Nieuwe wielen lopen soepel?

Ik wist dat ik spijt zou krijgen. Ik vermoedde al dat het verkeerd zou kunnen uitpakken, maar ik had geen keus in Huasco. Nu ondervinden we de consequenties. Jeannette wijst op de linkerband van haar wheelie. ‘Hij is helemaal slap’, zegt ze wanhopig.

Ik baal, maar het had op een slechter moment kunnen gebeuren. Ergens onderweg. Nu zitten we in een hostal in Andacollo en kunnen we zoeken naar een oplossing. Ik probeer de band op te pompen, maar het ventiel zakt weg als ik het pompje er op wil duwen en ik kan het ventiel onvoldoende tegenhouden met mijn vingers. Alleen als de band hard is, kan ik hem oppompen, als hij slap is lukt het niet meer.

In Huasco, bijna twee weken geleden, is de band van Jeannette voor het eerst gerepareerd. Bij een ‘Vulca’, een kleine werkplaats waar ze rubber banden repareren, ‘vulcaniseren’. We lopen met ‘tubeless’ banden. Stevige rubberbanden, zonder binnenband, op een kunststof velg. In noodgevallen kan ik die repareren door een kleverige prop in het gaatje te duwen. Bij de Vulca halen ze band van de velg en zetten er aan de binnenkant een plakkertje op. Dat kan ik zelf niet. De band van Jeannette pompte ik elke ochtend op, dan kon ze er weer een dag mee lopen. Als ik de band weer ophaal bij de Vulca wijst de man me op een oneffenheid in de band. De band is slecht zegt hij. Hij is nu gemaakt, maar hij weet niet hoe lang de band het zal houden.

De volgende ochtend is de band van Jeannette weer helemaal slap. Hij loopt sneller leeg dan eerst. Ik had meer verwacht van de Vulca. Boos loop ik met de band terug. Het is zondagochtend en ik hoop dat hij open is, want zo kunnen we niet meer verder. Bij de Vulca spelen twee kinderen met oude banden. De ‘maestro’ komt zo, zeggen ze. Ik laat de band bij ze achter en als ik een paar uur later terug kom is de ‘maestro’ er. ‘Malo’, zegt hij, de band is slecht, poreus. Hij kan er niets aan doen. Niets? Hoe moeten we dan verder? Nou, de maestro heeft toch een oplossing. Hij kan er een binnenband in zetten. Tot mijn verbazing haalt hij onder zijn werkbank een binnenband vandaan met precies de juiste afmetingen. Perfect, denk ik, en de maestro gaat aan de slag. Hij slaat een gaatje in de kunststof velg waar het ventiel van de binnenband door gaat en zet de band weer in elkaar. Vanaf nu moet alleen de binnenband opgepompt worden. Hier ga ik spijt van krijgen, denk ik. Als de band lek gaat, kan ik hem niet meer repareren. Ik kan de buitenband niet van de velg halen om de binnenband te repareren. Maar met een nieuwe binnenband zal het toch wel goed gaan?

Een kleine twee weken gaat het goed, maar in Andacollo gaat het mis. Ik besluit meteen met de band het dorp in te gaan, op zoek naar een Vulca om de band te repareren. Het is nog vroeg, net na acht uur ’s ochtends en de Vulca’s in het dorp zijn nog dicht. Een uur later is er eentje open, maar er is weinig enthousiasme om ons te helpen. Een klein mannetje, gekleed in een te grote witte overal, zit op een vrachtwagenband die groter is dan hijzelf. Hij kijkt naar ons bandje en wuift ons weg. ‘Kan ik niet’, zegt hij. Jeannette trekt een zielig gezicht en zegt: ‘Dit is erg belangrijk voor ons, help ons alstublieft’. Het mannetje zucht. ‘Ik heb geen tijd’, zegt hij tegen een oudere man die er bij is komen staan. ‘Kom’, zegt de oudere man, ‘ik breng jullie naar een vriend van me. Hij zal jullie helpen.’

Een uur later is de band gemaakt en kunnen we vertrekken uit Andacollo. Maar de zorgen blijven. Hoe lang zal de band het houden? Wanneer is hij weer lek? Het is een tijdbommetje. Als de band onderweg lek gaat, kunnen we niet verder. In Santiago hebben we andere banden liggen. Smalle massieve rubberbanden die niet lek kunnen. De tubeless banden waar we nu mee lopen zijn veel breder en geschikt voor paden met los zand. Daarom zijn we begonnen met deze banden, maar nu zouden we wel willen wisselen. We verwachten niet veel los zand meer, de woestijn hebben we achter ons. Santiago is nog een kleine maand lopen. Hopelijk redden de banden het tot Santiago.

