Afgelegen ontbijt

De grijze, dertig jaar oude Subaru stationwagon glijdt soepel door het losse zand. Mario heeft hem een paar jaar geleden op de kop getikt, voor 600 dollar, een koopje. Het verbaast me dat de auto niet vastloopt in het losse, mulle zand. Ik zou hier niet durven rijden. Maar Mario weet het juist spoor te kiezen en, zo vertelt hij me als de Subaru langzaam, maar gestaag door een stuk diep los zand ploetert, het is een vierwiel aangedreven auto.

We hebben net de asfaltweg verlaten en we rijden naar de bergen die vrijwel meteen aan de kust omhoog rijzen. Het is maar tien minuten rijden had Mario ons gisterenavond beloofd. Mario heeft een restaurant in Caleta Chanavayita. Nou ja, restaurant. Het lijkt meer op een soort huiskamer waar je ook kunt eten. Specialiteit: vis, maar voor ons heeft Mario een lekker lapje vlees klaargemaakt. We waren de enige gasten en Mario had ons twee dagen geleden vlak bij Iquique al zien lopen. Hij vindt het geweldig dat we nu bij hem zijn. Hij houdt van sporten en fietsen en hij heeft al meer fietsers en wandelaars in zijn restaurant gehad. Na het eten nodigt hij ons uit voor een ontbijt de volgende ochtend. Hij wil ons een speciaal plekje laten zien en daar voor ons een ontbijtje serveren.

Mario heeft al een bewogen leven achter de rug en zoekt nu de rust in Chanavayita. Toen Pinochet in Chili aan de macht kwam is hij het land uit gevlucht. Eerst naar Peru en via Cuba kwam hij in Roemenië terecht. Zo ontvluchtte hij een rechtse dictator en kwam hij bij een communistische dictator, Caucescu. Trots laat hij zijn Roemeense diploma “vis-ingenieur” zien. In die tijd is hij half Europa doorgereisd. Natuurlijk is hij ook in Amsterdam geweest. Mario staat op en laat zien hoe hij met een groep achter een gids in Amsterdam aan liep, op weg naar het Rijksmuseum. Toen de gids zei: ‘rechts is rosse buurt’, sloeg de hele groep rechtsaf en liep de gids alleen naar het museum. Mario moet er nog hard om lachen.

De Subaru slingert tussen een paar rotsen door. Zand, met her en der wat grijze rotsen. We zijn nog geen vijf minuten van de weg af, maar we wanen ons in een volledig verlaten gebied. Niemand komt hier, niemand heeft hier wat te zoeken. Hier is niks, alleen zand en een paar rotsen. Dat is ook precies wat deze plek bijzonder maakt. Dat is de reden waarom Mario ons hier naar toe brengt. De Subaru komt bij een grote rots tot stilstand. Een rots, tien meter hoog, vijf meter breed. Mario heeft de rots een paar jaar geleden ontdekt. Samen met een vriend heeft hij er een tafeltje met krukjes gemetseld en een barbecue tegen de rots aan gemaakt. Het ziet er allemaal heel natuurlijk uit.

Mario gaat meteen aan de slag. Hij maakt een vuurtje, pakt een pannetje, haalt een thermoskan heet water uit de auto en binnen tien minuten zitten we, in de beschutting van de enorme rots en met uitzicht op een zandvlakte met nog meer rotsen, te genieten van een kopje koffie, een broodje en roerei met ui. Mario glundert. Hij is trots op dit plekje. Zijn plekje.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 1: Tarapaca. Bookmark de permalink .

4 reacties op Afgelegen ontbijt

  1. Walter zegt:

    Mario kan zo doorgaan voor een echte Roemeen; altijd gastvrij en de looks heeft hij ook. Maar jullie hebben vast al gemerkt dat Chilenen ook erg gastvrij zijn. Moet een hele bijzondere ervaring voor jullie zijn zo! En wat een prestatie om al zoveel km. te hebben gelopen. Keep up the good spirit! En succes vanuit Vlaardingen. Grtjs., Camelia, Walter en Liam.

  2. Marc van Steenoven zegt:

    Hallo Jeannette, hier een kort berichtje van je “oude” collega. Wat een bijzondere tijd moet dat zijn daar voor jullie, lees de verhalen dan ook met veel plezier. Ga zo door! Ook met lopen natuurlijk! Ook groet aan Arlen natuurlijk.

    Groeten!
    Marc

  3. Renee van Limborgh zegt:

    Wat een heerlijk verhaal, zo zie je maar weer, als je mensen vertrouwt krijg je het dubbel en dwars terug. Mooie man met een warm hart. Jullie zijn zo goed bezig, ik dacht: laat ik eens meedoen vanuit m’n luie stoel en dit natuur/natuurlijk initiatief ondersteunen. De bomen stonden nl. te wachten op 13 om er een mooi rond aantal van te maken;)

    Groet van Renée uit Breda.

    • Marijke Croonen zegt:

      Wie goed doet, goed ontmoet. Bijzondere man die Mario. En een bijzonder ontbijt.Zal zeker extra lekker geweest zijn om dat op” zijn plekje” verorberd te hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s