Hoe verder (met Cristian)? Deel 2.

Mijn telefoon gaat. ‘Het is Cristian, hij is op tijd’, zeg ik tegen Jeannette. We zijn allebei een beetje uit ons humeur omdat we net stevig ruzie hebben gemaakt met het hotel over een gebakken ei. Cristian kan maar beter niks verkeerd doen, want dan krijgt hij de wind van voren. Buiten staat Cristian bij een grijze 4WD. Achter het stuur zit Maria, een wat oudere vrouw, ik schat haar met haar grijze haren en wat gerimpelde gelaat op ongeveer 60 jaar. Achter in de auto zitten het hulpje van Cristian, Emmy, en een nichtje van Maria. In de laadbak staan negen vaatjes water. Vaatjes van vijf liter die ze voor ons langs de route gaan plaatsen.

Mijn humeur wordt op slag een stuk beter. Twee dagen geleden, op vrijdag 26 augustus toen we rond het middaguur aankwamen in Bahia Inglesa, belde Cristian op. Hij was vlak bij, in Caldera, en had Maria bereid gevonden om onze route te rijden en vaatjes water te plaatsen. Nog geen uur later stonden ze voor de deur. Ze zouden de vaatjes meteen gaan plaatsen tussen Bahia Inglesa en Puerto Viejo. Jeannette en ik waren allebei verrast door zoveel onnozelheid. Van Bahia Inglesa naar Puerto Viejo is ongeveer 40 kilometer. We hoeven echt niet elke vijf kilometer een vaatje van vijf liter water. Maria en Emmy keken elkaar aan. Ze vonden het ook al veel. Nee, het water hebben we juist nodig ná Puerto Viejo, dan komt een stuk van meer dan 100 kilometer naar Carrizal Bajo, dan hebben we elke tíen kilometer zo’n vaatje nodig. Maria had onvoldoende tijd op vrijdag om dat stuk te rijden. Vandaag, op zondag, maakt Maria er een uitje van met haar nichtje. Als Cristian aanstalten maakt om de auto weer in stappen plaag ik hem even. ‘Loop je niet mee met ons?’, vraag ik. Hij zou onze hele route door regio 3 meelopen. ‘Ik moet foto’s maken van het water plaatsen’, verontschuldigt Cristian zich. ‘Maar als dat gebeurd is, loop ik weer mee’.

We hebben bijna 25 kilometer gelopen als we auto van Maria weer zien. Het water is geplaatst en tot mijn verrassing halen Cristian en Emmy een rugzak uit de auto. Ze gaan echt weer meelopen. Ik moet inwendig lachen om Cristian. Hij gaat zichtbaar gebukt onder het gewicht van de rugzak. We lopen verder en al snel loopt hij samen met Emmy ver achter ons. Na ruim vijf kilometer pauzeren we om ze dichterbij te laten komen. We moeten nog informatie van ze krijgen over de plekken waar het water geplaatst is, want ze gaan zeker niet helemaal tot Carrizal Bajo met ons meelopen. Daarvoor hebben ze niet genoeg eten bij en ze hebben ook geen water voor zichzelf geplaatst. Cristian stelt voor om door te lopen naar Puerto Viejo. Daar is een restaurant en zijn cabañas om te overnachten. Dan kunnen we aan een tafel alles verder doorspreken. We zien het eigenlijk niet zitten. Puerto Viejo is te ver. Cristian is eerlijk genoeg om te zeggen dat hij niet weet of we wel in een cabaña kunnen, maar het restaurant is open en heeft een grote patio waar we de tent op kunnen zetten. We besluiten de gok te wagen.

Al na een paar kilometer komt Puerto Viejo al in zicht. Van een afstand lijkt het een vrij groot plaatsje en we maken ons al een voorstelling van de cabaña waar we gaan overnachten en het eten dat we in het restaurant krijgen. De weg maakt een enorme bocht, we dalen naar de rivier Copiapo, komen door een kleine groene vlakte en we stijgen weer een stuk voor we eindelijk Puerto Viejo bereiken. We zijn bekaf. 37 kilometer is ook voor ons veel. Het is de langste dag tot nu toe. Het restaurant blijkt gesloten. We roepen en kloppen op de poort van de patio. Er verschijnt een vrouw voor het raam en door het gesloten raam zegt ze wat en maakt een wuivend gebaar met haar hand. Ons Spaans is niet zo goed, en liplezen in het Spaans gaat ons helemaal niet goed af, maar het wuivende gebaar is geen goed teken. Ze wil ons weg hebben.

