Hoogtepunt

Vandaag, 21 juni, hebben we onze eerste rustdag, in Parinacota (op 4350 m). Na 5 dagen lopen, totaal 114 km op hoge hoogte (tussen 4000 m – 4600 m) zijn we hier gisteren aangekomen.
De 100 km grens zijn we dus gepasseerd. We beseffen dat 100 km op een totaal van 7500 km te verwaarlozen is, maar het ‘kopje is er af’. Nog 7400 km te gaan!

We wisten tot voor kort niet dat 21 juni, nieuwjaarsdag is voor de Aymara indianen (hoogland-indianen). Voor hun is nu het jaar 5119 begonnen (waarom de jaartelling voor de Aymara toen begonnen is, kan niemand ons vertellen. Misschien was er ook geen reden, en is men gewoon maar begonnen met tellen. Wij denken dat overal een reden voor moet zijn, maar dat hoeft voor een ander niet zo te zijn. Een ‘Aymarajaar’ is net zo lang als een ‘gewoon jaar’).
Reden voor een groot feest, vooral op oudjaarsavond. Wij zijn daar maar een half uurtje bij geweest. Het feest speelde zich buiten af, bij een temperatuur die begon bij 0 C en daalde tot -20 C. Voor ons veel te koud. Als het in Nederland heel koud is tijdens de jaarwisseling wordt er minder vuurwerk afgestoken, omdat velen het te koud vinden om buiten te zijn.

Om ongeveer 22.00 uur zijn we ‘oudjaarsavond’ gaan slapen, met de hele nacht, tot 5.00 uur, feestmuziek op de achtergrond. Daarna zijn de feestgangers een berg op gegaan om vandaar naar de zonsopkomst te gaan kijken. Het schijnt zo te zijn, dat op nieuwjaarsdag de zon precies tussen twee vulkanen opkomt. Tevens wordt er op dat moment een lama ritueel geslacht. Wij hebben geen moment getwijfeld of we daar naar toe zouden gaan. We hebben onze rust hard nodig en ’s morgens 5.00 uur is het buiten voor ons echt veel te koud. Om 10.00 uur hebben we de dode lama eventjes gezien. Ze begonnen hem te ontdoen van zijn vacht. Ondanks het feit dat toen de temperatuur wel goed was, zijn we toch maar doorgelopen.

Als we gewild hadden, hadden we nieuwjaarsdag kunnen meedoen met het gezamenlijk ontbijt (buiten). Dit ontbijt bestaat uit grote hoeveelheden lamavlees, gekookte aardappelen en wat bonen. Dit heeft de hele nacht in een soort oven gelegen om te garen. Deze oven is speciaal genaakt voor deze gelegenheid. Een groot gat in de grond. stenen erin, daar het eten op, daar weer stenen in, eten, etc, totdat het vol is. Een vuurtje erbij, en de dag erna is alles gaar.
Ook dit hebben we overgeslagen! Zo’n zwaar ontbijt zouden we sowieso nooit eten, en we zijn toch nog niet helemaal gewend aan de hoge hoogte. Onze eetlust is zeker niet optimaal, en we eten nu dan ook te weinig. Het zal de komende weken wel beter (moeten) gaan, anders zullen we teveel afvallen en zullen we onze wheelie letterlijk niet meer kunnen trekken.

We hebben er inmiddels dus 5 wandeldagen opzitten. Een onbeschrijfelijk mooie tocht (zie foto’s), waar we regelmatig een kudde lama’s tegenkwamen. Dit zijn echt nieuwsgierige dieren, te vergelijken met koeien. Als we in Nederland langs een weiland met koeien lopen, komen ze direct allemaal op ons af en kijken ons aan alsof ze nog nooit een wandelaar hebben gezien!
Hetzelfde geldt voor lama’s, zodra we ze passeren kijken ze allemaal onze kant op, alsof ze nog nooit twee mensen met een wheelie hebben gezien (waar ze best wel eens gelijk in kunnen hebben).
Gelukkig komen ze niet op ons af. Lama’s hebben namelijk een erg vervelende eigenschap waar ik in Putre kennis mee heb kunnen maken.

George en Marisol, de eigenaren van de lodge in Putre, waar we 6 dagen hebben gezeten, hebben 4 lama’s in een wei, 3 vrouwtjes en 1 mannetje, Jimmy. Jimmy is een witte lama en erg nieuwsgierig. Als iemand naar de rand van de wei komt, komt Jimmy ook. George had me al gewaarschuwd voor Jimmy, hij spuugt. Je kunt het zien aankomen, eerst gaan z’n oren naar achter, en daarna gebeurt het.
Ik vind lama’s erg leuke beesten, met een hoge aaibaarheidsfactor, en wilde dus graag kennis maken met Jimmy, en ik was gewaarschuwd door George. Wat George echter niet verteld had, was dat het naar achteren gaan van de oren van Jimmy en het spugen, dat dat in een vloeiende zeer snelle beweging gebeurt. Je ziet het gebeuren, maar je bent te laat om te reageren. Dit was mijn eerste kennismaking met lama’s. Welkom in Chili. Ik heb teruggespuugd, maar kan uiteraard niet op tegen een lama.

