Weg uit Colchane

Het is maandagochtend 11 juli, kwart over zeven. De wekker gaat. Ik was al wakker en lag een beetje te wachten op de wekker. Het bed is warm, de kamer koud. De ramen zijn bevroren. Niet met mooie ijsbloemen, maar met dikke druppels water vastgevroren op het glas. Ik heb zin in vandaag. Vandaag is anders dan de vorige dagen.

Een week geleden zijn we in Colchane aangekomen. Niet lopend, maar gebracht door de Chileense politie, geëvacueerd uit Enquelga. Een week zijn bezig om weg te komen uit Colchane, maar Colchane was afgesloten van de rest van Chili. De weg naar Iquique was dicht door grote hoeveelheden sneeuw en ijs. Vier dagen geleden, op donderdag 7 juli, zijn we weggelopen uit Colchane. Twintig kilometer over de weg richting Iquique. Daarna zijn we teruggelift. Op vrijdag dachten we verder te lopen: liftend naar ons eindpunt van de dag ervoor, verder lopen en weer terug liften naar Colchane. Maar de weg was leeg en verlaten, en we kwamen Colchane niet uit. Zaterdag lukte het wel. We weten de hoteleigenaar met 10.000 pesos (15 euro) te overtuigen om ons 20 kilometer verder af te zetten. We lopen 29 kilometer en liften weer terug. Op zondag is het gemakkelijker. Billy en Leo, twee gidsen uit Iquique, helpen ons. Zij rijden ons naar ons eindpunt van zaterdag, we lopen weer 29 kilometer en Billy en Leo rijden ons weer terug naar Colchane. Inmiddels zijn we zo 78 kilometer van Colchane af gelopen. Tijd om Colchane voorgoed te verlaten.

In onze dikke donsjassen en met onze donssloffen aan gaan we naar beneden. Het restaurant is ruim en kil. De TV schalt hard door de lege ruimte. Het ontbijt is inmiddels vertrouwd. Twee gebakken eieren in pannetje, brood en een grote thermoskan heet water. De hoteleigenaar, die normaal een beetje nors achter de balie zit, lacht vriendelijk naar ons. Alsof hij op het laatst toch nog een goede indruk wil achterlaten. Als we weer op onze kamer zijn om alle spullen in te pakken komt de hoteleigenaar zelfs even langs om afscheid te nemen. Het komt niet vaak voor dat er mensen een week lang in zijn hotel blijven. Hij gaat vandaag weer naar Iquique om inkopen te doen. We zullen hem niet meer zien. Als we beneden komen om te vertrekken is het hotel hermetisch afgesloten. Er is niemand meer te bekennen, alleen de keukenmeid is er nog. De hoteleigenaar vertrouwt haar niet, dus sluit hij alles af. De keukenmeid lijkt wel een gevangene, een slavin, maar ze kan ons gelukkig via een smalle achteruitgang laten vertrekken.

Met Billy en Leo rijden we naar ons eindpunt van gisteren. Wij gaan weer lopen en Billy en Leo rijden vooruit. We lopen lekker. We verlaten de altiplano en dalen gestaag. De sneeuw verdwijnt en we zien weer struikjes. Struikjes maken plaats voor cactussen. Het landschap imponeert. Het is wijds en uitgestrekt. We zien valleien zo diep en breed dat we niet eens kunnen voorstellen dat we de vallei weer verlaten. Naarmate we lager komen wordt ook de temperatuur aangenamer. Onze jassen gaan uit en even later zelfs onze fleece-vesten. We voelen geen koude wind meer, maar een aangename verkoelende bries. Om vier uur gaan we kamperen. Billy en Leo laten ons alleen met onze spullen. Zij gaan weer naar Iquique, vanaf hier kunnen we weer zonder hulp verder. Nog twee dagen lopen en dan komen we in Huara. Drie dagen later zijn we Iquique. De stad van de eeuwige lente. Maar na de altiplano voelt Iquique als zomer. Na de altiplano voelt Iquique als een oase in de woestijn. Ineens is er weer luxe, ineens is er geen permanente kou meer, maar een aangename twintig graden met een verfrissende zeebries.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 1: Tarapaca. Bookmark de permalink .

3 reacties op Weg uit Colchane

  1. Hoi Jeannette en Arlen,

    Wat een verandering voor jullie; wel fijn even ,lijkt ons. Het is een groot avontuur. We leven mee met jullie. Succes en veel plezier. Leuk ook die foto”s; schitterend.

    Groetjes Frans en Riet

  2. wim-nel zegt:

    gelukkig dat die kou nu verdwenen is, veel prettiger om te lopen. Houden zo!!
    succes met alles.

    groetjes

    • Marijke Croonen zegt:

      Wat een verhalen allemaal. Jullie maken echt van alles mee. Geniet nu maar even van de lentekriebels. Deze temperatuur is iets aangenamer dan die kou. Ik lees jullie verhalen met bewondering, verbazing etc. Ik kan alleen maar zeggen ga zo door !!!
      Groetjes uit Sambeek
      Marijke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s