Te hoog gegrepen, te weinig gegeten

Ik word wakker en blijf stil liggen. Als ik beweeg kom ik op een ijskoud plekje in bed. Ik hoor keukengeluiden, het ontbijt wordt klaargemaakt. Ik moet naar de WC, maar ik heb geen zin om op te staan. Het is niet warmer dan 5 graden op de kamer. Jeannette wordt ook langzaam wakker. Het is 21 juni, kwart voor acht. Over ruim een uur gaan we weer lopen. Een korte dag, 17 kilometer naar Lago Chungara. Met een ruk gooi ik de dekens van mij af en ik trek snel mijn ijskoude kleren aan. Plotseling voel ik mij duizelig worden, ik zoek een steuntje tegen de muur en zak terug op bed.
‘Wat is er?’, vraagt Jeannette bezorgd.
Ik weet het niet. Ik snap het niet. In bed voelde ik mij nog kiplekker en ineens voel ik mij goed beroerd.

We hebben nota bene gisteren een rustdag gehad. Oke, we hadden ons er iets anders van voorgesteld, een rustdag in Parinacota. Lekker uitrusten in een hostal. Onze mail bekijken, een verhaaltje op internet plaatsen. Maar nee, Parinacota is geen plek voor een rustdag. Het plaatsje is mooi, heeft een leuk wit kerkje en witte huisjes met rieten daken, maar er is geen internet, geen telefoon en er waait een gure, koude wind. Het hostal is Parinacota ziet er van binnen mooi en goed afgewerkt uit. Maar alles is hard en koud. Het is ontworpen voor de tropen, zo lijkt het. Kleine raampjes laten nauwelijks licht binnen en warmte komt helemaal niet binnen. De temperatuur schommelt er rond de 5 á 6 graden. De eigenaar, Don Leo, is een vrek van de ergste soort. In de kleine eetzaal staan twee gaskachels. Hij wil ze niet aanmaken voor ons. We mogen blij zijn dat er warme douches zijn. Vol optimisme ga ik proberen het stof van de afgelopen dag van me af te spoelen. De douche is warm, dat klopt. Het kleine straaltje water is alleen bij lange na niet voldoende om mij op te warmen. Tegen de tijd dat het water over mijn billen stroomt is het al volledig afgekoeld. De vloer van de douche is net zo koud als de rest van het hostal en ik sta nog een uur na te rillen nadat ik gedoucht heb.

Zou het dat zijn? Zou de koude douche mij ziek hebben gemaakt? Ik kan het me niet voorstellen. Ik heb wel vaker een beetje koud water over me heen gehad. Het moet de hoogte zijn, en het eten. Of beter, het gebrek aan eten. Want sinds we op de altiplano zijn, heb ik moeite met eten. Na onze eerste wandeldag, van Tripartito naar Visviri, hebben we gegeten bij het restaurantje van señora Lucia. Op deze hoogte geen ‘haute-cuisine’, maar droge spaghetti met een worstje en een gebakken ei. Het was niet veel, maar toch kreeg ik het niet weg. Met moeite heb ik de helft opgegeten. Als ik nog een hapje zou nemen, zou ik moeten overgeven. En zo is dat eigenlijk al bijna twee weken. Ik weet dat ik moet eten en probeer zoveel mogelijk weg te werken. Het is een paradijs voor anorexia patiënten. Je eet een beetje, en als je te veel eet hoef je niet eens je vinger in de keel te steken, het komt er vanzelf weer uit. Ik heb zelfs ’s nachts chocolade naast mijn slaapzak gelegd, zodat ik, als ik wakker word, wat chocolade kan eten om toch maar calorieën binnen te krijgen. Het is niet genoeg geweest. Ik had het er al met Jeannette over gehad. We eten te weinig, dit houden we niet vol. Nu is het al zover. Na vijf dagen lopen en één rustdag zegt mijn lichaam: één rustdag is niet genoeg. Ik heb geen energie meer.

We trekken snel onze conclusie. We gaan terug naar Putre, ongeveer 50 kilometer van Parinacota om daar wat aan te sterken en verder te acclimatiseren. Na een middag slapen en ’s avonds weer wat eten, voel ik mij weer redelijk opgeknapt. We weten dat dit nog niet genoeg is en we besluiten nog twee dagen in Putre te blijven. Eten, ik moet veel eten. Een stevig ontbijt met gebakken eieren, een uitgebreide warme lunch en een goed diner. Tussendoor eet ik fruit en chocolade en ’s avonds zit ik aan het bier en de chips. Een verschrikkelijke manier om te acclimatiseren!

Morgen, 25 juni, gaan we weer verder. Een busje brengt ons naar Parinacota en vandaar lopen we de route naar Lago Chungara die we eigenlijk vier dagen geleden hadden willen lopen. Maar er zijn twee grote verschillen. Vanochtend spraken we met onze gids Alvaro. Aurelio kan ons niet langer vergezellen en dus moeten we het ook zonder het busje van Aurelio stellen. Zonder het busje van Aurelio kan Alvaro niet lopen. Dan moet hij te veel spullen in zijn rugzak meenemen. We weten niet of dit de hele, of de halve waarheid is. We weten wel dat we alleen verder gaan. Lekker met zijn tweeën en met de wheelies. We zijn ook beter geacclimatiseerd nu. We voelen ons fit genoeg om de tocht weer te hervatten. Het zal nog steeds zwaar zijn, zeker nu we al onze spullen zelf in onze wheelies mee moeten nemen, maar we gaan het weer proberen. Rustig aan, zodat we nieuwe hoogtepunten kunnen bereiken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota. Bookmark de permalink .

5 reacties op Te hoog gegrepen, te weinig gegeten

  1. Natalie van Baal zegt:

    Beste Arlen en Jeannette,

    Wat goed dat jullie al flink bezig zijn. Het kan koud zijn in het noorden hé!
    Ik ben blij dat ondanks de omstandigheden jullie toch dapper doorgaan.
    Hou je taai!
    Ik hoop dat na deze laatste blognotitie van 24 juni nog alles goed gaat.

    Groetjes,

    Natalie van Baal
    (Nederlandse Ambassade te Santiago de Chile)

  2. Marian zegt:

    Hoi Jeannette en Arlen.
    Wat vervelend om zo ziek te worden tijdens de tocht.
    Doe voorzichtig en vooral rustig aan.

    Jan-Hein en Marian

  3. Jos Vermeulen zegt:

    Ha die Jeannette en Arlen,

    “Elk nadeel heeft zijn voordeel” heeft een bekend voetballer eens gezegd. En zo zien wij dit oponthoud voor jullie ook. Want nu hebben jullie voldoende tijd (en de techniek) om jullie belevenissen met ons te delen ;-) Wij genieten erg van jullie verhalen en prachtige foto’s.
    Natuurlijk hopen wij dat de route naar Lago Chungara voor jullie voorspoedig verloopt en kijken nu al naar jullie volgend bericht.

    Veel succes!

    Annelies en Jos

  4. Koos en Renske zegt:

    Hallo A en J
    Nou dat is wel wat!
    Ja, dat is nu de praktijk je wist dat dit zou kunnen gebeuren en nu ervaar je weer de echte reactie van jullie lichamen.
    Heel veel geduld samen, houd moet, en sterkte op deze letterlijk zwaardere tocht.
    Gr
    Koos en Renske vanuit ons natte tentje in N Frankrijk.

  5. Marijke zegt:

    Hallo Arlen en Jeannet, ik hoop dat het gauw weer beter gaat en dat jullie je pad kunnen vervolgen! Maar rustig aan, en blijf genieten! Jullie hebben tijd genoeg, toch?!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s