Op eigen benen

Rustdag! Het is donderdag 30 juni en we hebben inmiddels totaal 10 dagen gelopen en een afstand afgelegd van 229 km. We zitten nu in een Conaf hut bij Salar de Surir.
Het was de bedoeling dat we tot dit punt ondersteuning zouden krijgen van onze Chileense Aymara gids, Alvaro. Toen we in januari van dit jaar, als voorbereiding in Chili waren, hebben we dit uitgebreid met hem besproken. Hij zou ons begeleiden van ‘Tripartito’, ons beginpunt, tot de Conaf hut bij Salar de Surire.

Helaas, nadat we na 5 dagen lopen, behoefte hadden aan een aantal extra rustdagen, die we in luxe in Putre hebben doorgebracht, kwam Alvaro met de mededeling dat hij er me zou stoppen.
Hij had er geen zin meer in! Na enig doorvragen bleek het volgende: hij had via de lokale overheid financiering kunnen regelen om voor een aantal dagen met ons mee te lopen. Die financiering hield onder andere in dat hij een ‘volgauto’ kon regelen die een gedeelte van onze bagage zou vervoeren, en al zijn bagage. Tevens zou het eten voor de gidsen (en naar later bleek, ook voor ons, maar daar hebben we nooit iets van gemerkt) en de andere kosten die gemaakt worden hiermee vergoed worden. Na 5 dagen lopen en 4 rustdagen, was het budget op. Alvaro was niet bereid om ‘gratis’ mee te lopen. Voor ons in eerste instantie een domper. Hij had ons voorgespiegeld om ons te begeleiden tot Salar de Surire. Deze hulp was erg prettig voor ons, vooral het vervoer van een gedeelte van onze bagage. Wat we ook jammer vonden was dat hij het deed voorkomen alsof hij het belangrijk vond om ons te helpen. Hij had ook aangegeven dat wij de eersten zouden zijn die het gehele stuk van Tripartito tot Salar de Surire te voet zouden afleggen en dat hij daar graag onderdeel van uit wilde maken. Maar goed, einde project, einde Alvaro.

En toen, zelf verder! Ieder met zo’n 35 kg bagage (Arlen een paar kg meer dan ik). Dit zagen we eigenlijk niet zitten. We hebben in eerste instantie voor een ‘tussenoplossing’ gekozen om toch verder te kunnen. Na onze rustdagen in Putre, moesten we weer terug naar waar we een aantal dagen geleden gestopt waren, Parinacota. Vanuit Putre hebben we een busje geregeld dat onze bagage naar het eindpunt van die dag heeft gebracht, lago Chungara, om ons vervolgens met onze ‘dagwheelies’ af te zetten bij Parinacota. De eerste 4 km vanuit Parinacota waren zwaar. Een zandweg die omhoog ging. Na ongeveer 1 km lopen, krijgt Arlen last van darmkrampen en gaat even langs de kant van de weg zitten, wat lozen. Daarna gaat het gelukkig weer wat beter. Na 17 km lopen komen we aan bij de Conaf hut bij lago Chungara. Het uitzicht vanuit die hut is onbeschrijfelijk mooi (zie foto).

