De één z’n dood….

Deze ochtend kwamen we een steen tegen met de volgende tekst uit de bijbel (zie ook de foto):

Jesus dijo (Jezus zei)
Yo soy el camino (ik ben de weg),
y la verdad (en de waarheid),
y la vida (en het leven)

Juan 14:6

Voor ons is de weg de komende tijd ons leven, we hebben nog een lange weg te gaan, nog ruim 6000 km. Dat geldt echter niet meer voor iedereen.

Ik weet niet hoeveel mensen er in Chili jaarlijks omkomen in het verkeer. Wat we dagelijks zien, zijn gedenktekens van mensen langs de kant van de weg, daar waar ze overleden zijn. Dit kan variëren van een simpel kruisje tot compleet ingerichte ‘huisjes’. Om de paar kilometer zien we wel zo’n gedenkteken. Bijna overal staat er wel een bankje of een stoel bij, zodat de nabestaanden er nog eens rustig bij kunnen zitten en aan hun familielid kunnen denken. In Nederland is het niet gebruikelijk om een stoel of bankje te plaatsen bij een graf. Bij het graf van mijn broer Ton staat wel een stoel, deze is neergezet door zijn vriendin Marijke. Het is de enige stoel op het hele kerkhof. Wat in Chili gebruikelijk is, is in Nederland een zeldzaamheid.

Toen we deze ochtend (woensdag 3 augustus) uit Mejillones vertrokken, richting Antofagasta, wisten we dat de kans erg groot was, dat we zouden moeten kamperen, zo’n 30 km voor Antofagasta. Hier hadden we geen zin in, omdat het langs de drukke ‘1’ zou zijn, de weg van Iquique naar Antofagasta, die we zo’n 400 km gevolgd hebben.
Na ongeveer 2 uur lopen, nemen we een pauze. We gaan op een bankje zitten dat hoort bij de gedenkplek van Diego Fabian Gamboa Sepulveda, in Chili blijkbaar een bekende autocoureur. Helaas voor Diego Fabian Gamboa Sepulveda is het deze keer slecht voor hem afgelopen, maar voor ons is het een mooie plek om even te rusten. We hebben wel zelf krukjes bij, maar een bankje is toch wel een stuk luxer. Uiteraard laten we hier geen afval achter. We vragen ons wel af of het gepast zou zijn om op zo’n plek te kamperen, in de luwte van het gedenkteken.

Tegen 4 uur, nadat we ruim 30 km gelopen hebben, is het tijd om een kampeerplek te zoeken. Aan de overkant van de weg zien we een gebouwtje waar Chileense vlaggen hangen en een kruis, duidelijk weer een gedenkteken, maar we zien ook het bordje ‘refugio’ hangen en worden nieuwsgierig. Als het een refugio is, dan zouden we er moeten kunnen overnachten. We steken de weg over en zien dat er in het gebouwtje een tafel staat met 4 stoelen en diverse foto’s van Javier. Javier is hier ruim een jaar geleden verongelukt en z’n familie heeft een huisje gebouwd waar ze samen kunnen komen om Javier te herdenken. Maar, ze hebben ook een gastenboek waarin staat dat iedereen welkom is om hier te overnachten. Een paar maanden geleden, 29 mei is het huisje ‘officieel’ geopend. Het zou de 39-ste verjaardag van Javier geweest zijn. Het blijkt dat wij de eersten zijn die hier overnachten, die Javier niet gekend hebben. Arlen schrijft een dankwoord in het gastenboek. We koken in het huisje en eten lekker beschut ons eten op. We moeten echter wel onze tent opzetten want het huisje is toch net te klein om er in te slapen. Aan de zijkant van het huisje is een prima kampeerplek.

Uiteraard zijn we blij met deze plek, maar het geeft ook een onbehagelijk gevoel. De plek was er niet geweest als Javier niet verongelukt was. Hetzelfde geldt voor ‘onze rustplek’ van deze ochtend. We weten dat we in Chili nog veel gedenkplaatsen zullen tegenkomen, en hoe mooi ze ook zijn, we zullen er altijd gemengde gevoelens bij hebben.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 2: Antofagasta. Bookmark de permalink .

3 reacties op De één z’n dood….

  1. Hoi Jeannette en Arlen,

    Zo kom je echt van alles tegen. Wel boeiend, lijkt me.
    We hebben met zussen en Astrid vandaag gefietst in de omgeving van Boxmeer, Gennep. Ook heel gezellig. Iets dichterbij huis. Prima fietsweer.
    Veel succes met alles en natuurlijk ook fijne tijd.
    Groetjes Frans en Riet

  2. janjouvenaar zegt:

    Wederom erg leuk jullie verhalen te lezen.

    Groet

    Jan Jouvneaar

  3. Jos Vermeulen zegt:

    Hallo Jeannette en Arlen,

    Weer een mooi en aandoenlijk verhaal. Een uit een hele serie mooie verhalen van wat jullie allemaal meemaken in Chili. Ik hoop er nog veel van jullie hand te lezen.

    Ik weet niet of de foto’s een goed overzicht geven van de situatie ter plekke, maar het lijkt mij wel bizar dat mensen daar verongelukken. Ik krijg de indruk dat je zo’n beetje alleen in de woestijn rijdt. Geen rotonde, kruispunt, onbewaakte overweg, file of gevaarlijke tweebaansweg waar idioten elkaar proberen in te halen. Volgens mij mag je in je handen klappen als je iemand tegenkomt. Een hele prestatie om daar een aanrijding te veroorzaken of op welke manier ook te verongelukken.
    Hoe het ook zij, ik wens jullie een goede en veilige reis verder.

    Groeten van Jos en Annelies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s