Gezeik onderweg

We lopen weer over ‘de 1’. Beter gezegd, ruta 1. De doorgaande weg van Iquique naar Antofagasta. Gisteren hebben we de 1 verlaten om naar Mejillones te gaan en vandaag, na 19 kilometer zijn we weer terug op de 1. In de loop van de ochtend is de zon doorgebroken, maar het landschap boeit vandaag niet.

De bergen zijn alleen te zien aan de horizon en we lopen over een kale vlakte. Regelmatig raast het verkeer ons met grote snelheid voorbij. Het is een saaie weg, door een saai landschap. Jeannette loopt stilzwijgend voor me uit. Als er weinig gebeurt hebben we weinig te zeggen.

Het landschap boeit me vandaag niet, maar de berm wel. Hij ligt bezaaid met rotzooi. Chilenen gooien van alles uit hun auto en laten van alles achter. Stukken autoband, handschoenen, stukken hout, spanbanden van vrachtwagens, stukken touw en flesjes. Heel veel flesjes. Kleine flesjes, halve liters, grotere flessen en bidons van vijf 5 liter. Vooral veel plastic frisdrankflessen. De etiketten zijn vaak helemaal vervaagd en niet meer te lezen maar de lokale merken Bilz en Pop lijken erg populair om weg te gooien. Het goedje is waarschijnlijk niet te drinken want veel flessen zijn nog halfvol. Dat is anders bij de glazen bierflesjes, daar zit nooit meer iets in. Kan ook niet, want de glazen flesjes liggen meestal aan diggelen. We proberen met onze wheelies, met rubber banden, het glas zo goed mogelijk te omzeilen.

De 1 begint in Antofagasta en loopt door tot Iquique. Sinds Iquique volgen we de 1, sinds Iquique tellen we af want elke kilometer staat aangegeven. Sterker, elke twintig meter staat er houten bordje met de afstand tot Antofagasta in meters, elke 100 meter staat de afstand op de weg geschreven, elke kilometer een kilometerpaaltje en elke vijf kilometer een groter bordje. Als wandelaar zie ik ze allemaal. In Iquique begon de 1 met 417 km en als we vandaag weer op de 1 komen staat er 44 km. Nog 44 kilometer naar Antofagasta. Als ik lekker loop zijn de bordjes niet vervelend, de kilometers vliegen soms voorbij. Maar als het lopen wat zwaarder gaat, en het landschap minder boeiend is, dan geven de bordjes zonder genade en met pijnlijke precisie aan hoe langzaam ik loop. Maar ook hoeveel afval er langs een kilometer weg kan liggen. Ik tel vandaag 26 halfvolle flesjes op één kilometer berm, aan één kant van de weg.

Ineens valt me iets op. Alle halfvolle flesjes zijn gevuld met een gelige vloeistof, soms wat lichter van kleur, soms een beetje oranje. Ook de colaflesjes en de waterflessen zijn deels gevuld met een gelige vloeistof. Ze zijn niet weggegooid omdat het spul niet te drinken is, maar ze hebben niet meer de oorspronkelijke inhoud.

Ik weet wat het is om langs de 1 te moeten plassen. We lopen al 16 dagen langs de 1 en elke dag moet ik wel een paar keer. Ik kijk hoe de wind staat en zoek een plekje in de berm, soms wacht ik even tot er geen verkeer komt en laat het dan vrijelijk lopen. Vrachtwagenchauffeurs in Chili hebben hier waarschijnlijk geen tijd voor. We zien regelmatig een parkeerhaven langs de 1, maar nooit zie ik een Chileense chauffeur die stopt om te plassen. Vast veel te inefficiënt. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Maar om alles vervolgens maar het raam uit gooien….

Als wandelaar zie ik soms te veel.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 2: Antofagasta. Bookmark de permalink .

3 reacties op Gezeik onderweg

  1. Marcel & Carla zegt:

    Arlen en Jeanette,
    Weer een prachtig verhaal van jullie avontuurlijke reis. Duidelijk dat de ene dag boeiender is dan de andere, maar dan is het toch ook wel weer prettig als je je kunt bezighouden met flesjes met bepaalde inhoud….. Hier aan de Dotterbloem is alles goed, de meeste mensen zijn terug van vakantie en volgende week zaterdag hebben we de barbecue met de hele straat. Wordt wel weer gezellig denk ik, als het weer een beetje meewerkt. De laatste weken is het weer overigens erg wisselvallig. Veel succes en sterkte bij jullie verdere reis.
    Marcel & Carla

  2. Jane en Mientje zegt:

    Hallo Jeannette en Arlen.
    Hopelijk gaat het landschap snel veranderen want een hele lange rechtte weg fietsen vinden wij niet zo fijn laat staan wandelen en dan ook nog opletten waar je loopt.
    Wij gaan donderdag 3 dagen fietsen met Riet en Frans in de buurt van Hillegom bij vrienden op de fiets. Vorige week hadden wij een prima adres in Houtten.
    Groetjes uit Vierlingsbeek

  3. Jac en jopie Hoebergen zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen,
    Jullie kunnen van geluk spreken!
    Maar eerst: Wat een mooie verhalen schrijven jullie en krijgen we zo maar voorgeschoteld, over datgene dat jullie allemaal meemaken. Het is een ervaring, die jullie nooit meer kan worden afgenomen. Geniet ervan.
    Van geluk kunnen jullie spreken, dat ‘het gezeik’ vloeibaar is.
    Je zult de dagen dat je daar loopt spreekwoordelijk met dat gezeik te maken hebben.
    Dan toch liever dit, of niet soms. Groeten en veel succes.
    Jac en Jopie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s