De dag erna zouden we eigenlijk met volle bepakking verder moeten. Gelukkig is het mannetje van de Conaf hut behulpzaam (tegen betaling). We spreken met hem af dat wij die dag gaan lopen met de ‘dagwheelies’ en dat hij ons rond 16.00 uur (zo’n 25 km verderop), komt ophalen, zodat we weer kunnen overnachten in de Conaf hut bij lago Chungara.
Vervolgens heeft hij ons de dag erna weer weggebracht naar het eindpunt van de vorige dag. Toen dus wel verder met volledige bepakking. Omdat er weinig hoogteverschil is, en de weg gedeeltelijk verhard was, valt deze dag mee en rond 16.00 uur, zo’n 25 km verder, komen we aan in Guallatire. Hier is ook een Conaf hut. Helaas, deze blijkt dicht te zijn, en er is niemand om ons binnen te laten. Het is ook onduidelijk of er nog iemand van Conaf komt. Arlen ziet dat er een raampje openstaat en via dat raampje gaat hij naar binnen. Hij kan echter niet van binnenuit de buitendeur openen. Om problemen te voorkomen, besluiten we om naar de carabineros (de Chileense politie) te gaan en de situatie uit te leggen. Deze man belt op naar Conaf in Putre en legt de situatie uit. Tevens geeft hij ons toestemming om via het raam, gebruik te maken van de Conaf hut. Een paar uur later, ongeveer 20.00 uur, en ongeveer -10 C buiten, komt er nog iemand van Conaf. Hij heet ons welkom in de Conaf hut en stookt nog even het vuurtje extra op en vertrekt daarna weer.

Op onze vierde dag dat we ‘er alleen voor staan’, weten we dat we onderweg niets zullen tegenkomen en dat we zullen moeten kamperen. De hele dag waait er een harde koude wind en om 16.00 uur besluiten we om te stoppen en om de tent op te zetten. Met veel moeite lukt dit. Nadat om 18.30 uur de zon is ondergegaan en de temperatuur al ver beneden nul is, vluchten we onze tent in, de slaapzak in. Als we lekker dicht tegen elkaar aan kruipen, valt het mee met de kou. We liggen tot 7.00 uur de volgende dag in onze slaapzak. Dit klinkt romantisch, maar is het niet. De hoge hoogte zorgt er niet alleen voor dat de eetlust minder wordt, maar ook de andere lusten worden minder.
Of dit de reden is waarom er bijna geen mensen op de Altiplano wonen, weet ik niet.
Lama’s schijnen hier minder problemen mee te hebben. Regelmatig komen we een kudde van deze dieren tegen. Met hun warme vacht, kunnen ze het hier goed uithouden.

De ‘vijfde’ dag staan we om 7.00 uur op. Het is buiten nog steeds snijdend koud, maar ik moet nodig naar de wc voor de ‘grote boodschap’. Als ik echter buiten kom, valt het niet mee om deze boodschap ook daadwerkelijk te doen. Het lijkt net alsof zodra ik mijn broek naar beneden doe, alles ter plekke bevriest. Ik hoop dat ik geen blaasontsteking oploop.

Om ongeveer 16.00 uur komen we aan bij de Conaf hut bij salar de Surire. Ook hier is het uitzicht adembenemend mooi (zie foto). De hele dag heeft er een straffe koude wind gestaan, wat het lopen zwaar maakte. Na 5 dagen lopen, zijn we dan ook weer toe aan een rustdag. Na een goede nachtrust waarin we elf uur geslapen hebben, doen we vandaag niets. Morgen weer verder, richting Colchane, zo’n 80 km lopen. We weten nu nog niet of dat we dat we dit in 3 of 4 dagen zullen lopen. Dit zal afhangen of we nog extra hulp kunnen krijgen. Hulp die we hard nodig hebben.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota. Bookmark de permalink .

Een reactie op Op eigen benen

  1. Karl Kusters zegt:

    Hoi Arlen en Jeanette,

    Mooie plaatjes. Doet me denken aan Tibet, die kale bergen en uitgestrekte landschappen. Maar uiteraard hadden wij toendertijd vervoer met de bus en sliepen we telkens in een warm bed, hoewel de hotels waar we verbleven ook niet eens een ster waardig waren. Het lijkt me vreselijk zwaar wat jullie aan het doen zijn, op deze hoogte met bagage achter jullie aan over zandwegen ploeteren!
    Hopelijk ga je nu toch langzaamaan wennen aan de hoogte en komt de eetlust ook weer terug. Het is wel een ontbering die jullie nu door moeten staan aan het begin van jullie tocht. Maar als jullie die goed doorkomen, dan wordt de rest van de tocht een eitje.

    Groetjes,
    Karl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s