Door de Atacama woestijn

‘Ik ga stoppen’, roept Jeannette, ‘Ik stop nu!’
We zijn zojuist Estacion Imilac gepasseerd. Een verlaten station met een paar vervallen barakken. Ruim drie uur rijden over smalle zandwegen vanaf Peine, het laatste dorp dat we gezien hebben. Ik zit gebogen over mijn GPS om Imilac als ´waypoint´ in te voeren. Nog voor de auto stilstaat krijg ik de volle laag. Ik zie niets meer, behalve een roodbruine wolk die ons en de auto omgeeft. Zand knarst tussen mijn tanden, zit in mijn oren en in mijn neus. Ik proef het, ik ruik het en ik voel het. Zo snel als het kwam, zo snel is de stofwolk weer opgetrokken en verdwenen. We hadden al vaker wervelwinden gezien, maar allemaal in de verte, soms wel drie naast elkaar. Zand dat tientallen, soms honderden meters in een slurf omhoog werd gezogen. Nu zaten we er ineens midden in en kon ik nog geen fatsoenlijke foto hiervan maken.
´Had je niet kunnen zeggen dat ik mijn raam dicht moest doen´, zeg ik.

We rijden door. Na een paar kilometer zien we de open mijn ´Mina la Escondida´. Zo ver we kunnen kijken zien we de rechte lijnen van de mijn. Kaarsrechte hellingen en paden waarover zware vrachtwagens hun lading vervoeren.
´Stop maar´, zeg ik.

Afslag Llullaillaco

Dit is de verkeerde richting. Iets voor Imilac was een afslag, wellicht was dat de afslag die we zoeken. En ja hoor. Daar vinden we een gebroken houten bord in het zand. De groene verf bladdert er vanaf maar Llullaillaco staat erop, nog net leesbaar, met een pijl erbij. Dit moet het zijn. De afslag naar Parque National Llullaillaco. De weg die ons ook naar Vaquillas en uiteindelijk naar Taltal aan de kust moet leiden. We rijden er een stukje in en beseffen meteen dat dit een zware dobber gaat worden. De auto schuift naar links en rechts door het losse zand. Onze grote four wheel drive heeft de grootste moeite om snelheid te houden en niet vast te lopen in zand. Hoe komen we hier met onze wheelie en 35 kg bagage doorheen? Onze wheelie-wielen zullen ver wegzakken in het zand. Dat wordt ploeteren. We keren om en gaan terug. We hebben genoeg gezien. Het is al half vier en we zitten midden in de Atacama woestijn, 150 kilometer ten zuiden van de Salar de Atacama. We gaan terug naar Peine. Het laatste dorp dat we gezien hebben.

Gisteren hebben we Gonzalo en Enrique gesproken in San Pedro de Atacama. Twee gidsen die ons helpen als we volgend jaar door Chili gaan lopen. Vooral het traject van Peine tot Taltal is lastig. We gaan dwars door de Atacama woestijn. 400 kilometer zonder dat we ook maar iets of iemand tegenkomen. Water is er niet. Kunnen we dit deel wel lopend overbruggen?

Sinds een kleine week zijn we onderweg met onze four wheel drive. We rijden van stad naar stad en spreken overal met gidsen van Trekking Chile die ons helpen bij het maken van onze tocht. Het gaat vooral over de route en de hulp die we nodig hebben. Tussendoor rijden we stukjes van onze route met de auto. Tot nu toe ging alles voorspoedig. Een van de belangrijkste beslissingen voor onze tocht hebben we meteen aan het begin van deze vakantie, in Talca, genomen. Een aantal gidsen in deze regio, net ten zuiden van Santiago, had twijfels over het gebruik van een paard als lastdier. Twijfels die we zelf ook al hadden. Een paard kost tijd. Een paard heeft onderhoud nodig. Hoeven schoonmaken, borstelen, voer. Tijd die we misschien wel beter kunnen besteden. Met wat aanpassingen aan onze route kunnen we heel Chili door met de wheelie. En op een paar plaatsen waar dat echt tot problemen leidt roepen we de hulp van een paar Chileense cowboys in. De knoop is dan snel doorgehakt. Geen muildier in het noorden en geen paard in het zuiden. We gaan 7500 kilometer lang zelf een wheelie trekken.

Maar hoe doen we dit in de woestijn? Los zand en geen water. De wheelie moet aangepast worden. De twee smalle wielen kunnen dichter bij elkaar worden gezet en met elkaar verbonden zodat één breed wiel ontstaat. In los zand zal de wheelie dan niet meer zo ver wegzakken. Voor het water gaan Gonzalo en Enrique ons helpen. Elke 10 kilometer zetten ze voor ons een vijflitervaatje met water neer en halverwege komen ze ons eten brengen. Dit moet te doen zijn.

Tegen het vallen de avond komen we terug in Peine. Een klein dorp tegen een heuvel aan de rand van de zoutvlakte Atacama. Het is oudjaarsavond. Niets wijst erop dat morgen een nieuw jaar begint. Het enige winkeltje van het dorp, de almacen, is open. Er is geen kroeg, er is geen feest. We koken ons eigen maal en drinken een lauw biertje. Nog voor elf uur uur liggen we in bed. Het nieuwjaarsfeest gaat ook aan ons voorbij. Maar we zijn blij. We weten en we beseffen het. Volgend jaar komen we weer hier. Te voet. Met wheelie. Tot ziens, Peine!


Salar de Atacama

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in De voorbereiding. Bookmark de permalink .

Een reactie op Door de Atacama woestijn

  1. Geweldige diehards,
    Weer zo’n prachtig verhaal, met spanning geschreven en gelezen! Ik heb zwaar respect voor jullie. Nu met een 4-wheel-drive al behoorlijke problemen en toch de moed hebben om dalijk te voet deze onmetelijke afstand af te leggen!
    Pet je af en een diepe buiging!
    Veel succes en heb het fijn in Chili!
    Warme groet,
    Wilma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s