Chili, hoe het begon

‘Chili? Jullie zouden toch in China gaan lopen?’
Vriendin Anke kijkt ons met grote ogen aan. Ontkennen heeft geen zin. Tegen de muur staan twee grote platen met kaarten, noordwest China en centraal China. De zijderoute staat met een klein rood stippellijntje ingetekend. Onze boekenkast puilt uit met boeken over China. ‘In het spoor van Marco Polo’, ‘De zijderoute’, ‘National Geographic – China’, ‘Bij de Chinees’ van Bettine Vriesekoop, ‘Chinees voor dummies’.
Nee, we zouden in China gaan lopen, dat was het plan. Vier jaar geleden liepen we naar Santiago de Compostela. Van huis uit, 2700 kilometer in 104 dagen. Na een maand waren we zielsgelukkig. Ons vertrek leek een eeuwigheid geleden en onze aankomst in Santiago was nog veel verder weg. We zouden altijd door kunnen lopen, nooit stoppen en volkomen gelukkig zijn. Toen het einde van Frankrijk naderde en de Pyreneeën in zicht kwamen drong het langzaam tot ons door. Frankrijk verlaten en Spaanse grond betreden betekende het begin van het einde. Was er een tocht die langer was, een route die verder ging?
De zijderoute. We konden van Kashgar naar Bejing lopen. 7500 kilometer over de zijderoute dwars door China. We kochten kaarten, lazen boeken en gingen op een cursus Chinees. We zagen het helemaal zitten. Maar het eerste enthousiasme ebde langzaam weg en maakte plaats voor twijfel. China is geen gemakkelijk land. Chinees is geen gemakkelijke taal. En niet elke Chinees spreekt hetzelfde Chinees. In het westen spreekt men Oeigoers, in het noordoosten Mandarijn en in andere delen spreken de Chinezen Kantonees, Wu, Gan of een van de andere varianten. China is een communistische dictatuur en buitenlanders zijn niet overal welkom. De zijderoute loopt dwars door verboden gebieden waar we zonder pardon door een ijverige politieagent opgepakt kunnen worden en het land worden uitgezet. Een visum krijgen we ook niet zomaar voor een heel jaar en medewerking van de autoriteiten hoeven we in dit land niet te verwachten. Ons vertrouwen in een goede afloop en een lange tocht vol gelukzaligheid was ver te zoeken. Tot we op de Sendero de Chile stuitten. Gewoon via Google.
Al bijna tien jaar werkt de Chileense overheid aan een groots plan. Een wandelpad door Chili. Een pad dat de Chilenen verbindt, van noord tot zuid. Een pad dat de Chilenen dichter bij de natuur en dichter bij elkaar brengt. De Sendero de Chile. Zouden we die kunnen lopen?
‘You would be the first one who ever did it and this for the rest of human history.’
De mail van Franz was duidelijk. Hij trok ons over de streep. Dit konden we niet weerstaan. Deze Oostenrijker woont al bijna twintig jaar in Chili en kent het land als geen ander. Hij stond aan de basis van de Sendero de Chile toen hij van Puerto Montt naar Santiago liep, een tocht van zo’n 1500 kilometer. De overheid zag een pad door Chili wel zitten en in januari 2001 werden de eerste 19 kilometer van de Sendero officieel in gebruik genomen. Inmiddels is bijna 2000 kilometer in kaart gebracht en gemarkeerd. 2000 kilometer pad verspreid over heel Chili. Stukjes die ooit met elkaar verbonden moeten zijn. Wij gaan die verbinding leggen en hopelijk kunnen we over twee jaar zeggen: ‘The rest is history.’
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bijzonderheden. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s