Tunnelvisie

Het is een frisse ochtend en de nevel hangt tussen de bergen in de vallei achter ons. Honden blaffen bij een afgelegen huisje, geiten mekkeren op de heuvels om ons heen en de turca, een inheemse Chileense vogel die we nooit hebben gezien maar alleen gehoord, laat zijn afkeurend gefluit horen. Tenminste, voor mij klinkt het als commentaar op wat we aan het doen zijn. Toen ik hem voor het eerst hoorde dacht ik dat het een man was die ons toe floot. ‘Tut, tut, tut, tut, tut, wat zijn jullie nou aan het doen’, lijkt de vogel te zeggen. Het deert mij niet. Vandaag niet. De zon breekt al door wat flarden mist heen en de temperatuur is aangenaam. We lopen eenzaam omhoog over een zandweg en ondanks een lichtere wheelie, ik heb nu zeker 5 liter water minder bij dan gisteren, moet ik hard trekken aan de wheelie. De ondergrond werkt af en toe tegen. Groeven in en keien op de weg zorgen ervoor dat lopen, en zeker omhoog lopen, werken wordt. De dertig kilometer van gisteren voel ik nog in mijn benen.

Hij had ons er voor gewaarschuwd, de man van het hotel in Illapel. Hij was verbaasd dat we deze route namen. We wilden toch naar Santiago?
‘Maar het is een zandweg, die jullie willen nemen’, had hij gezegd. ‘Er loopt een prima asfaltweg naar Los Vilos en van daaruit kunnen jullie de ruta 5 nemen naar Santiago. Bovendien is Los Vilos een hele mooie plek’.
Ik blijf me verbazen over de adviezen die de Chilenen ons geven over de route die we moeten nemen en ik realiseer me dat ze geen advies geven over een wandelroute. Ze kennen geen wandelroutes, sterker, er zijn nauwelijks wandelroutes. Wij ontdekken de wandelroutes van Chili. De meeste Chilenen kennen alleen plekken, locaties. Mooie plekjes om naar toe te gaan met de auto of de bus. De route er naar toe, wat tussen vertrek en aankomst ligt, is niet belangrijk. Het enige wat telt is dat je er zo snel mogelijk bent. Voor ons is het omgekeerd. Alles tussen vertrek en aankomst, juist de route is belangrijk. En daarom lopen we niet naar Los Vilos, want dan moeten we over een asfaltweg.

Daarom lopen we nu over een zandweg. We moeten wat harder trekken aan onze wheelies, maar dat hebben we er graag voor over. Er is weinig verkeer op deze weg omdat we steeds verder de bergen in trekken en er steeds minder huizen langs de weg liggen. Daar ben ik blij om, niet alleen omdat ik dan meer geniet van het lopen, maar ook omdat er nog een paar tunnels voor ons liggen. Tunnels waar ik liever zonder ander verkeer doorheen loop.

De route die we nu lopen is een oude spoorlijn. Een traject van ruim 90 kilometer door de bergen. Het spoor wordt al lang niet meer gebruikt. Het ligt er ook niet meer. Het is nu een zandweg waar lokaal verkeer over rijdt. In de enkele auto die we tegenkomen zitten mannen en jongens met breedgerande strooien hoeden die naar de rodeo in de vallei beneden ons gaan. Het heeft voordelen dat deze zandweg vroeger spoorlijn was. Nergens gaat de weg erg steil omhoog en traag wentelt de weg zich door de bergen.

Na anderhalf uur lopen komen we bij tunnel Las Astas. De eerste oude treintunnel die we tegenkomen op dit traject. Bij de ingang blijven we even staan. De tunnel is helemaal recht, kaarsrecht. In de verte zien we een klein lichtstipje, het einde van de tunnel. We zetten onze hoofdlampjes op, slikken even en gaan de tunnel in. De tunnel is net drie meter breed en nog geen vier meter hoog. Bussen kunnen er niet doorheen, maar auto’s en pick-up’s maken er wel gebruik van. We proberen stevig door te lopen, om er zo snel mogelijk weer uit te zijn, maar dat is lastig. De grond in de tunnel is minder vlak dan de weg er naar toe en grote keien zorgen er voor dat de wheelie driftig heen weer schudt. Na vijf minuten zijn we bijna halverwege. Op dat moment horen we een luid gebrom en er verschijnt een fel licht ver voor ons in de tunnel. ‘Shit’, roept Jeannette, ‘een auto’, en ze blijft stil staan. We kunnen geen kant op en zwaaien met onze lampjes heen en weer in de hoop dat de auto ons op tijd ziet. Als het voertuig dichterbij komt zie ik dat hij maar één lamp heeft. ‘Het is een motor’, zeg ik tegen Jeannette, en ik hoop dat het geen auto is met een kapotte koplamp. De motor ziet ons en mindert vaart. Langzaam rijdt hij ons voorbij. Mijn ogen moeten weer even wennen aan de duisternis en we lopen snel weer verder. Na 900 meter tunnel komen we opgelucht weer in het daglicht.

