Zwerfkatten

Iedere keer als er een vrachtwagen me tegemoet komt, zet ik me schrap en houd mijn pet vast. Dit om te voorkomen dat ik van de weg geblazen word. Het waait erg hard en het is donderdag 14 juli, bijna 16.00 uur dus tijd om een kampeerplek te zoeken. We besluiten om nog even door te lopen omdat we dan op de weg naar Iquique komen. We verwachten dat het daar niet druk zal zijn. Helaas, het blijkt extreem druk te zijn. Een lange lint auto’s komt ons tegemoet. Kunnen we hier aan de kant van de weg kamperen? Dit zien we beiden niet zitten. Onze hoop is nu gevestigd op ‘Humberstone’, een verlaten plaatsje, waar we binnen een paar minuten langs zullen komen.

In ‘Humberstone’ werd tot 1960 nitraat gewonnen (basisgrondstof van kunstmest). Dit bood aan veel mensen werk, waardoor er het plaatsje ‘Humberstone’ ontstond. Echter, na 1960 werd de productie stopgezet omdat in andere delen van de wereld nitraat ook door de chemische industrie gemaakt werd. Het was niet meer rendabel om natuurlijk nitraat uit de grond te halen. Dit had tot gevolg dat iedereen ‘Humberstone’ verliet, waardoor er een spookstad over bleef. Sinds 2005 is het een Unesco word heritage site, kortom een museum. Ter info, ooit, heel lang geleden heb ik als student chemische technologie, stage gelopen in Zeeuw Vlaanderen bij een nitraatfabriek.

We dachten dat we in ‘Humberstone’ onze tent wel konden opzetten, of ergens binnen zouden kunnen slapen. Het mannetje van ‘Humberstone’ is resoluut ‘jullie kunnen hier niet kamperen en ook niet binnen slapen’. ‘Maar is er geen hostal hier in de buurt’?, vragen we. ‘Ja, nee, ik weet het niet, vraag het maar hier aan de overkant van de straat, misschien mag je daar je tent opzetten’, krijgen we als reactie.
Aan de overkant zien we een soort grote schuur en lopen daar naar toe. Een paar blaffende honden en katten staan ons al op te wachten. We kloppen aan bij een raam en vragen aan de vrouw die het raam open maakt ‘kunnen we hier overnachten?’. ‘Ik heb geen bed voor jullie’. ‘Dat is niet erg’ zeggen we, ‘we hebben slaapmatjes en slaapzakken bij’. ‘Tja, in dat geval heb ik wel plek, maar er zijn wel katten in mijn huis, is dat een probleem?’.
‘Uiteraard niet, des te meer katten, des te leuker’.

Als we binnenkomen, kan ik mijn ogen niet geloven. Overal waar ik kijk zie ik katten, voornamelijk jonge katten, minimaal een stuk of 10. De ruimte waarin we komen is ongeveer 10 m bij 30 m en nagenoeg leeg. Aan de linkerkant staan twee bedden , een klein tafeltje met twee stoelen. Recht voor de twee bedden staat een tv, die aan staat. In het midden hangt aan het plafond een grote clown. Tevens zie ik in het midden nog een soort kattenbak en vlak bij de deur staat er nog eentje. Op een van de bedden zit een oude vrouw, ze staart een beetje verdwaasd voor haar uit. We groeten haar, maar krijgen geen reactie.
De vrouw die ons binnengelaten heeft vertelt dat de oude vrouw haar moeder is en dat ze aan Alzheimer leidt.

‘Lusten jullie koffie of thee?’, vraagt de vrouw. We zeggen dat we wel zin hebben in een kopje thee. We moeten gaan zitten aan het tafeltje en binnen een paar minuten komt ze met koffie, ook lekker.
‘Hebben jullie trek, willen jullie brood’, vraagt ze. Voordat we antwoord hebben gegeven komt ze met brood, smeerkaas, harde kaas en pate. Dit kunnen we uiteraard niet weigeren. ‘Ik heb ook nog knakworstjes, zal ik die voor jullie opwarmen’, vraagt ze, terwijl ze een zak worstjes laat zien waar er ongeveer 20 inzitten. Voordat we geantwoord hebben, heeft ze de worstjes opgewarmd en liggen ze voor ons.

