Een beetje pelgrim

‘Virgen de Andacollo, Luz y Esperanza’
(‘De maagd van Andacollo, Licht en Hoop’)

Het is zaterdagochtend 17 september, half 10. We hadden eigenlijk al weg moeten zijn, maar lopen nog even door het plaatsje Andacollo om wat foto’s te maken en te wachten tot de band van mijn wheelie weer gemaakt is. Volgens de maagd van Andacollo, het beeldje dat we nu bekijken, is er nog hoop dat alles goed zal komen met mijn wheelie. Zelf heb ik mijn twijfels hierover. Ik heb het gevoel alsof de rechterband van mijn wheelie het ieder moment definitief zal begeven.
Wat betreft ‘het Licht’ van onze maagd, daar geloof ik wel in. De dagen worden momenteel langer omdat we richting lente gaan. Erg prettig en handig voor als we wat langere wandeldagen willen maken (en in een plaatsje in een hostel kunnen overnachten i.p.v. in het wild kamperen).

Toen we de vorige dag Andacollo binnen kwamen, konden we onze ogen niet geloven. Vanaf een afstand zagen we al een heel groot gebouw dat of op een moskee leek (wat een beetje onwaarschijnlijk is in het zeer overwegende katholieke Chili) of op een hele grote kerk.
Het blijkt een basiliek te zijn waar twee keer per jaar grote groepen mensen naar toe gaan.
De mevrouw van het museum, dat hoort bij de basiliek legt het ons haarfijn uit.
Tijdens het kleine feest, dat plaatsvindt op de eerste zondag in oktober, komen er meer dan 30.000 bezoekers en op 23 december ongeveer 100.000 bezoekers om naar het beeldje van de maagd van Andacollo te kijken. Andacollo zelf heeft ongeveer 10.000 inwoners. De meeste mensen komen met de auto, en een enkeling, te voet. Dat zijn volgens haar de echte pelgrims. Zij leggen een afstand van 27 km af om in Andacollo te komen.

Wij zeggen tegen haar dat we deze route ook gelopen hebben en dat we drie maanden geleden helemaal in het noorden van Chili zijn begonnen. Onderweg naar Andacollo zagen we wel bordjes waarop aangegeven stond dat we op een pelgrimsroute zouden zitten. We hadden echter geen idee waarom dit een pelgrimsroute zou zijn. Volgens de ‘lonely planet’ is Andacollo bekend om haar observatorium, om ‘s nachts naar de sterren te kijken. Vanuit Andacollo worden tours naar het observatorium georganiseerd. Echter, geen woord over Andacollo als pelgrimsoord. Wel dat er voldoende hostals zouden zijn. Uiteraard is deze praktische informatie erg handig voor ons.

De mevrouw van het museum is meteen helemaal onder de indruk van ons en als dank wil ze ons een dik boek kado geven waarin de hele geschiedenis van de maagd van Andacollo staat beschreven.
Als we uitleggen dat we nog helemaal willen doorlopen naar het zuiden van Chili en we dus geen dik boek zullen gaan meenemen, geeft ze ons een dun boekje mee. Genoeg om toch een idee te krijgen wie deze maagd nu eigenlijk is.
Ze wordt ‘La virgin, Rosario de Andacollo’ genoemd. Echter, wat blijkt, deze ‘Rosario’ is dezelfde als ‘onze Maria’. In Chili gebruikt men de naam ‘Rosario’ i.p.v. ‘Maria’. Waarom dit zo is, is ons niet duidelijk. Er zijn genoeg vrouwen in Chili die gewoon Maria heten.

Volgens ons boekje komt het beeldje oorspronkelijk uit Spanje. Toen de Spanjaarden halverwege de zestiende eeuw Chili veroverden en probeerden Chili katholiek te maken, hadden ze ook wat beeldjes bij van o.a. Maria. Een zo’n beeldje heeft in 1544 in La Serena een plekje gekregen. Andacollo ligt ongeveer 60 km van La Serena. La Serena, is na Santiago de tweede stad die gesticht is door de Spanjaarden. Echter, niet iedereen was blij met de komst van de Spanjaarden. 5 jaar later is La Serena in brand gestoken door de oorspronkelijke bewoners, ‘de Indios’. De Spanjaarden moesten vluchten en namen het beeldje van hun Maria mee. Echter, dit beeldje was een beetje te zwaar, waardoor ze het na een aantal dagen hebben achtergelaten in de bergen van Andacollo. Ruim 10 jaar later werd het beeldje gevonden door een ‘Indio’ uit Andacollo. Hij heeft het beeldje meegenomen naar Andacollo. Daarna ging het steeds beter in Andacollo en werd er zelfs een goudmijn ontdekt. Oftewel, genoeg redenen om Maria te gaan eren en een basiliek te gaan bouwen.

Inmiddels is het half 11 als we de band van mijn wheelie gaan ophalen. Hij is gemaakt, er bleken drie gaatjes in te zitten. We zijn blij dat we weer verder kunnen.
Helaas is deze blijschap maar van korte duur. Nog geen twee dagen later, net voor Ovalle is mijn band weer lek. Deze keer heb ik geen hoop meer dat het goed zal komen met deze band. We zullen op zoek gaan naar een andere oplossing. Wat deze zal zijn, zullen we morgen pas weten. Vandaag zijn alle winkels gesloten in Ovalle omdat het een nationale feestdag is. Wij hebben echter pas weer een reden om een feestje te vieren als we weer verder kunnen.

Het is nu, vanaf Ovalle, nog ongeveer 500 km lopen naar Santiago de Chili. Dit is geen pelgrimsplaats, maar heeft wel een kathedraal met daarin een beeld van de apostel Jakobus, net zoals in de kathedraal van Santiago de Compostela. We hopen daar over ruim drie weken aan te komen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 4: Coquimbo. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een beetje pelgrim

  1. Hoi Jeannette en Arlen,

    Wat een toestand, als die wheelie-band kapot is. Moet er niet een hele nieuwe band op? Maar dat zal ook niet zo makkelijk zijn. Wat een mooie verhalen hebben jullie. Je komt vanalles tegen.
    A.s. donderdag receptie van Willem: 25 jaar in dienst v.d. baas. En a.s. zondag familiedag. het belooft hier dan goed weer te worden. De weersvoorspellingen laten nog eens te wensen over.
    Veel succes met alles. Groetjes Frans en Riet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s