Hoe verder (met Cristian)?

In de lobby van ons hotel tref ik Cristian. Hij begroet me uitbundig, op zijn Chileens, een stevige handdruk gevolgd door een omhelzing en een paar klappen op de rug. Hij heeft een knalgeel T-shirtje aan. ‘Tamarugal rally team’ staat er op. Ik laat mijn wheelie even bij Jeannette staan in de lobby en loop naar buiten om te zien wat daar gebeurt. Cristian heeft beloofd dat een groepje kinderen ons vandaag vergezelt als we Chañaral uitlopen. Hij wil ze bijbrengen dat wandelen in de natuur leuk is. Van ons hoeft dat niet zo, maar we willen geen spelbreker zijn. Bovendien helpt Cristian ons met informatie over de route en als gids van Trekking Chile wil hij het hele traject in regio 3 met ons meelopen, dat heeft hij gisteren in het radio-interview dat wij hadden nog benadrukt.

Buiten staan een tiental kinderen, jongeren kan ik ze misschien beter noemen, van 14 tot 17 jaar. Ik mis het groepje ecologen waarvan Cristian zei dat ze ons ook wilden begeleiden. Een paar jongeren hebben hetzelfde T-shirt aan als Cristian en tot mijn verbazing hebben ze een groot wit spandoek bij. Ik begrijp niet goed wat er op het spandoek staat. Iets met onderwijs en recht op een gezonde omgeving. De laatste maanden zijn er voortdurend demonstraties en stakingen in Chili over het onderwijs. Ik kan dit niet goed plaatsen en voel er weinig voor om gebruikt te worden voor politieke doeleinden. Maar ja, wat kunnen tien kinderen met een spandoek nou aanrichten. Ik laat het maar even voor wat het is, hoewel we het zo niet hebben afgesproken met Cristian. Het niet is de eerste keer dat hij ons verrast. Het begon met de afspraak in Taltal. Cristian zou om 12 uur naar ons hotel komen, maar om half tien stond hij al voor de deur. Daarna heeft hij ons de verkeerde kant opgestuurd toen we van Taltal naar Cifuncho liepen. Cristian was er van overtuigd dat er een weg langs de kust naar Cifuncho zou lopen. Het resultaat is dat we 7 kilometer verkeerd zijn gelopen en weer terug moesten. Gisteren zouden we een gesprek hebben met een manager van Tamarugal. Dit transportbedrijf zou geïnteresseerd zijn om ‘bomen’ aan ons te doneren. We hebben niemand gezien. Maar de knalgele T-shirts van Tamarugal die Cristian en enkele kinderen aan hebben duiden er wel op dat Cristian er belang bij heeft om Tamarugal te promoten.

Met Cristian en de kinderen achter ons aan lopen we door Chañaral. Vooral de straathonden merken ons op en al snel lopen er naast een tiental kinderen ook een tiental straathonden met ons mee. Bij het gemeentehuis staan drie ambtenaren buiten om de kleine optocht voorbij te zien trekken. Een man in een bruin pak komt naar buiten gesneld en begint te klappen. Als we voorbij zijn vragen we ons af of dit de burgemeester van Chañaral was.

Na anderhalve kilometer komen we bij de ruta 5, de panamericano die door heel Chili loopt. Wij gaan deze weg de komende drie dagen volgen. Ik draai me om, de kinderen lopen ruim 20 meter achter ons en hebben moeite om ons tempo te volgen, en ik geef de kinderen nog een laatste groet. Ik verwacht dat ze hier onze begeleiding staken en niet meegaan op de ruta 5. Daar hebben Jeannette en ik het nog met Cristian over gehad. De ruta 5 is een tweebaansweg en op sommige plekken behoorlijk smal. Het merendeel van het verkeer zijn vrachtwagens en bussen. Geen weg om met een groepje kinderen over te lopen, tenzij je er een paar wilt kwijtraken. Maar Cristian en de kinderen blijven ons volgen.

Na een half uur vraagt Cristian of we bij een open plek willen stoppen voor een foto met de kinderen. Een foto is geen probleem, zeg ik, maar ik ben minder blij met het spandoek. Ik maak Cristian duidelijk dat we niet gebruikt willen worden voor een demonstratie en het spandoek niet op de foto komt. Ineens is een foto niet meer nodig.

Een kwartiertje later lopen de kinderen ons voorbij terwijl Jeannette en ik onze jassen uitdoen. Niet veel verder rijden de carabineros, de Chileense politie, ons voorbij. Ze stoppen en wachten het groepje kinderen op. Wij houden even afstand als de carabineros het groepje aanhoudt. Ik voel me een beetje laf, maar we lopen het groepje en de carabineros voorbij alsof we er niet bij horen. We willen vandaag meer dan dertig kilometer lopen en hebben geen zin in discussies met de carabineros. Na honderd meter kijk ik om, Cristian is duidelijk in gesprek met de carabineros. Dat is het laatste wat ik voorlopig van hem zie.