De katten vinden het allemaal reuze interessant en hebben ook wel trek in een worstje of een stukje kaas. Terwijl de ene kat mij kopjes geeft en mij afleidt, springt de andere kat via mijn schoot, op tafel en probeert een worstje te pakken; georganiseerde kattenmisdaad. Ik kan de kat net op tijd beetpakken en op de grond gooien. Maar, de nagels van de kat blijven hangen in het tafelkleedje, waardoor de helft op de grond beland. Feest voor de katten.
De vrouw vertelt dat ze 17 katten heeft. Het zijn allemaal katten die of zijn komen aanlopen of gebracht zijn door mensen omdat de katten mishandeld werden. Alle katten hebben een naam, die we allemaal te horen hebben gekregen. Eentje heet er ‘zanahoria’, oftewel ‘wortel’. Het is een oranje kat. De andere namen ben ik vergeten.

Na ongeveer een uur moet ik naar de wc en vraag aan de vrouw waar het toilet is. Nee, die heeft ze niet! Of ik ‘pss, pss’ moet doen, vraagt ze aan mij. Ik neem dat ze bedoelt of ik moet plassen, en zeg ‘ja’. Twee minuten later komt ze terug met een emmer, die ik kan gebruiken. De katten hebben hun kattenbak, ik mijn emmer. Als ik ’s morgens wakker word, moet ik een ‘grote boodschap’ doen, maar waar doe ik dat? Ik besluit om naar buiten te gaan en een plekje te zoeken achter het huis. Het is misschien niet netjes wat ik doe, maar ik moet het ergens laten en sommige activiteiten kan ik nu eenmaal moeilijk uitstellen.

We gingen om ongeveer 20.00 uur slapen. Ondanks het feit dat er wel een tv was, was er geen licht in de ruimte. De tv bleef aan totdat we gingen slapen en ging direct weer aan nadat de vrouw weer wakker was. De katten hebben zich ’s nachts netjes gedragen. We waren een beetje bang dat ze hun nagels zouden zetten in onze slaapzakken. Gelukkig zijn ze niet op dat idee gekomen. Wel hoorden we ’s nachts af en toe wat gemiauw en als dat te lang duurde dan hoorden we de vrouw hard roepen dat de katten stil moesten zijn.

Nadat we ’s morgen een paar koekjes hebben gegeten en onze spullen bij elkaar geraapt hebben, gaan we er weer vandoor. We bedanken de vrouw voor haar gastvrijheid en geven haar een van onze, inmiddels in Chili bekende, beeldjes uit Delft. Wij zijn, net zoals haar katten aan komen lopen, verwend door de vrouw, maar wij lopen door, door naar Iquique waar we twee dagen zullen rusten en genieten van de luxe die Iquique ons te bieden heeft.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Region 1: Tarapaca. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zwerfkatten

  1. ZijalleenisZij zegt:

    Heel leuk om te lezen…..

  2. Hennie van den Broek zegt:

    Hee Jeannette en Arlen,

    Wat een leuk verhaal weer. Ik vond het zo mooi dat ik het 2x achter elkaar gelezen heb. Net iets voor Arlen met al die katten.Wel een aardige vrouw dat ze jullie zo goed verwend. Maar die grote boodschap zal zij toch ook wel eens moeten. Ze zal dan toch ook niet achter huis gaan zitten. Maar goed jij was het weer kwijt. Veel plezier weer met jullie verdere tocht. Ik heb het idee dat het nu goed gaat. Dus mooi volhouden zo.

    Groetjes Hennie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s