Cristian probeert nog wat, maar het restaurant blijft voor ons gesloten en ook cabañas zijn niet te vinden. Boos op Cristian, boos op het restaurant en boos op dit dorp lopen ik en Jeannette weer het dorp uit. We gaan kamperen. Als wij aan het koken zijn gaan Cristian en Emmy weer terug naar Puerto Viejo om te eten in het restaurant. Wij hebben onze principes. Er moet veel gebeuren willen we in het restaurant in Puerto Viejo gaan eten.

De volgende morgen als we onze spullen aan het inpakken zijn, vertrekken Cristian en Emmy zonder iets te zeggen. Jeannette ontploft bijna en schreeuwt ze terug. Ze hebben ons nog niet verteld waar het water staat. Het gefrommelde papiertje dat Cristian pakt belooft niet veel goeds en het duurt ruim een half uur voor ik een beetje weet waar het water staat. Het is erg onduidelijk en ik vraag me af hoeveel vaatjes water we daadwerkelijk zullen vinden, maar we gaan het erop wagen. Teruggaan is geen optie. Wel vertellen we Cristian nog dat we zijn hulp niet meer nodig hebben en ook geen prijs meer stellen op zijn aanwezigheid. Cristian zegt dat ze ons de eerste drie vaatjes water zullen aanwijzen en hij vertrekt, samen met Emmy.

Ze hebben een ruime voorsprong als wij vertrekken en een uurtje later zien we ze in de verte lopen. De pick-up die ons passeert wordt door Cristian aangehouden. Emmy stapt in en neemt de rugzak van Cristian mee. Jeannette en ik, we moeten er allebei om lachen. Cristian heeft het echt zwaar met zijn rugzak. Na bijna twee uur zien we het eerste vaatje water duidelijk zichtbaar langs de kant van de weg staan. Cristian heeft het uit de verstopte plaats gehaald en zichtbaar neergezet.

Cristian en Emmy lopen weer voor ons, maar de eerste de beste auto die voorbij rijdt houden ze aan. Nu stappen ze allebei in. Smalend zegt Jeannette: ‘Hij zou alles met ons meelopen, maar driekwart loopt hij sowieso niet, en het stuk dat hij wel loopt, lift hij’.

Na bijna zes uur lopen komen we bij het tweede vaatje water. Cristian ligt te luieren bij een paar rotsblokken. Emmy staat half dansend te wijzen waar het water staat. We nemen het water mee en lopen door om een uurtje verder te gaan kamperen. Cristian en Emmy zien we niet meer.

De volgende morgen, na ruim een uur lopen, komen we bij de plek waar het derde vaatje water moet staan. We zoeken, maar we vinden niets. We lopen verder in onzekerheid. Er moeten nog zes vaatjes staan, maar staan ze er wel? Vinden we ze wel? En waar zijn Cristian en Emmy? Dat laatste interesseert ons niet zo veel, maar het eerste wel.

Het antwoord laat niet heel lang op zich wachten. Na ruim twee uur vinden we het vierde vaatje water. We krijgen er weer een beetje vertrouwen in. Het lijkt wel of Cristian er een spelletje van gemaakt heeft. De vaatjes zijn soms erg goed verstopt, maar we vinden ze uiteindelijk allemaal, op die derde na dan.

Vrijdag 2 september komen we in Huasco aan. Cristian hebben we niet meer nodig. Cristian hebben we ook niet meer gezien of gehoord. Maar we hebben regio 3 nog niet verlaten, we moeten nog ongeveer 100 kilometer, en zolang we in deze regio zijn kan Cristian weer opduiken. Ik ben benieuwd of dat nog gebeurt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 3: Atacama. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s