We dalen naar Caimanes, maar na tien minuten komen we onverwacht bij een volgende tunnel. ‘Tunel Curvo’ staat op een bord. Hier zien we het einde van de tunnel niet. We slikken weer, zetten onze hoofdlampjes op en gaan de tunnel in. Al snel zien we geen hand voor ogen. We lopen in een zwart gat. Het begin van de tunnel is niet meer te zien en het einde ook niet. Ik loop voorop en bots bijna tegen de linkerwand van de tunnel. Deze tunnel maakt een bocht naar rechts en door mijn hoofd steeds naar links en rechts te bewegen om de zijkant van de tunnel te zien kan ik het midden van de tunnel aanhouden. Na ruim honderd meter zien we ineens weer fel daglicht de tunnel in schijnen en opgelucht lopen we de tunnel uit.

Niet veel verder passeren we ‘Tunel Recto’, een korte rechte tunnel. Na onze vorige ervaringen zijn we hier niet meer bang voor. Met uitzicht over de vallei van Caimanes lopen we verder. Het pad daalt langzaam. Het voordeel van omhooglopen is dat we daarna ook weer omlaag kunnen lopen. Het voordeel van een tunnel is dat we daarna met nog veel meer plezier om ons heen kijken (en dat we hoge pas kunnen afsnijden).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 4: Coquimbo. Bookmark de permalink .

6 reacties op Tunnelvisie

  1. Dag Jeannette, hier een klein bericht van je “oude”collega. Wederom een interessant verhaal maar zet ook aan tot nadenken. Wellicht goed om een fluitje of iets te gebruiken dat je met geluidsignaal kan laten weten dat jullie er lopen. Risicovol maar wel erg spannend! Nog even volhouden en dan…Santiago!

    Succes!

    Marc

  2. marian zwiers zegt:

    hai Jeannette en Arlen,
    Net jullie laatste twee verhalen gelezen, dank daar voor
    dit bericht komt uit St Elena Noord Andalucie( parque natural Despenaperros) in Spanje en we hebben internet.
    Bij die tunnels kunnen jullie je echt voorstellen hoe het is voor mensen die depressief zijn.
    naast mijn de laptop liggen drie beschrijvingen van wandelingen klaar die Thijs bij de receptie heeft gehaald.
    het is hier lekker ruig, hoogteverschillen allerlei kleuren rostsen veel bos
    En het weer is fanrastisch.
    Nog veel wandelplezier en groetjes Marian Zwiers

  3. Consumentenzaken zegt:

    Hallo Arlen en Jeannette,
    Vanuit Delft hopen we en lezen we dat alles nog steeds goed gaat. Soms een beetje beter, de andere keer een beetje spannender maar uiteindelijk toch allemaal erg afwisselend. En leuk om te lezen.
    Zet je beste beentje voor, voor de volgende etappe !
    Groetjes van Consumentenzaken

  4. Frans zegt:

    Hey Arlen en Jeanette,

    Deze tunnels herinner ik me nog van op de fiets. Bij ons reed er net voor ons een pick-up de tunnel in (bij de ‘curvo’), zodat de tunnel helemaal stoffig werd en het zicht dus nog slechter. Ook bij ons was ‘het licht aan het eind van de tunnel’ een welkom einde van de hellegaten.
    Succes met de volgende passages!

    Gegroet,

    Frans

  5. Hans van lowijde zegt:

    beste beiden
    jullie verhalen zijn als een spannend jongens boek.
    zo van wat zou er nu allemaal weer gebeurd zijn.
    blijf genieten!
    doen wij het met jullie verhalen ook!
    met groet hans van Lowijde

  6. Marijke zegt:

    Wow, zo’n tunnel is wel heel spannend! Maar de wielen doen het in elk geval weer, dat is fijn!!
    Leuk weer om mee te lezen met jullie avonturen! En helemaal mee eens dat de weg naar iets toe meer betekent dat ergens aankomen! Blijf genieten!!!

    groetjes, Marijke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s