Aardige mensen

´Als ik kan douchen, vind ik het al prima. Ik vind het helemaal niet erg om te kamperen, maar een douche vind ik wel lekker´, zeg ik tegen Jeannette.
´Maar het scheelt wel, als we de tent niet op hoeven te zetten. Misschien is er wel een cabana.´, antwoordt ze.
We zijn vlak bij Caleta Cifuncho. Een piepklein plaatsje met een strandje, vijftig kilometer ten zuiden van Taltal.
´Kijk!´, zegt Jeannette, ´zie je wat er op dat bord staat? Desarollo turismo rural. Ze willen hier het toerisme stimuleren. Misschien is er echt een cabana.´
´Met een douche ben ik al blij.´, antwoord ik. Dat meen ik. We zijn twee dagen geleden uit Taltal vertrokken en het weer en de route waren prachtig. We hebben twee dagen geen wolkje gezien. Een strak blauwe lucht, felle zon en niet te veel wind. De eerste dag lopen we langs de ruige rotsachtige kust en vandaag zijn we landinwaarts gegaan. We lopen door een brede ‘quebrada’, een droge vallei, stijgen naar 400 meter hoogte en dalen daarna we af naar de kust, naar Cifuncho. Mijn heupen en rug zijn nat van het zweet en ik verlang naar een douche, vooral omdat ik dan weer een beetje schoon de slaapzak in kan. Anders plakt alles zo.

´Dat lijken cabana´s.´, zeg ik. In de verte zie ik Cifuncho liggen en net voor het plaatsje, tegen een grote zandheuvel, liggen verschillende kleine huisjes. Zie zien er allemaal hetzelfde uit. Kleine vierkante houten huisjes met een schuin dak en een kleine veranda. Typisch cabana´s. Er worden zelfs cabana´s bijgebouwd en aan een van de timmerlui vraag ik of we in een cabana kunnen overnachten. ´Niet in deze´, zegt hij, ´deze zijn van de gemeente en ik heb geen sleutels. Maar in het dorp zijn wel cabana´s.´
We moeten naar het restaurantje beneden in het dorp, aan het water, daar kunnen ze ons verder helpen. Voor het restaurantje zitten een man en vrouw bij een kleine kiosk. Ze verkopen vooral frisdrank en ze kijken ons nieuwsgierig en vragend aan.
´We zoeken een overnachtingsplek´, zeg ik, ´zijn er cabana´s?´
´Hee, ze zoeken een cabana´, schreeuwt de man in de richting van het restaurant.
´Er is niks´, schreeuwt een onzichtbare vrouw vanuit het restaurant terug.
Ik doe alsof ik niks gehoord heb en loop het restaurant in. Twee vrouwen zitten aan een klein tafeltje bij de deur aan het raam. Ik herhaal mijn vraag en nuanceer het een beetje. ´Een ruimte om te overnachten is al prima´, zeg ik, ´we hebben matjes en slaapzakken´.
´Er is niks´, herhaalt een van de vrouwen.
´Maar boven, bij de cabana´s, zeiden ze dat er in het dorp cabana´s zijn´, probeer ik.
´Er is helemaal niks, alles is bezet door vissers´, antwoordt de vrouw.
´En kunnen we hier misschien douchen?´, vraag ik, om toch aan mijn basisbehoefte te kunnen voldoen.
De vrouw bestudeert me van top tot teen en een verschijnt een minzaam lachje op haar gezicht. ´Alleen met koud water´, antwoordt ze, alsof ze verwacht dat ik dan onmiddellijk geen douche meer wil.
´Prima.´ Ik vind het prima. Ik wil me best douchen met koud water, dan ben ik weer lekker opgefrist.
Buiten doe ik verslag aan Jeannette, maar ze heeft het meeste al kunnen horen.
´Het bevalt me hier niet´, zegt ze, ´we kunnen hier nergens de tent opzetten.´