Parinacota, het hoogst gelegen plaatsje in de wereld met een eigen school en kerk, en daarmee is eigenlijk ook alles gezegd. De kerk is een toeristische trekpleister, waardoor er dagelijks een paar toeristen een paar uur in Parinacota zijn. De binnenkant ken ik alleen van foto’s, de deuren van de kerk zijn bijna nooit open. In januari van dit jaar, toen we onze voettocht aan het voorbereiden waren, waren we hier ook al even geweest.
Parinacota heeft 1 hostal waar je als toerist kunt overnachten. Het heet, ‘Casa de Piedra’, ‘huis van steen’. Alles hier in het hostel is ‘steenkoud’. In onze kamer is het 5 C! In de gemeenschappelijke ruimte is er gelukkig 1 gaskachteltje, dat ze na lang aandringen voor ons willen aanzetten.
Ik begrijp niet dat ze zo’n hostel hier hebben kunnen bouwen. Het is ideaal voor in de tropen omdat het alle warmte buiten houdt.

In Parinacota zijn nog een aantal spulletjes van ons aangekomen, waaronder wat eten voor ons voor de komende dagen, en de Chileense identiteitskaart (Cedula) van Arlen. Met deze kaart kan Arlen een bankrekening openen in Chili en grond kopen. Beiden zijn we niet van plan.
Mijn identiteitskaart is nog niet klaar! In Santiago, waar ik van al mijn 10 vingers, vingerafdrukken moest laten maken, is iets misgegaan. Wat, is niet bekend, maar het moet overgedaan worden (misschien dat mijn middelvingers er niet goed op stonden). Dit kregen we van onze Chileense contactpersoon, Freddy, per mail te horen, de laatste dag dat we in Putre waren, en we op het punt stonden om naar Visviri (4000 m) te gaan om daar verder te wennen aan de hoge hoogte.

Freddy (hij is alleen maar de boodschapper van het slechte nieuws) stelde voor om terug te gaan naar Arica (op zeeniveau en 2,5 uur rijden van Putre) om daar opnieuw mijn vingerafdrukken te laten maken. Hier hadden we geen zin in. Kost te veel tijd en we zijn net een beetje gewend aan de hoogte. We besluiten om advies te vragen aan de Nederlandse ambassade, met de vraag ‘moet ik echt in het bezit zijn van zo’n ‘Cedula’ om 1 jaar in Chili rond te kunnen trekken?’.
Ze weten het niet zeker, en ze willen hun vingers hier niet aan branden en adviseren mij dus om toch maar mijn vingerafdrukken opnieuw te laten maken.

Dit bleek, achteraf, ook in Visviri te kunnen. Dus, weer 10 vingers vies van het inkt en geen warm water om het er goed af te wassen. Als het goed is krijgt onze contactpersoon, Freddy, in de loop van deze week te horen, dat mijn ‘Cedula’ gereed is en dat hij het in Santiago kan ophalen. We moeten nog even nadenken waar hij het dan naar toe kan sturen, zodat ik de ‘Cedula’ ook daadwerkelijk zelf heb. Inmiddels is er door de douane (in Visviri) al een keer gevraagd naar onze Cedula’s. Aangezien we nog meer grensplaatsjes (in het begin vooral met Bolivia) zullen passeren, hebben we het vermoeden dat we de Cedula echt moeten hebben. Zolang ik de mijne nog niet heb, zullen we zeggen dat we ze beiden nog niet hebben en dat ze in Santiago hiermee bezig zijn (we hebben wel het visum voor een jaar).

Nog ruim een maand op hoge hoogte, een maand met adembenemende uitzichten, met ijskoude nachten. Het maakt niet uit dat hier nu de winter is begonnen (we zitten vlakbij de evenaar), het is hier ’s nachts altijd erg koud. Dit wordt echter overdag gecompenseerd door het onwerkelijk mooi en ruig landschap.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Regio 15: Arica y Parinacota. Bookmark de permalink .

4 reacties op Hoogtepunt

  1. Renske Saathof zegt:

    Lieve Arlen en Jeannette,

    Jullie nu even een welverdiende rust!!

    Wij zijn druk bezig om de kampeerspullen van zolder te halen en wij gaan morgen voor 3 weken naar Frankrijk!
    Ook wij gaan de rust en stilte opzoeken, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken met de stilte en natuurschoon in Chili.
    Wat heb ik genoten van jullie verhaal en de prachtige foto’s!!!!!
    Ook ik ben aan rust toe en ik wil ook graag lopen en fietsen om mijn hoofd leeg te maken om het verdriet, dat mijn moeder overleden is een plekje te geven.
    Het gaat verder goed met ons hoor!!!
    Maar er even tussen uit om nieuwe energie op te bouwen is wel nodig.
    Wij hebben nog een leuk nieuwtje!!!!
    Ard en Evelien verwachten een baby.
    Als alles goed gaat, is het kindje al 6 maanden, wanneer jullie thuiskomen!
    Koos neemt zijn BB mee en wij kunnen en blijven jullie volgen.
    Wij genieten van de leuke verhalen.
    Jullie moeten echt een boek gaan schrijven over deze belevenissen in chili hoor!!!
    Ik vind, dat jullie getalenteerde schrijvers zijn.

    lieve groet Renske

  2. Hester zegt:

    Arlen en Jeannette,
    De foto’s zijn prachtig, jullie verhaal vermakelijk. Geniet ervan! Nog maar 74 x 100 km en dan is het alweer om…..

    Groet,
    Hester

  3. Marijke zegt:

    Hallo daar! Leuk om jullie verslag weer te lezen! Ja, dat bijna niet kunnen eten op hoogte ken ik goed uit eigen ervaring. Heel raar, als je normaliter een flinke eetlust hebt! Hoop dat jullie gauw genoeg aan de hoogte wennen!

  4. Karl Kusters zegt:

    Hallo Jeannette & Arlen,

    Wat een prachtige foto’s ! Erg leuk om jullie verhalen te lezen, hoop dat het beter gaat met de eetlust,

    groeten,

    Lydia & Karl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s