijgen we als antwoord. Arlen en ik kijken elkaar aan en beiden ontploffen we bijna. De mevrouw van de wasserette had gisteren duidelijk gezegd dat ze vandaag vanaf vier uur open zou zijn.
Gelukkig komt een vrouw ons te hulp. ´Ik weet waar de mevrouw woont die werkt in de wasserette. Ik ga wel even naar haar toe om te vragen of zij wil komen´. We geven haar het bonnetje mee dat we gisteren gekregen hebben als bewijs dat we was hebben achtergelaten bij de wasserette. Na tien minuten is deze mevrouw terug en zegt dat de vrouw van de wasserette er over een uur zal zijn. Ze heeft het bonnetje achtergelaten bij de vrouw van de wasserette.

We zijn blij dat we weten dat de vrouw van de wasserette komt, maar hebben eigenlijk geen zin om een uur te wachten voor de deur van een gesloten wasserette. Als er in Chili ´een uur´ wordt gezegd kan dat in de praktijk ook makkelijk ´anderhalf uur zijn´. We besluiten om de vrouw van de wasserette op te zoeken om beter met haar af te spreken wanneer we onze was zullen terugkrijgen. Als we bij haar aanbellen doet een man van ongeveer 1.90 m open. Hij vraagt op een norse manier wat we willen. ´We willen graag even de vrouw van de wasserette spreken´, zeggen we. Inmiddels staat zij al in deuropening. Arlen vraagt waarom de wasserette nu dicht is omdat ze gisteren nog zei dat die vanaf vier uur open zou zijn. ´Ik heb helemaal niet gezegd dat die vanaf vier uur open zou zijn. De was zou om twaalf uur klaar zijn en we zouden om twee uur gaan sluiten´, zegt ze.

Dit antwoord schiet bij Arlen in het verkeerde keelgat. Dit komt mede omdat het niet de eerste keer is dat een Chileen iets zegt en vervolgens glashard ontkent dit ooit gezegd te hebben. Ons Spaans is niet perfect, maar in geval van twijfel checken we altijd direct of we het wel goed begrepen hebben. Arlen zegt op luide toon een aantal minder aardige dingen tegen deze vrouw. De man van 1.90 m wordt vervolgens erg boos en zegt dat we moeten vertrekken. We zeggen dat we naar de politie gaan als we onze was niet terugkrijgen. Dit interesseert de man totaal niet en wij vertrekken.

We gaan op zoek naar de politie. Er is een optocht in het plaatsje en de politie is het verkeer aan het regelen. We spreken een verkeersagent aan en hij zegt dat we even een eindje verderop moeten wachten. De optocht gaat door en wij blijven wachten. Na ongeveer 15 minuten vragen we aan de verkeersagent of er niet iemand ons kan helpen. We zien dat er meerdere agenten ´een beetje werkeloos´ naar de optocht saan te kijken. Na nog eens tien minuten komen er twee agenten naar ons toe, een man en een vrouw. We leggen ons probleem uit. In een gepantserd politiebusje rijden we langs de wasserette. De politieman wil eerst zien of er openingstijden getoond worden. Dit blijkt niet het geval te zijn. Vervolgens gaan we met het politiebusje naar het huis van de vrouw van de wasserette, waar de politieman naar binnen gaat. Na 10 minuten komt hij weer buiten en zegt dat deze vrouw niet zonder toestemming van de eigenaresse de wasserette mag openen. De politieman heeft het telefoonnummer van de eigenaresse van de wasserette. Wij moeten haar maar even bellen. Arlen vraagt of hij wil bellen want ons Spaans is niet goed genoeg. De politieman wordt boos want hij vindt ons Spaans wel voldoende. Uiteindelijk belt hij haar op.

´Gaan jullie maar alvast naar de wasserette, wij zijn er over 20 minuten met de eigenaresse van de wasserette. Zij zal jullie dan de was geven´. Het is inmiddels kwart voor 7, we hebben geen keuze en gaan naar de wasserette. Als er om half acht nog niemand is, gaat er iemand voor ons de politie bellen. Na een kwartier besluit ik om de boodschappen te gaan doen voor de volgende dag, nu de winkels nog open zijn. Arlen zal bij de wasserette blijven. Als ik om acht uur de boodschappen aan het inpakken ben bij de winkel staat Arlen ineens achter me, met de was! Ik kan mijn ogen niet geloven, we hebben onze was terug. Na drie uur ´gedoe´ is het dus gelukt.

We gaan vervolgens in een restaurant wat eten en daarna een lekker biertje drinken. Om ongeveer tien uur probeer ik bij een andere bank geld te trekken en het lukt!
De dag daarna blijkt dat er maar één keer geld is afgeschreven van mijn ing-rekening.
We hebben weer geld en schone kleren en kunnen dus met goede moed verder naar Santiago waar we een aantal dagen zullen blijven om te genieten van de luxe.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 5: Valparaiso. Bookmark de permalink .

3 reacties op Kleredag

  1. Renee van Limborgh zegt:

    Sjonge, wat een gedoe! Dan blijkt maar weer dat het toch loont om door te zetten en je krijgt je ding weer voor elkaar, goed gedaan!

  2. Reggy zegt:

    Ha Arlen en Jeannette,
    gelukkig dat een “kleredag” nog zo goed kan eindigen
    Groet Reggy

  3. koos zegt:

    wat een ‘mooie’ cultuur (verschillen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s