Vrachtwagens

De aanstormende vrachtwagen mindert vaart op het moment dat hij ons ziet. Hij toetert en de chauffeur steekt zijn duim omhoog. Ik zwaai terug en zwoeg verder de helling op. De weg loopt langzaam omhoog, maar dat loopt hij al zeker drie kilometer en nog zijn we niet bij de top. Jeannette loopt vlak achter me. Omhoog lopen is zwaar met onze wheelies. Vooral als de weg een beetje zanderig is. Door de hoogte hebben we nog altijd een beperkte zuurstofopname. Bovendien eten we te weinig voor deze inspanning. Dat voel ik. Het lijkt soms of ik geen energie meer heb. Als ik even pauzeer om op adem te komen en dan weer verder loop, lijkt het wel alsof ik nog meer buiten adem raak. Ik moet bewust diep en regelmatig adem halen om voldoende zuurstof binnen te krijgen. Als ik hier even niet aan denk, sta ik te hijgen als een paard.

Het is 29 juni en vandaag moeten we Salar de Surire bereiken. Al drie dagen lopen we op de route Arica – Salar de Surire. Een route die door vele tientallen vrachtwagens twee keer per dag gereden wordt. Het bedrijf Quiborax wint borax uit Salar de Surire. De tientallen vrachtwagens rijden leeg naar de Salar en rijden vol weer terug naar Arica. De chauffeurs ziens ons nu al drie dagen lopen en we zijn bijna vrienden geworden. Hele vluchtige contacten, maar steeds uitbundiger. Vanaf het begin zwaaiden we naar de chauffeurs en dat werd eigenlijk altijd beantwoord. Ze hebben een hele vrolijke manier van zwaaien. Het zal de gewoonte zijn hier. Wij zijn geneigd om voorzichtig een hand op te steken, met de vingers tegen elkaar, maar deze chauffeurs steken hun arm ver de lucht in en spreiden al hun vingers. Hun hand wordt zo veel groter en gebaar ook. Het komt, denk ik, door de uitgestrektheid van het landschap hier. Je moet je wel zo groot mogelijk maken om nog iets te laten zien.

Ik weet niet hoe schadelijk de winning van borax uit Salar de Surire is. Ik weet wel dat de vrachtwagens zorgen voor enorme stofwolken. Wij moeten steeds de juiste kant van de weg kiezen, zodat we de stoflading van de vrachtwagens niet volledig over ons heen krijgen. Dat geeft soms lastige dilemma’s. Links is het spoor veel gemakkelijker voor de wheelie, maar rechts lopen we uit het stof van de vrachtwagens. We laten het soms maar over ons heen komen. En als de chauffeurs ons kennen, remmen ze af om zo min mogelijk stof te veroorzaken. Toch ben ik inmiddels een beetje gaan houden van deze vrachtwagens en hun chauffeurs. We horen bij elkaar. We gebruiken dezelfde weg en we komen elkaar drie, vier keer per dag tegen. En dankzij borax is er een restaurantje in Antuco, waar we eergisteren een ‘almuerzo’, lunch, hebben kunnen nuttigen. Antuco is een plaatsje van niks. Vier huisjes bij elkaar. Maar bij een huisje stond een vrachtwagen geparkeerd en toen ik door de deur naar binnen spiekte waren er mensen aan het eten. De chauffeurs moeten ook eten onderweg, en wij ook. We konden aanschuiven voor een stevige gevulde soep, brood, rijst en een stukje vlees met een groot stuk bot (de rib van een lama waarschijnlijk). Het grootste voordeel is nog dat we het niet zelf hoeven klaar te maken en dat we even rustig op een stoel met een rugleuning kunnen kunnen zitten.

Aan de helling die we omhoog ploeteren komt een keer een eind. Als we boven staan worden we overdonderd door het uitzicht op de Salar. Een grote witte vlakte, omgeven door bergen. Wit stof waait op van de vlakte, het lijkt net stoom, door de werkzaamheden van graafmachines en vrachtwagens die de witte massa opgraven en vervoeren naar Arica. Aan de rand van de vlakte zien we iets. We weten niet precies wat het is, maar waarschijnlijk kunnen we daar wel beschutting vinden tegen de wind. De harde, snijdend koude wind, die ons de laatste twee dagen al teistert. In een lange afdaling voert de weg ons naar de rand van de Salar. Eigenlijk is het lang lunchtijd en moeten we wat eten, maar de beschutting aan de rand van de Salar lokt ons. Het leek dichtbij, maar wat een klein hokje en misschien een auto van een toerist was, blijkt het bedrijvencomplex voor de winning van borax. Een rij van zeker twintig lege vrachtwagens wachten om gevuld te worden.

Als we langs de rij vrachtwagens lopen, groeten we de chauffeurs die in groepjes bij elkaar staan. Schuchter groeten ze ons terug. Zo uitbundig als ons toezwaaiden, naar ons toeterden en met hun lichten knipperden onderweg, zo terughoudend reageren ze nu. Alsof we ineens te dichtbij komen. Nu is ‘echt’ contact mogelijk. We hopen dat Quiborax ook een bedrijfskantine heeft waar we kunnen eten. De chauffeurs kunnen het ons niet vertellen. Er is wel een ‘casita’, een huisje, waar de chauffeurs kunnen eten, maar of wij mee kunnen eten? Na drie dagen op dezelfde route voelen we ons een met de chauffeurs en als er een restaurantje is, dan zouden ze ons toch niet weigeren?

De portier van het complex begrijpt wat willen, maar wil ons niet zomaar doorlaten. Hij belt zijn baas. Die komt, maar is allerminst toeschietelijk. Dit is privéterrein, een bedrijf, hier kan niet zomaar iedereen komen. Dat weten we, maar we zijn moe, hebben honger en komen helemaal lopend vanuit Tripartito. De baas durft niet te beslissen. De portier moet de hoogste baas van dit complex maar bellen. Tja, die bereik je niet zomaar. Die heeft betere dingen te doen, dan te bepalen of twee hongerige wandelaars in de bedrijfskantine mogen eten. Na een half uur geven we het op. Tussen de vrachtwagens, een beetje beschut tegen de wind koken we zelf instant aardappelpuree. Smaakt best goed met water, melkpoeder, wat geraspte kaas en een zakje cup-a-soup.

Dan verlaten we de vrachtwagens. Het is nog zeven kilometer naar de Conafhut. Zeven kilometer zonder vrachtwagens. Kunnen we vast wennen. Ik ga ze missen, de vrachtwagens en hun chauffeurs. Hun enthousiaste begroetingen waardoor ik net iets gemakkelijker de helling op liep.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s