De boot in

‘Ik zal er morgen tussen 10 en 11 uur zijn. Rodrigo zal ook meekomen, en we zullen dan samen de tocht naar de pinguins maken’. Het is donderdagavond 8 september en Arlen heeft onze gids Juan Carlos aan de lijn. Juan Carlos woont in La Serena en is onze contactpersoon voor dit gebied. Wat Cristian voor de vorige regio was, is Juan Carlos voor deze regio, regio 4. Onze ervaringen met Cristian waren niet echt positief, maar een nieuwe gids biedt nieuwe kansen.

Het is inmiddels vrijdagochtend 9 september, even na 11 uur. Geen Juan Carlos. Een half uurtje later gaat Arlen bellen. Het blijkt dat Juan Carlos onderweg is, samen met Rodrigo van Conaf. Rodrigo is de hoogste baas van Conaf van deze regio. Het is ruim 100 km van La Serena naar Punta Choros. Om kwart voor 12 zien we een bootje met toeristen wegvaren voor een tour naar twee eilanden. Deze twee eilanden zijn onderdeel van het nationaal park ‘Pinguino de Humboldt’. In de zomer schijnt het hier erg druk te zijn met toeristen, nu is het rustig en het is de enige toeristenboot die vandaag uitvaart. Dat is voor ons geen probleem want Juan Carlos, onze gids die hier vaker komt, heeft voor ons ook al een tocht naar de pinguins geregeld. Hij zou met ons meegaan.

Even na kwart over 12 arriveren Juan Carlos en Rodrigo. Geen woord van sorry van hun kant dat ze zo laat zijn. Dit verbaast ons en we vinden het niet leuk. We komen oorspronkelijk uit Brabant en zijn een Brabants kwartiertje wel gewend, maar een Chileens anderhalf uurtje gaat ons wel wat te ver. Rodrigo vertelt wat over het nationale park. 80 % van de Humboldt pinguins wereldwijd broedt in dit park. Kortom, als je een Humboldt pinguin wilt zien, ‘is this the place to be’.

‘Hoe kunnen we het beste lopen van hier naar La Serena’ vraagt Arlen aan Juan Carlos.’Ik zou gewoon via de grote weg, de ‘ruta 5′ lopen’ zegt Juan Carlos.
‘Maar, is er dan geen mooiere route langs de kust? We vinden de ruta 5 nou niet bepaald interessant en leuk om overheen te lopen’, zegt Arlen. Tja, hier heeft Juan Carlos geen antwoord op. Hij kent het hier verder ook niet. We stellen meteen onze verwachtingen over Juan Carlos bij en zullen zelf o.a. via ‘google earth’ wel bepalen hoe we gaan lopen.

‘We gaan weer terug naar La Serena’ zegt Juan Carlos vervolgens. ‘Als jullie nog naar de pinguins willen, dan kunnen jullie morgen met een boot mee. De boot voor vandaag is al vertrokken’.
‘Sorry Juan Carlos, gisteren heb je nog tegen mij verteld dat jij vandaag met ons naar de pinguins zou gaan en dat we vooral niets zelf zouden moeten regelen. En nu zeg je dat we tot morgen moeten wachten? Jullie komen anderhalf uur te laat, waardoor wij vandaag niet meer naar de pinguins kunnen. Regel maar iets dat we nu er naar toe kunnen gaan’. Arlen en ik zijn erg boos en doen moeite om nog in enigszins beschaafd Spaans ons ongenoegen te uiten. Juan Carlos en Rodrigo van Conaf willen graag dat we als we in La Serena zijn, langskomen bij het kantoor van Conaf, voor een aantal interviews. Ze willen meer bekendheid geven aan onze tocht en aan het feit dat zij ons steunen. Voor ons is het duidelijk. Indien zij niet kunnen regelen dat we vanmiddag nog naar de pinguins kunnen gaan, dan hebben wij geen zin om in La Serena naar Conaf te gaan.

‘Jullie kunnen nu met een bootje mee. Ik heb een visser bereid gevonden om met jullie naar de pinguins te gaan. Julio, onze man hier van Conaf zal als gids met jullie meegaan. Het kost 15000 pesos (ongeveer 22 Euro)’. 10 minuten later komt Rodrigo met dit goede nieuws. We geven Rodrigo en Juan Carlos beleefd een handje en wensen ze een goede reis terug naar La Serena.
Snel pakken we onze spullen bijeen voor onze boottocht. Ik doe mijn regenbroek en regenjas aan. Ons bootje heeft geen spatscherm zoals het toeristenbootje. Tevens doe ik mijn muts op vanwege de kou.

5 minuten later zitten we in ons bootje en gaan met een noodgang naar het eiland met de pinguins. De golven zijn een paar meter hoog. Nu weet ik weer waarom we nooit meer gaan duiken als we op reis zijn. Ik voel me wat draaierig worden in mijn buik en probeer me te concentreren op de horizon. Gelukkig gaat het nare gevoel weg en na ongeveer een half uurtje varen komen we bij het eiland aan waarbij er een paar grote rotsen voor de kust liggen. Ineens horen we luid gebrul dat we in eerste instantie niet thuis kunnen brengen. Het is zelfs een beetje angstaanjagend. Het gebrul blijkt afkomstig te zijn van een aantal zeeleeuwen. Ze gedragen zich alsof ze de koning van de zee zijn en liggen prinsheerlijk te zonnen op een grote rots, waarbij ze af en toe hun bek open doen om even luid te brullen. We zien een zeeleeuw een rots op klimmen. Het verbaast ons dat hij dit zo makkelijk kan. Zijn huid ziet er immers vrij glad uit en pootjes om mee te klimmen heeft hij niet. Hij trekt zich als het ware met zijn huid omhoog de rots op. Ik kan me niet voorstellen dat dit geen pijn doet, mezelf zie ik het zo in ieder geval niet doen.. Of heeft een zeeleeuw een dikke laag dode huid?

Op het eiland zelf zien we de Humboldt pinguins. In eerste instantie zie je ze bijna niet. Het zijn kleine beestjes met een lengte van ongeveer 45 cm met een goede schutkleur. Ik had ze iets groter verwacht. Het grappige is dat als je een aantal pinguins bij elkaar ziet vlak aan de rand van de zee, dat je dan ook altijd een stijl paadje naar boven ziet gaan, zo’n 15 tot 20 meter hoog. De pinguins leggen boven hun eieren die ze daar uitbroeden. Beneden in het water moeten ze hun eten halen. Met hun korte pootjes zijn het geen goede lopers en het kost ze dan ook veel moeite om via het paadje omhoog of omlaag te gaan. Tja, je moet er iets voor over te hebben om een ei goed en veilig uit te kunnen broeden. De eieren hebben een broedtijd van 32 dagen en zowel het vrouwtje als het mannetje hebben hun aandeel in het broeden.
In het dierenpark Emmen bevindt zich trouwens ook een kolonie van enkele honderden Humboldt pinguïns.

Het is voor ons een goede afwisseling om de Chileense natuur per bootje te bekijken in plaats van te voet. Na ongeveer drie uur zijn we weer terug op het vaste land. We willen 15000 pesos betalen aan Julio van Conaf. Hij wil het geld niet hebben en zegt ‘deze tocht is jullie aangeboden door Conaf’.
Uiteraard bedanken we Julio hiervoor. We zijn blij met de ‘Chileense gastvrijheid’, maar kunnen moeilijk wennen aan de ‘Chileense vrijheid’ om het een te zeggen maar het ander te doen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 4: Coquimbo. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s