Terwijl wij verder lopen speculeren we over het lot van Cristian. We kunnen minstens drie overtredingen bedenken. Hij heeft een demonstratie georganiseerd zonder toestemming, hij brengt het verkeer op de ruta 5 in gevaar en hij brengt minderjarige kinderen in gevaar. We denken niet dat hij zal worden vastgezet, maar het lijkt ons waarschijnlijk dat ze hem meenemen naar Chañaral en een fikse boete krijgt.

Na twee uur lopen pauzeren we een half uurtje. Net op het moment dat we weer met onze wheelies willen vertrekken zien we drie gele T-shirts op de weg achter ons verschijnen. Het zijn Cristian, zijn hulpje Emmy en zijn 15-jarige dochter Valeria. Volgens Cristian wilden de carabineros weten of hun hulp nodig was bij de demonstratie. Ik heb mijn twijfels bij deze uitleg, maar we lopen verder en al snel raken Cristian, Emmy en Valeria achterop. Vlak voor onze tweede pauze zien we Emmy en Valeria vóór ons. Ze zijn een stuk vooruit gelift en lopen weer verder. Cristian is in geen velden of wegen te bekennen.

Rond vier uur bereiken we Flamenco. Het is een uitgestrekte strandplaats met veel zomerhuisjes. Bijna alles is dichtgetimmerd en we komen bijna niemand tegen. Helemaal aan het eind van het plaatsje is een groot restaurant. Het is dicht, maar als we er omheen lopen verschijnt een vrouw die de deur open maakt. Ze heeft een kamertje voor ons waar we kunnen overnachten en we kunnen een lekkere warme douche nemen. Als we twee uur later fris gedoucht koffie aan het drinken zijn in het restaurant zien we weer twee knalgele T-shirtjes verschijnen, achter in de laadbak van een pick-up. Het zijn Emmy en Valeria. Cristian komt twintig minuten later aangelopen. We vragen ons af of Cristian ons tempo de komende dagen wel kan volgen. Cristian komt zelf met een half antwoord. Hij gaat vanavond terug naar Chañaral. Morgen wil hij wel met ons meelopen, maar overmorgen heeft hij, ineens, een bijeenkomst in Copiapo, 150 km hier vandaan. Daarna gaat hij weer mee. Hij vraagt nog of we spullen nodig hebben uit Chañaral. Die neemt hij morgen dan voor ons mee.

Ik heb mijn twijfels. De plannen van Cristian lijken als zand in je hand. Cristian zelf lijkt een soort kat met negen levens. Als je denkt dat je hem kunt afschrijven duikt hij weer op.

De volgende dag lopen we van Flamenco naar Obispito. Cristian zien we niet meer. Maar we komen hem vast nog wel tegen, we weten alleen nog niet waar en wanneer. Wij zorgen wel dat we verder kunnen lopen en niet afhankelijk zijn van zijn hulp.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 3: Atacama. Bookmark de permalink .

2 reacties op Hoe verder (met Cristian)?

  1. elly van gils zegt:

    Het ga jullie goed.

    Groetjes elly en andre

    Wij vertrekken 15sept in madrid.

  2. Karl zegt:

    Hoi Arlen en Jeanette,

    De demonstraties in Chili waren gisteren ook op het RTL nieuws op TV. Er was nu zelfs een dode bij gevallen! Ik weet niet of jullie hier iets van meegekregen hebben, want jullie zitten nogal in een afgelegen gebied…
    We zijn net terug van vakantie uit Griekenland. We waren op het eiland Kefalonia. Dit is een prachtig groen eiland in de Ionische zee. Dit komt door de regen die er in de winter valt en zich verzamelt in waterbasins in het kalkgesteente van het eiland. We hebben zelf geen druppel regen gezien, alleen maar een strak blauwe hemel. Het eiland is erg bergachtig maar met prachtige stranden en mooie baaitjes met kleine dorpjes waar je heerlijk ’s avonds kunt dineren op een terras met uitzicht op zee. Je kon ook heerlijk zwemmen in de schone, heldere Ionische zee. Maar ik zal op houden met dit paradijselijk relaas, want anders maak ik jullie alleen maar jaloers. Wel was het er ’s middags erg warm als de wind ging liggen (niet zo vaak gelukkig) en we hebben wel eens stukjes in de hete zon gelopen rond het middaguur (bij bezoek aan een fort of klooster), zodat we ons kunnen voorstellen hoe zwaar het is om in de woestijn te lopen zonder schaduw en bij 35 graden Celsius! Petje af.
    Duurt het nog lang voordat jullie de woestijn verlaten en in een beter klimaat terechtkomen? Het lijkt me namelijk nogal een beproeving!

    Groetjes,
    Karl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s