We spreken af dat ik in het dorp even verder kijk of er echt niks is. Twee ongeschoren mannen met verweerde vissersgezichten en petten op zitten wat verderop op een kist op de kade. Een van de mannen denkt even na over na over mijn vraag en mompelt iets onverstaanbaars terug. Ik herhaal mijn vraag. De man staat op en gebaart dat ik mee moet komen. Hij laat me een huisje zien. Een piepklein huisje. Helemaal leeg, op het frame van een tweepersoonsbed na. Het is een huisje, zoals er huisjes zijn in een caleta zoals Cifuncho, maar in Nederland noemen we het niet eens een schuurtje. Het is een keet, een hok. Een aarden vloer, gammele houten wandjes en een golfplaten dak.
´Hier kun je overnachten´, zegt de man, ´tien luka.´
Dat is vijftien euro voor een hok waar ik helemaal niet in wil liggen. Ik vertel Jeannette over mijn bevindingen.
´Laten we vertrekken en kamperen´, zegt ze.
Maar ik denk nog steeds aan een douche, dus ik ga terug naar de cabana´s waar gewerkt wordt. De timmerman daar is verbaasd. Hij wijst op vier cabana´s die vlak bij liggen. ´De eigenaar van deze cabana´s woont in het dorp en de cabana´s staan leeg´, zegt hij. ´Kom, we gaan samen naar het dorp, ik breng je naar de eigenaar´.
We lopen langs een gammel huisje. De ramen en deur zijn dicht en afgesloten met een hangslot. Hier woont de eigenaar van de cabana´s. Ik ben verbaasd. De cabana´s zien er mooi en netjes afgewerkt uit. Dit huisje is zoals alle andere huisjes in het dorp. Dunne houten wandjes waar de verf vanaf bladdert en een golfplaten dak. Het is net als met de fietsen bij stations in Nederland. Het duurste en beste zijn de sloten waarmee ze afgesloten zijn.
De timmerman loopt door. Hij blijft bij de deuropening van een ander huisje staan. Ik kijk over zijn schouder naar binnen. Een kale ruimte met een aarden vloer. Vier stoelen waar vier mannen op zitten. Verder niets. Het lijkt alsof ze wat aan het bespreken zijn. Na een korte discussie met de timmerman staat één van de mannen op en loopt naar buiten. ´Met hem moet je praten´, zegt de timmerman, ´hij is de eigenaar van de cabana´s´.
´Kunnen we overnachten in een cabana?´, vraag ik.
´Ik heb niks´, zegt de man en loopt weg.
Ik ben verbijsterd. Vol onbegrip loop ik terug naar Jeannette.
´We vertrekken en gaan kamperen´, trekt Jeannette als conclusie.
Er zit niets anders op. Het is vijf uur geweest en over ruim een uur is het donker. We moeten snel zijn. Twee kilometer buiten het dorp zetten we de tent op.
Als we bezig zijn komt een grote witte pick-up aangereden met vier mannen erin. Ze rijden over het zand naar ons toe en vragen wat we hier doen. Ze zijn onder de indruk van onze tocht. Als we iets nodig hebben, water, drank, ze zijn aan het vissen hier en staan met hun tent een kilometer verderop. We zijn welkom.

De volgende middag als we aan het lopen zijn hoor ik een auto en geroep achter mij. ‘Hee, de chicos die naar Punta Arenas lopen! Hoe gaat het ermee? Hebben jullie nog iets nodig?’ Het zijn de vissers van gisterenavond. Ze maken foto’s en rijden door, zij gaan naar huis. Wij kamperen weer. We moeten een beetje zuinig zijn met ons water, dus wassen zit er niet in. Het wordt een klamme nacht. De volgende dag zijn we net tien minuten aan het lopen als er een rode pick-up voor ons stopt. Het is een pick-up van Conaf en onze gids voor deze regio, Cristian, stapt uit. Ze zijn er om ons te helpen en hebben bananen, appels, brood, cola en water bij. Ze rijden vooruit om ons bij onze volgende rustpauze te bevoorraden. ’s Middags brengen ze ons naar het park Pan de Azúcar. Daar zouden we morgen pas aankomen, maar zij rijden er toch naar toe. Een grote cabana met een ruim terras met uitzicht over de baai staat voor ons klaar. En wat belangrijker is: een warme douche!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 2: Antofagasta, Region 3: Atacama. Bookmark de permalink .

2 reacties op Aardige mensen

  1. Hennie van den Broek zegt:

    Hee Arlen en Jeannette. Inmiddels zijn jullie al een paar maandjes weg en al heel wat kilometers gelopen. De tijd gaat snel. De verhalen zijn erg leuk om te lezen. Ben het met degene die hierboven een reactie plaatste helemaal eens. Hier moeten jullie een boek van maken. Ik vind de fotos ook echt supermooi. Wat zien jullie veel van de wereld. Ook leuk om te lezen waar jullie zo iedere nacht weer slapen. Hoe is het verder lichamelijk met jullie? Hebben jullie nooit dagen aan een stuk last van de voeten ofzo van al dat lopen? Knap hoor. Nou veel succes weer met de verdere tocht.
    Groetjes Hennie.

  2. Renee van Limborgh zegt:

    Beste luitjes,
    Wat een belevenissen en wat mooi geschreven ook weer! Dit moet echt een boek worden hoor. Beloven jullie dat? En hoe zit het nou met de bomen? Gaan jullie voor de 7500?

    Succes en lieve groet, Renee uit Breda.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s