Maar ruim een dag later is het weer raak. Op vijf kilometer van Ovalle is de band van Jeannette lek. De band loopt langzaam leeg en de wheelie van Jeannette hangt een beetje scheef, maar we halen Ovalle. Hier moeten we op zoek naar een oplossing voor de band.

Wat zullen we doen? We kunnen naar Santiago gaan om onze andere wielen op te halen, of we kunnen Victor vragen ze op te sturen. Maar dat duurt een paar dagen. Misschien kunnen we wel een nieuw wiel kopen in Ovalle. Onze wheeliewielen hebben de afmetingen van een kruiwagenwiel. Dat moet te koop zijn in Ovalle. We moeten nog wel een dag wachten want onze aankomst in Ovalle is op zondag 18 september en dat is onafhankelijkheidsdag in Chili. Groot feest voor de Chilenen, niet alleen vandaag, maar ook morgen.

Dinsdagochtend negen uur lopen we de grote doe-het-zelf winkel Dabed in. Achter een lange balie zitten medewerkers te wachten om ons te helpen. Een vrouw van middelbare leeftijd wenkt ons en haar laat ik de slappe band zien. Of ze ook losse kruiwagenwielen hebben, vraag ik. ‘Natuurlijk’, zegt de vrouw, en ze stuurt een jongeman weg om een wiel te halen. Het wiel heeft inderdaad dezelfde afmetingen, maar is loodzwaar en er zit een as in. Die as moet eruit, zodat ik het op de as van de wheelie kan monteren. Ik leg het probleem uit aan de vrouw en zij haalt er weer een jongeman bij. Hij maakt het wiel open. De as kan eruit, maar zonder deze as blijven de kogellagers niet zitten. De jongeman snapt het probleem en een uur later krijgen we een tas met onderdelen en nieuw wiel. Hiermee moet het lukken.

Ik monteer het wiel op de wheelie van Jeannette. Zonder de zware oorspronkelijke as is het wiel een stuk lichter. Alles past en om elf uur vertrekken we uit Ovalle. In het begin piept het nieuwe wiel nog een beetje onwennig, maar tien kilometer verder lijkt het wiel goed ingelopen. Het loopt niet zo soepel als het oorspronkelijke wiel en is een beetje zwaarder, maar dit wiel kan ik weer zelf repareren. En ach, Jeannette is een sterke vrouw en zij trekt dit wel. Hopelijk halen we hiermee Santiago, dan stappen we over op onze massieve banden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 4: Coquimbo. Bookmark de permalink .

4 reacties op Nieuwe wielen lopen soepel?

  1. Jullie zijn inderdaad wel vindingrijk en komen er toch weer uit gelukkgi.
    Het is en blijft een hele uitdaging.

    Groetjes en succes. Frans en Riet

  2. Marga Hüttner zegt:

    Jongens, jongens, jongens,
    Vol verbazing en bewondering voor jullie doorzettingsvermogen lees ik jullie prachtige reisverslagen ! Het blijkt dat je van alles kan voorbereiden maar dat de realiteit toch weerbarstig is.
    Wandel ze verder.

  3. Hester Veen zegt:

    Jeannette en Arlen,
    Je houdt met van alles rekening op zo’n reis. De wielen zijn daarbij niet het eerste waar je aan denkt. Gelukkig zijn jullie creatief genoeg om een oplossing te vinden, en inderdaad: Jeannette is een sterke vrouw, maar toch. Gelukkig verloopt alles verder naar behoren als ik jullie verhalen lees. Er kan van alles zijn op zo’n lange tocht. Achteraf kun je er om lachen en het levert weer stof op voor een verhaal. Succes met de verder tocht!
    Hester

  4. Marijke zegt:

    Wat een gedoe zeg die wielen! Ik moet ineens denken aan de wielen van de bolderkar in de creche, dat zijn ook van die krengen!!! Altijd zacht en moeilijk op te pompen! En het trekt en duwt ook zwaar, zo’n kar vol peuters! Succes weer met alles!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s